1ste Rei - REI LAAT ZEGGEN……..

.


.

1ste Rei - REI LAAT ZEGGEN……..















R

1125 - DE TEMPERATUUR KLIMT HOGER : HET KLAART OP

.


.

1125 - DE TEMPERATUUR KLIMT HOGER : HET KLAART OP



Een waterdicht weerbericht



Waar ballet-dansers ongewenst zijn

***





Eyskens! De, Ckeynen Eyskens hebben we nog niet gehoord in de moerlemeide rond het cordon sanitaire.

Maar eerst en vooral moet het mij van het hart dat wij zonder veel nadenken zo dapper meewerken met de Franscouillons, om haat te zaaien tegen onszelf. Wij nemen zelfs hun terminologie (cordon saniaire) over, daar waar ‘schutkring ‘het even zo goed zou doen, en zelfs beter. Om de eenvoudige redenen dat het heel wat mensen aan het nadenken zou zetten. Om zich na korte tijd vragen te stellen, waarom zoveel van hun vrienden als schurftige honden moeten behandeld worden, omdat een door en door corrupt regime het aldus voor zegt.



**

Ter zake :

Etienne Schouppe: "Cordon doorbroken in Liedekerke"

Bron: belga.be

¨¨

In Liedekerke is het cordon sanitaire doorbroken. Dat heeft Etienne Schouppe, voorzitter van de gemeenteraad in Liedekerke, aan de VRT gezegd en bevestigd aan Belga. "Het klopt dat er voor de politieraad in Liedekerke een gemeenschappelijke lijst is ingediend door Open Vld en Vlaams Belang", legt Schouppe uit. "Die lijst is trouwens gesteund door de N-VA. Voor de OCMW-raad stel ik dan weer vast dat Open Vld en Vlaams Belang de kandidaten van N-VA hebben gesteund. Er zijn dus duidelijk afspraken gemaakt voor wat de politie- en OCMW-raden betreft."



***



Weyts: "Nu geen draagvlak voor Vlaamse onafhankelijkheid"

Bron: belga.be

***

Volgens N-VA-ondervoorzitter Ben Weyts is er op dit moment geen draagvlak voor een onafhankelijk Vlaanderen. Om het democratisch deficit aan te pakken is het confederalisme voor de Vlaams-nationalisten "een zeer aanvaardbare en efficiënte constructie". Dat zegt Weyts vandaag in een interview met Metro. .

Confederalisme wordt traditioneel omschreven als de samenwerking tussen twee onafhankelijke landen. Maar, zegt Weyts, "dat is de academische definitie. In België geven we daar toch een andere invulling aan".

Verregaande samenwerking

Het Belgische confederalisme moet volgens hem gezien worden als een verregaande samenwerking tussen de deelstaten, "zodat ze de bevoegdheden kunnen uitoefenen die het dichtst bij de mensen staan". Bepaalde bevoegdheden, zoals het buitenlands beleid en defensie, blijven evenwel beter op federaal niveau uitgeoefend, verduidelijkt Weyts.

Voor de N-VA is het belangrijk dat het confederalisme breed gedragen wordt en ook vanuit een brede input vertrekt. "We zullen het brede Vlaamse middenveld maximaal betrekken", aldus Weyts. "Bedrijven, economische consultancy en middenveldorganisaties zullen hun bijdrage leveren."

Intellectuele oefening

Op politiek vlak kijken de N-VA'ers naar Open Vld en CD&V, twee partijen die volgens Weyts de intellectuele oefening van het confederalisme al hebben gemaakt. "Als N-VA is het belangrijk om dan sterk te staan. Al is het altijd interessant om partners te hebben die mee in onderhandelingen willen gaan, namens de Vlaamse democratie."

Voor het Vlaams Parlement ligt daar "een mooie rol weggelegd", aldus Weyts. Het federale niveau kan volgens hem fungeren als een ontmoetingsplaats voor de twee democratieën "op basis van volstrekte gelijkwaardigheid". .

In Liedekerke is de coalitie van CD&V en sp.a aan een derde termijn begonnen. Luc Wynant (CD&V) is er opnieuw burgemeester en gewezen staatssecretaris Etienne Schouppe zit er de gemeenteraad voor.





***





We moeten, als Vlaming, heel z’n leven en 360° ringsomher, ferm vooruitziende zijn, op het gevaar af voor tweezakkerij te worden uitgemaakt. Recht door zee gaan voor de Onafhankelijkheid, is ‘not done in dit land. De enige mogelijkheid is de weg der geleidelijkheid. Zeg dat Ben Weyts het gezegd heeft.

Enfin, mij goed, als de idee maar veld wint dat het oude niet meer werkt. We zien wel waar we uitkomen. Alle beetjes helpen, piepte de muis, en ze plaste in de zee.

Zoveel jaar na Schiltz zijn we in ieder geval toch al een stukje opgeschoven op de lange weg, en is het waarschijnlijk gedaan met ‘demandeurs de rien” bij onze tegenvoeters.

Allez, vooruit dan maar! Alleen nog Buitenlandse Zaken en Landsverdediging doen we samen, onder de koepel van de nieuw nog in te vullen definitie van ‘Confederalisme op Maat’. Tot de exacte definitie uitgeklaard is, en eenmaal in volle glorie straalt, blijf ik er op deze blog mijn ‘g*t’ aan vegen, en schrijf ik over ‘conTfederalimse’. Is gewoon het gevolg van al die op straat biddende Moslims.

De twee departementen die we nog samen zullen blijven doen, zijn precies die twee waar de Francofonie hoogtijd viert. Wat wil zeggen, dat internationaal over Vlaanderen de volgende paar honderd jaar het waas van de onderhorigheid aan Parijs blijft hangen. Ambetant, hé?!

Over het ABL kunnen we heel kort zijn. Als Europa de pretentie wil hebben een eenheid te zijn, dan moet het maar al de nationale legers overnemen en in stand houden. Niemand van de Lidstaten heeft nog opdrachten voor het eigen leger. We verkopen alles tweedehands aan de EU en gebruiken de opbrengst ter laving van de Staatsschuld. De tewerkstelling, vraagt U? Maar man, dan is dat de zorg van de EU!, waar hoogst waarschijnlijk andere kwaliteitsnormen zullen gelden dan nu maar het geval is. Colaterale winst zou zijn : quasi het totale bedrag van de Begroting voor de post ‘Landsverdediging’.

Ziet U : ik pleit ervoor, om (nu het nog kan) een exemplaar van het boek van Gerolf Annemans ‘De Ordelijke Opdeling’ in huis te halen. Gewoon om te volgen welke ideeën hieruit gepikt worden om met veel tam-tam furore te maken in de beste kringen. Van zo gauw het land in dat stadium zal zijn geraakt, van nog meer gepikte ideeën, zal het boek zelf verboden zijn. Weeral wegens veel te extreem.

Het zij zo. Eenmaal al de ideeën waarvoor het Vlaams Blok/Belang al meer dan 40 jaar vecht, door de anderen zullen zijn overgenomen, en toegepast, is de opdracht vervuld. Dan moet er verder alleen nog een kleine ‘waakdienst’ blijven, die toeziet en waar nodig, uit zijn krammen schiet. Een soort van Raad van Vlaanderen – zoals het eerste origineel iui 1915 - die de huidige Raad van State vervangt..

1124 – ZE ZITTEN MET DE POEPERS

***


Vrijdag 4 januari

Zon 8u44-16u51

H Pharaildis (Veerle) van GentEE

.

1124 – ZE ZITTEN MET DE POEPERS



De traditionele partijen : voor- en achterkant




Ze moeten nu wellicht tot het besef gekomen zijn dat een DIRUPO het Italiaans is voor…. afgrond.



***





Crisis-beraad aan de keukentafel bij de Van Rampays. De zaak gaat op de fles. Wat doen we? Al onze vetbetaalde postjes staan op de helling. De onze, maar ook die van onze strontbedorven kinderen en stonterbedorven kleinkinderen. Wat doen we? Allez, toe, Herman, zegt gij nu ook eens iets. Wat moeten we doen? Iets anders kennen we niet. We kennen geen enkel beroep, geen enkele stiel. Zet toch die ploat af, ‘Sous les ponts de Paris’, dat is toch niets voor onze familie, die de Eerste President van Europa geleverd hebben!

De Van Rampuys zijn toch niet in de wieg gelegd om te eindigen als clochards? Ons Madammen moeten gaan afwassen in de vreemde restaurants, want de eigen chefs hebben wij met eigen handen het land uitgejaagd.! Wij, de mannen, zullen moeten werk gaan zoeken met de fiets leren rijden, want auto & chauffeur zal wel niet meer kunnen!

Of de familie Trapkens uit Laeken kazn helpen? Manlief, doe zij nog gieriger dan pinnekensdraad. Die zullen al hun aandacht nodig hebben om bij BDW & C° in het gevlei te komen. Bij onze zusterpartij, Joëlle Milquette moeten we niet gaan, want zij even als de Rode Broeders en de Zwarte Passionaria van de Parti Scandale wijten hun eigen ondergang aan onze stomme slaptitude.

Hadden wij Leterminator indertijd maar opdracht gegeven die BDW met het hoofd onder water te houden, in plaats van met hem kartel te vormen….

En Barbarosso, zou die niet kunnen… maar broer Herman is reeds de pijpen uit. Moet, wil hij om tijdig het land uit te zijn, zijn vlieger halen.



***

Ter zake :

We moeten de N-VA te allen prijze ontmaskeren"

03/01/13, 16u18 − Bron: belga.be

***

In een interview met het Franse weekblad Paris Match haalt Eric Van Rompuy, Vlaams parlementslid en CD&V-schepen in Zaventem, fel uit naar de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. De "hypocriete" houding van de Vlaams-nationalisten, "die niet openlijk voor het einde van het land pleiten, maar wel alles doen om het te ondermijnen", moeten de andere partijen tegen de verkiezingen van 2014 kunnen blootleggen, bepleit hij.

Het hele interview draait rond de N-VA. Van Rompuy grijpt de kritiek van de partij op de kersttoespraak van koning Albert II aan om uit de doeken te doen wat volgens hem de strategie van Bart De Wever en de zijnen is. "Bij CD&V weten we maar al te goed dat de N-VA elk woord van de vorst aangrijpt om demagogisch uit de hoek te komen. (...) De mensen moeten weten dat de N-VA oneerlijk is en dat bepaalde media haar doorgeefluik geworden zijn. Het klimaat is verschrikkelijk." De Wever, zegt Van Rompuy, "is een demagoog".

De federale meerderheid, met onder meer CD&V, moet uitgaan van haar eigen sterkte, betoogt hij. "Ze moet tot 2014 hetzelfde pad blijven bewandelen. We hebben ons lot in eigen handen en moeten aantonen dat een regering zonder de N-VA goed werk kan leveren. De Vlaamse kiezer moet weten dat deze partij het einde van het huidige model wil. We moeten haar te allen prijze ontmaskeren, dat zal onze strategie zijn. We moeten uitleggen dat Bart De Wever burgemeester van Antwerpen wil blijven en van daaruit België wil doen ontploffen."

Als de N-VA in 2014 de verkiezingen wint en vervolgens nieuwe stappen in de richting van Vlaamse onafhankelijkheid wil zetten, luidt de waarschuwing van Van Rompuy, zal de instabiliteit die daar het gevolg van is "nog groter zijn dan tijdens de vier crisisjaren die we al hebben gekend". Ook de bewering van De Wever als zou de Belgische staatsschuld te zwaar op de Vlaming doorwegen, klopt volgens hem niet. "Het separatisme zal de levensstandaard van de Vlamingen met 10 à 15 procent verminderen." .

***



Ja, Lieve Ma, ik weet het! Gij hebt mij geleerd dat leedvermaak een verfoeilijke lelijke en vuile on-christelijke on-deugd is. Maar deze keer wil ik koppig doorgaan om wetens en willens te zondigen.

Weet ge nog, toen binst de 4 droeve oorlogsjaren gij als oorlogs-weduwe Uw 5 bloeikens van kinderen (16-3 jaar) moest eten geven en kleden met een lege portemonnee? Ge hebt nooit namen willen noemen, maar de manier waarop gij ons respect voor de enen bijbracht, en minachting voor de anderen, sprak boekdelen. De goeden in Uw ogen waren stuk voor stuk ooit eens opgejaagd wild geweest, toen de vrede uitbrak. De slechten, dat waren al diegenen met armbanden en decoraties die opeens helden bleken te zijn geweest zo gauw de Duitsers het land uit waren. We hadden zo’n feeks zelfs in de familie, die meteen dapper aan de slag ging om bange konijntjes op het dorpsplein de haren af te rijden met een oude tondeuze, net zo veel en zo lang tot haar echtgenoot, mijn dooppeter, haar binnen sleurde en wij het gescheld hoorden tot op straat. Al die tijd stond Georges, de veldwachter, de orde te handhaven en schaapachtig te lachen : zijn 2 zonen liepen nog rond met een revolver, en als ze gedronken hadden, waren ze echt gevaarlijk. Zo werd gezegd. De vrouwen spraken met gedempte stem later schande over wat die konijntjes nog meer was aangedaan, maar toen waren wij, bengels, al lang en zonder eten naar bed gestuurd.

Later zaten wij op de schoolbanken bij een van hen, en ook daar werden wij ingedeeld in twee kampen. Vooral toen bleek dat ons Moeder mij tegen val-avond met een kluts kolen van ons eigen rantsoen naar een van die huishoudens had gestuurd. Een kot vol schreiende kinderen, koud en hongerig, met moeder die alleen nog kon zitten schreien met de armen op de koude rails van de uitgedoofde kolenkachel. Mijn jonger broertje en ons zusje droegen een paar bundels rijs-hout van onze zelf bijeen gepaarde hout-voorraad, maar had de klappei niet meer bemerkt.

De man? Die is enkele maanden later terug gekomen, maar heeft nooit meer kunnen werken. Het grote gezien is later heel goed op de pootjes gevallen, maar is grosso modo naar elders uitgeweken….

Wel, lieve Ma, nu de maskers beginnen te vallen, zie ik dat onderscheid tussen goed en slecht opnieuw opduiken. Net als toen is het de bedoeling om de goeden in de goot te rijden, om er zelf beter van te worden. En weer zijn het de o toch zo dappere kerk-bezoekers van op de eerste rij stoelen, die over de ruggen van de werkende Vlaming naar omhoog scharrelen.

Weet ge nog, Ma? Als straatbengel liepen we op straat te zingen (parodie van een voor-oorlogse schlager?) ‘Als ik groot ben, lieve Moeder, zal ik op zijn cl*ten slaan. Als ik groot ben, Lieve Moeder, en ik heel veel geld verdien, zal ik ’t mooiste voor je kopen, en je graag gelukkig zien’..

Wel, die tijden zitten er nu aan te komen. Ze zijn zelfs al een eindje aan de gang. En deze keer zijn de goeden dezen die het ook in Uw tijd waren.



Als ik van één ding spijt heb, Beste Ma, is dat gij dit niet meer moogt meemaken..

1123 - ZONDER HET CORDON VOELT LOUIS MICHEL ZICH BEDREIGD

.


.

1123 - ZONDER HET CORDON VOELT LOUIS MICHEL ZICH BEDREIGD



Daar wordt op geklonken





Als die strik maar niks verkeerd voorspelt…

***





Even bij http://blog.seniorennet.be/polkun/ over het muurtje gekeken. Is trouwens voor iedereen een dagelijks aanradertje.

Zal aan L. Michel niet veel woorden vuil maken : de man is zo al smerig genoeg. Wedden, dat als die vent moest kiezen, wie op goederen-wagons moet weggevoerd worden, de invasie-BTK (Born to Kill) domineerders of de rechtlijnige Vlamingen, hij de Vlamingen aanduidt?

En met zo’n soldaten moeten wij naar de oorlog!



***

Ter zake :

vandaag, 12:00



Minister van Staat Louis Michel (MR) noemt de uitspraken van CD&V-senator Rik Torfs over het cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang "gevaarlijk". Michel zei dat donderdag op de RTBF-radio.

Woensdag stelde Torfs openlijk vragen bij het cordon sanitaire. Het cordon heeft volgens hem een aantal negatieve gevolgen gehad en zou best "stap voor stap vergeten worden omdat het een groot deel van de Vlamingen stigmatiseert".

Pedagogische uitleg

"Ik begrijp die uitspraken van Torfs niet. Ze zijn gevaarlijk", reageerde Louis Michel donderdag. De gewezen Europees commissaris blijft erbij dat er niet kan bestuurd worden met een partij die "racisme, uitsluiting en sociale onrechtvaardigheid" predikt.

De "pedagogische uitleg" van Torfs, met name dat het cordon een verklaring is voor het succes van Bart De Wever (N-VA) en voor het status quo bij de traditionele partijen, is volgens Michel wel "nuttig, maar niet doeltreffend tegenover een partij die vasthoudt aan simplistische uitspraken en die probeert om de meest verwerpelijke dingen in de menselijke natuur boven te halen".

***





Natuurlijk zijn de Franscouillons bang. Zonder cordon zijn ze immers in de kortste keren al hun privilegies kwijt!

Kan de Heer (?) L. Michel één voorbeeld aanhalen van door het Vlaams Belang toegepast‘ "racisme, uitsluiting en sociale onrechtvaardigheid" die verder gaat dan slogan-taal, omdat slogan-taal nu eenmaal de enige mogelijkheid is om aan het woord te geraken. De Vlaams Belangers dealen geen drugs, vormen geen dieven-bendes. Ze leven niet van de krijg en van het saccochen-trekkebn. Integendeel, ze werken voor de boterham en voor iets meer, zelfs om de monden van de volksgenoten van L. Michel de mond open te houden. L. Michel zou er goed aan doen, om iedereen daar in schoon Vlaams te leren zeggen : ‘Mercie voor al die mooie jaren, maar hypocriet’t is nu genoeg geweest – we trekken van nu voort ons plan….Maar L. Michel is een vuil ongeschoren hypocriet ventje. Waarom komt hij er niet voor uit, dat gezegd cordon de laatste verdedigingslijn is voor het belgicistisch profitariaat?

Maar de klok op de afbeelding hierboven loopt. Het is zelfs al enkele minuten na 12 uur…..En daar drinken we op!

1122 - DE TRICOLORE BOEMERANG VAN HET POPULISME

.


.

1122 - DE TRICOLORE BOEMERANG VAN HET POPULISME









Dit blogje staat voor eerlijke en nobele informatie en hier staat noioit informatie over onderwerpen als op Facebook ‘De Antwerpse Hoeren’. Want de dag van vandaag is dat al lang geen scheldwoord meer. Hebben Julie ook die ‘jongeren (M/V/O) op ÉÉN aan het werk gezien? De quizvraag gehoord waarin de persoonlijke vraag verborgen zat naar het al-dan-niet regelmatig scheren van het schaamhaar?

Het zal wel mijn slecht karakter zijn, maar ik dacht : waarom schaamhaar scheren, en het hoofdhaar à la Turtelboom laten staan Huizen daar dan nooit muizen in? Zou het niet beter omgekeerd zijn : wat normaal en zichtbaar is, keurig laten kappen?

Voilà, dat was het dan. Hieronder voor de tweede keer in korte tijd, een artikeltje uit ’t Pallieterke, voor de weinige mensen die nog geen abonnement hebben en zelfs nooit een los nummer meegritsen van de kranten-kiosk. Iedere week leest U daar, voor mensen met een goed hart en een slecht karakter, 16 blafzijden waarover andere dag- of weekbladen niet durven schrijven. Er is een tijd geweest, toen de regime-partijen nog een beetje Vlaamse reflex hadden, dat op woensdag ’t Pallietertje zelfs goed zichtbaar voor iederenn, gelezen werd op de banken van het Parlement.



***

Ter zake :

Boemerangs

Hopelijk zetten de analisten bij de start van het nieuwe jaar “de ploat af” die ze sinds 14 oktober grijs draaien om de nederlaag van “Patrick van A” te verklaren. Geen burger (m/v) die, voor zover het hem interesseert, nog niet weet dat hij de keuze heeft tussen twee mogelijkheden. “Patrick” was of te veel manager en te weinig partijpoliticus, of veel trouwe VB-kiezers vonden in de N-VA een “democratisch alternatief”. Voor verwoede doordenkers: een mengeling van beide kan.

Na de moeder van alle rode nederlagen, in Antwerpen, is de conclusie dat het voor de partij van de kameraden en haar intellectueel entourage aartsmoeilijk was, en nog altijd is, om de pil door te slikken, laat staan die te verteren.

Zo niet hadden Marc Swyngedouw en Dave Sinardet, steunpijlers van de rode analytische denkwereld, al eerder de vlam rond het icoon “Patrick” laten uitdoven. Swyngedouw ziet de “migratie” van VB-kiezers als grootste oorzaak van diens nederlaag en de overwinning van Bart De Wever. Sinardet houdt het bij te veel marketing. Mijn voorkeur gaat naar “migratie”, vanwege het daarin aanwezige boemerangeffect. Dat effect zal in de eerste plaats het grasgroene hart van Jos Geysels, geestelijke vader van en drijvende kracht achter het beruchte “cordon sanitaire”, diep getroffen hebben.

De man kon niet vermoeden dat de in 1989 rond een Vlaamse niet-traditionele partij opgetrokken schutskring, bijna een kwarteeuw later als een boemerang zou terugkeren en op zijn gezicht zou knallen. Overigens, ook in het gezicht van alle partijen die zich in zijn anti-Vlaamse “slipstream” nestelden en hun eigen identiteit verloochenden in ruil voor door “la Belgique unitaire” verstrekte macht. Niemand is vergeten dat Geysels, na een verkiezingsnederlaag van Agalev van het politieke toneel gevaagd, door Guy Verhofstadt beloond werd met een winstgevend postje: “speciale ambassadeur voor Institution Building”. Geen mens, Geysels kennelijk ook niet, die wist wat dat jobke inhield. Twee jaar na zijn benoeming nam hij ontslag en die “functie” werd begraven.

Twee…

Beter dan wie ook zal “stille Kempenaar”Geysels beseffen dat, na een eeuw baas op het Antwerpse Schoon Verdiep, het effect van het rode exit veel verder draagt dan een “lokale” overwinning van N-VA.

In het N-VA-verhaal de rol van een boemerang uit de doeken doen en al over boemerang nummer twee spreken, is een koud kunstje.

Mocht het, zoals dat heet, “te herdoen” zijn, de kans is uiterst klein, om niet te zeggen onbestaande, dat het rode Woestijnvishuis Bart DeWever niet één, maar twee keer zou uitnodigen voor deelname aan de succesquiz “De slimste mens”. Men mag het draaien en keren zoals men wil, onloochenbaar blijft dat de politieke klim van BDW én de groei van zijn partij begon, toen hij in zijn eigen humoristische stijl van tegelijk volksmens en politicus, Vlaanderen voor het eerst inpalmde.

Dat de leiding van productiehuis Woestijnvis en de leiding van de VRT zich nog altijd voor het hoofd kunnen slaan, omwille van hun gemeenschappelijke “blunder”, daar kan ik begrip voor opbrengen. De vraag daargelaten of ze BDW als een groteske, “dikke”, bourgondische Vlaamsgezinde of als een deelnemer als een ander wilden opvoeren, gedane zaken nemen geen keer.

Voor die ene keer dat ze met BDW iemand aantrokken die geen notoir lid was van het clubje aan rode en groene politieke kleuren trouwe paladijnen, brachten ze bij Woestijnvis en VRT nietsvermoedend een boemerang in baan die op terugweg naar de bron dermate zwartgeel kleurde dat bij inslag zelfs het gezegde “ze stonden erbij en keken ernaar” schromelijk tekortschoot om de graad van verbouwereerdheid op de gezichten van politiek-cultureel links te schetsen.

…en drie

Tijdens de “feestdagen” werd boemerang nummer drie gelanceerd. Niemand minder dan “le roi” Albert Second, in hoogste persoon, heeft hem geworpen, bij zijn kerstboodschap. Dat hij het nog net niet bestond nominatief een Vlaamse politieke partij, naar voorbeeld van burgemeester Daniël Termont, te beschuldigen van populisme, het zoeken naar zondebokken en, als rotte kers op een bedorven taart, te herinneren aan de jaren dertig, zou men aan afbrokkeling van het hersenpotentieel op gevorderde leeftijd kunnen toeschrijven, ware het niet dat wat ons aller vorst uit zijn royale botten sloeg, door de premier en door de regering, in die volgorde, “gedekt” wordt!

Volgens “de koning van alle Belgen”, Vlamingen uiteraard uitgezonderd, zijn voor de “populistische” BDW en zijn N-VA de zondebokken voor de crisis de vreemdelingen ofwel landgenoten van een ander landsdeel (sic). Bovendien mogen we met zijn allen herinneringen aan de crisis van de jaren dertig en de “daardoor ontstane toestanden” niet laten vervagen.

Het is maar dat u het weet. De derde boemerang doorklieft, sterk gelanceerd, de Belgische lucht. De terugkeer is voor juni 2014 gepland. Het wordt uitkijken naar de kracht waarmee hij zal inslaan.

D.Mol

***





O Ja, voor ik het vergeet : doe zoals ik : er kan, om ’t Pallietertje te lezen, ook een digitaal abonnement genomen worden. Daarmee helpt U om ‘B-Post’ de nek om te wringen, zodat op de puinen van dat rode monster een gezonde post-bedeling kan gebouwd worden. U helpt ook om de zever over ‘het milieu’ stil te leggen, want U doet er effectief iets aan, door het papier te bannen. Verder verstevigt U de broodwinning van eerlijke journalisten die werken voor ’t Pallietertje. Verschiet niet, als ik U zeg, dat het dikwijls dezelfden zijn die in andere bladen hun officiële rimram kwijt raken, maar hun echte mening voor zichzelf en voor ’t Pallietertje houden. Onder deknaam. Uiteraard.

Over ’n boemerang gesproken : ik noem dat het principe van de wederkerigheid der dingen. Stel U eens voor, dat naarmate de gemoederen opgewarmd geraken voor ‘de moeder van alle verkiezingen’ alle Vlaamse partijen in hun programma het cordon sanitaire zouden opnemen tegen de regime-partijen….. Dàt zou pas ’n boemerang zijn! Ha ja! Wie slaat, moet ook slagen verwachten!

Ik zeg dat enigszins anders dan ’t Pallieterke, maar ’t komt wel op ’t zelfde neer.

1121 - BART DEWEVER IS HET KIND VAN HET CORDON SANITAIRE

***

Donderdag 3 januari

Zon 8u45-16u50

H Genoveva

Wie op Sint-Genoveva snoeit, zijn boomgaard overmachtig bloeit

.

1121 - BART DEWEVER IS HET KIND VAN HET CORDON SANITAIRE



De Eerw. Heer (?) Rik Torfs, met trofee





Na het interview bij de RTBF

***







De woorden van de titel hier bovenaan, waren gisteren op de RTBF de diepste gedachten van Hoogleraar KUL Rik Torfs een der Kopstukken van de TjeeVeePee, tevens ooit aangezocht, samen met Ingetje Vervotje, dat dotje van een motje, om de CVP van binnen-in te her-ontdekken. Dat was vòòr Wouter Beekske zijn jonge spuiters had bijeengeraapt om dat werk over te doen, want veel hadden die tweeniet her-ontdekt.

Eerst wil ik – in alle nederigheid – het Hoge (maar half uitgesproken) Woord redenering doortrekken. Zoals elke Tsjeef, geraakt Rik Torfs nooit maar aan de koude buitenkant van de waarheid. Als Bart Dewever het kind is van het ‘cordon sanitaire’ en het ‘cordon sanitaire’ een uitvinding is tegen het Vlaams Blok/Belang, dan is Bart Dewever het kind van Filip Dewinter…. Ik geef toe dat afstamming en vaderschap voor een celibatair Perfesser Kerkelijk Recht geen dagelijkse kost is, maar toch.

Zou het kunnen dat, Rik Torfs op deze blog mee leest? Of misschien zelfs het Partij Programma! Sedert de opgang van de NV-A werd hier quasi dagelijks volgehouden : zonder het VB zou de NV-A nooit bestaan hebben. Het Vb zei en schreef wat de meeste mensen dachten en elkaar daarin binnenskamers steunden, maar zich stil hielden. Ze sympathiseerden intussen wel met de Nieuwe Volks Unie, omdat ook die niet uitgespuwd konden worden. Zij waren, in tegenstelling tot het VB, de zachte extreem-rechtsen. Zij spraken zich toen ook nooit helemaal uit, net zoals hun voedster-vaders van de Tjeven.

Vandaag nog stond op de blog N° 1120 hiervoor, dat zelfs het beste koerspaard af en toe een zweepje moet voelen. Anders gezegd : zonder het VB zaten de Nieuwe Schiltzianen nu nog altijd onder de vleugels van de moedekloek.

Zou ondergetekende na deze eropenbaring Meneer de Pertfesser mogen aanspreken met ‘Beste Confrater’? Of beter : geraak ik nu naast Martens en Dehaene ook op de vette loonlijst van de top-medewerkers van de Tjeven? Ik kan zeer goed roepen ‘Iedereen Inbegrepen’, met of zonder haakjes. Misschien word ik wel ooit op de koffie gevraagd bij Mathilde Van Hoedegem en nog wat, de Landvoogdes der Rest-Belgen, om aan de Coburger hansworsten uit te leggen welke minwaarde ze voor ons volk hebben betekend?

Wel, ze mogen het weten. Ik ben niet zoals onzen Bart. Ik zou mij kat sturen. Want naar paleien en gaan ik niet. Paleizen zijn onze regel niet.



***

Ter zake :

Torfs: "De Wever succesvol dankzij cordon sanitaire"

02/01/13, 10u29 − Bron: belga.be

***

"Het opleggen van het cordon sanitaire is een fout geweest, met erg negatieve gevolgen." Dat zei CD&V-senator Rik Torfs op de RTBF-radio. "Het cordon sanitaire verklaart mee het succes van Bart De Wever in Vlaanderen", meent Torfs.

Ik heb het cordon sanitaire lange tijd verdedigd, maar ik moet vaststellen dat er twee erg negatieve gevolgen uit voortvloeien", aldus Torfs. "Zo heeft het cordon geleid tot heel wat frustraties van de nationalisten in Vlaanderen. Ze werden uitgesloten en dat verklaart deels het gigantisch succes van Bart De Wever", zo zegt Torfs. "Bovendien heeft het geleid tot een volledig status quo binnen de traditionele Vlaamse partijen."

Volgens Torfs kan De Wever dan ook worden beschouwd als een kind van het cordon sanitaire. "Zonder het cordon sanitaire, zou hij nooit hebben gestaan waar hij nu staat, omdat de nationalisten beter vertegenwoordigd zouden zijn en omdat de traditionele partijen zich als gevolg beter hadden moeten organiseren."



Stap voor stap vergeten

Torfs bepleit het geleidelijk afschaffen van het cordon sanitaire. "Het moet stap voor stap worden vergeten, omdat het een groot deel van de Vlamingen stigmatiseert."

Het cordon sanitaire blijft in Vlaanderen problematisch, getuige onder meer het moeilijk politiek overleg in Denderleeuw. Vlaams Belang beschikt er over drie verkozenen en daarmee over een sleutelpositie voor het vormen van een meerderheid. .





***





Met pek en veren bekleed, de woestijn ingestuurd worden. Zou dat principe niet voorkomen in het Kerkelijk Recht?

Over opportuniteitbeen gesproken : de dag dat Torfs het gat van de timmerman gekregen heeft bij de Tjeven via de vachterdeur, dat de Gerolf hem dan binnenhale langs de voordeur. Liefst onder het oog van de camera’s, en met een gouden lidkaart midden een bos rozen.

Dominee Gheysels en Lewie van Leuven mogen zich binnenkort (bij gebrek aan hoofdharen om uit t etrekken) de kleren van het lijf scheuren.

Persoonlijk ben ik de mening toegedaan, dat er al lang klacht bij het Europeess Hof voor de Rechten van de Mens moest ingediend geweest zijn. Wegens discriminatie van een paar miljoen Vlamingen. Dat zou, onafgezien van het resultaat, pas een Europese institutionele atoombom zijn. Daar tegenover zou de dodelijke rapier-steek die het Gentse Liegebeest ooit vanwege Nigel Farage moest incasseren (your own country is falling into pieces) klein bier zijn geweest.

1120 - DE NV-A IS GEEN EENPANS-GERECHT

lein Duimpje :


***


Woensdag 2 januari

Zon 8u45-16u49

H Basilius

.

1120 - DE NV-A IS GEEN EENPANS-GERECHT



Klein Duimpje :

Een slim baasje, verdorie!

***

Woordje vooraf.

Over het schieten met losse flodders, wat een soepele omschrijving is voor burger-blogs.

De ene doet het uit passie, de andere uit bekererings-zucht. Nog een andere doet het uit prestatie-dwang of integendeel uit verveing. Soms is het niets meer dan gestolde café-praat laat in de avond. Vol ontboezemingen dicht tegen de begrijpende ellebogen van de slaperige café-bazin. Persoonlijk doe ik het – net als Heert Goste - uit gedrevenheid voor de Vlaamse Zaak, maar vooral als amusement. Ik publiceer Niet-Dingetjes, met een mooi strikje rond. Maar ik doe het zoals het Grootmeester Guido Gezelle in een onbewaakt ogenblik ooit ontsnapte :

Ik jeune mij daarin,

als ik een liedeke kan dichten.

Ik jeune mij daarin,

als ik dat liedeken kan.



Och, we sterven er niet van, het kost niets, en daarenboven : zijn we (Jacques Perk) niet allemaal een God in ’t diepst van onze gedachten? Als Vlamingen zijn we een volk van dichters, schrijvers en schilders, niet zoals een Arabier stamt uit een volk van vechters en fanatiekelingen.

Alleen die onhebbelijke gewoonte van al die ‘alias-sen’ begint mij stilaan de keel uit te hangen. De dag dat ik (zal wel nooit komen!) Schipper naast Mathilde word op het Ministerie van Volksverlichting, zal mijn eerste werk zijn : niemand kan last ondervinden met wat zij/hij (beleefd) schrijft op het Internet, maar iedereen moet zich 100% tot in de 25ste familie-graad voor het publiek kenbaar maken. Liefst via een identificatie “voor Waar en Echt” verklaard door een Notaris. Indien technisch mogelijk, vergezeld van pasfoto, vinger-afdrukken en DNA^profiel. Wie vals speelt, zou net als in de kinderwereld, nooit meer mogen meedoen…..

(Get) Heer Goste.

***



In Knack schreef deze week De Slimme d’Anvers, dat de NV-A geen eenmans-partij is. Ik maak daar met de vingers in de neus eenpans-gerecht van. Weet U: zoals gisteren op http://blog.seniorennet.be/guvaal stond : “Nadenken is goed - Voor-denken is beter”, geniet ik hieronder een beetje van de broodkruimels die Klein Duimpje heeft laten vallen. Slim baasje, dat Klein Duimpje : om de weg uit het Woud der Impassen terug te vinden : terugkeren op de eigen voetstappen.

De Prachtigste der Zuiderse bloemen, Amayrillis Kerrbache moet na lezing van de Knack wel, de armen ten hemel als de vermoorde onschuld, schreiend en half verslenst ineen gezakt op de schoot van haar baas liggen : de kwaadaardige Sale Flamins zijn niet meer te paaien, zelfs niet meer met een kleuterspaan.

Roularta zou Knack niet zijn, moesten ze niet slaan en zalven tegelijk. Naast BDW krijgen wij ook Peter Mertens opgediend, de nieuwbakken volbloed Leninist-Marxist van de Antwerper Socialistische Arbeiter Partei. Deze persoon makt blijkbaar een bliksem-carrière als PM (Pro Memorie) van de PvdA, niet te verwarren met PvA, dat is de Patrick van Antwerpen. Nomen est omen. Om de kop van ‘t beestje, is ’t te doen!



***

Ter zake :

U koos Bart De Wever tot Belg van het Jaar



maandag 31 december 2012 om 08u27 KNACK

***

Bart De Wever is Belg van het Jaar 2012 volgens de bezoekers van Knack.be. Peter Mertens en Hans van Alphen maken de top drie vol. Lees hier het uitgebreide interview met Bart De Wever: 'Ik ben nooit een revolutionair geweest.'

De bezoekers van Knack.be konden dit jaar kiezen uit 49 kandidaten voor de titel Belg van het Jaar.

Bart De Wever eindigde afgetekend als winnaar. PvdA-voorzitter Peter Mertens, die bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen een opvallend goede uitslag haalde en vier zetels binnenrijfde, werd tweede. Topatleet Hans van Alphen eindigde derde. Hij werd vierde in de tienkamp op de Olympische Spelen in Londen.

De poll Belg van het Jaar liep drie weken lang op Knack.be.

Burgemeester-partijvoorzitter Bart De Wever: ‘Ik ben nooit een revolutionair geweest’



Als burgemeester van Antwerpen wil Bart De Wever focussen op mobiliteit, veiligheid en burgerschap met rechten en plichten. En als voorzitter van de N-VA wil hij na de parlementsverkiezingen van 2014 het confederalisme afdwingen. Wat dat laatste precies inhoudt, zal de partij ‘op een congres omschrijven’. Maar één ding is duidelijk: ‘We moeten stoppen met te onderhandelen over wat we niet meer samen wensen te doen.’



Vanaf 1 januari is N-VA-voorzitter Bart De Wever de nieuwe burgemeester van Antwerpen. Aan de machtswissel met Patrick Janssens (SP.A) en het aantreden van de nieuwe stadscoalitie van N-VA, CD&V en Open VLD ging een verbeten strijd vooraf. De ontlading op de verkiezingsavond van 14 oktober zinderde lang na. Maar nu wil De Wever met het programma ‘Respect voor A’ aan de slag.

In het najaar van 2011, toen zijn partij niet langer deelnam aan de federale formatie, begon De Wever aan een nieuwe triatlon: de strijd aangaan met zijn eetverslaving, de parlementsverkiezingen van 2014 winnen, maar eerst via de gemeenteraadsverkiezingen de N-VA lokaal verankeren in Antwerpen en de rest van Vlaanderen.

Tijdens de loodzware campagne naar 14 oktober was er een clash tussen De Wever en Knack, toen dit blad alleen de vragen voor een door hem geweigerd interview afdrukte. Deze keer staat hij er wél een toe. ‘Omdat het op een normale manier gevraagd is. Een politicus heeft de vrijheid om te beslissen of een vraaggesprek past in zijn mediaplanning. Als een negatief antwoord dan resulteert in de publicatie van een leeg interview, is dat als journalistieke praktijk not done’, aldus De Wever.

Hij verwijst naar de Thorbecke-lezing in Den Haag dit voorjaar als een kantelmoment in zijn verhouding met de media. Zijn stelling was dat ze door de technologische evolutie – van de boekdrukkunst tot de sociale media vandaag – de democratie verdiepen.

De Wever: ‘Meer informatie bereikt almaar sneller steeds meer mensen. Alleen wordt zo het waken over de kwaliteit van die informatie cruciaal. Op dat vlak loopt er een en ander mis. Daarom moeten politici hun relatie met de media ook meer zelf regelen door soms te zwijgen of halt te roepen. Vorige week kreeg Nabila Ait Daoud als nieuwe N-VA-schepen in Antwerpen van een journalist de vraag of ze zich thuis voelt in een partij vol ex-Vlaams Belangers. Was het een gebrek aan feitencontrole of een als vraag vermomde aanval op de N-VA? Sinds 14 oktober telt mijn partij 1700 gemeenteraadsleden. Onder hen zijn er twintig ex-Vlaams Belangers. Heb ik als politicus dan niet het recht om te zeggen dat een journalist zijn werk goed moet doen, zonder Calimero-verwijten te krijgen? Ik vind van wel.’

In commentaren over het nieuwe Antwerpse stadsbestuur wordt gezocht naar een trend-breuk. Jan Blommaert spreekt over ‘de vorige coalitie min Patrick Janssens’.



Bart De Wever: (geërgerd) Laten we vooral ernstig blijven. Professor Blommaert is een PVDA-geïnspireerde academicus die aan de Universiteit van Tilburg promotor is geweest van een barslechte doctorale scriptie van Ico Maly over de N-VA. Ik lees graag kritische bijdragen over mijn partij, maar dat werkstuk is geleuter.

Dat men eindelijk eens beslist in welke rol men mij wil wegzetten. Volgens Maly ben ik een crypto-nazistische figuur, terwijl Blommaert vindt dat ik een kopie van Janssens ben. Ook in de verkiezingsdebatten was er dat kromdenken. Het ene moment was ik een doorslag van Filip Dewinter, het andere zou ik alleen het beleid van Janssens voortzetten.

Waar zit dan de breuk met diens beleid? De Antwerpse SP.A zegt dat u geen fundamentele keuzes maakt.



Bart De Wever: Elk bestuursakkoord lijst intenties op. De verschillen worden zichtbaar met het uitrollen ervan. Ik ben nooit een revolutionair geweest. Beleid wordt met kleine snokken in een andere richting gestuurd en als het werkt, wordt de kraan meer opengezet. In Antwerpen willen we dat doen voor mobiliteit, veiligheid en burgerschap met rechten en plichten. Ook voor financiën wordt het anders. De inkomsten dalen, de uitgaven stijgen. Dat dwingt tot keuzes. Hoe zien we de stedeling en de stadsgemeenschap? De N-VA stelt gemeenschapszin voorop. In plaats van dat de stad alles zelf doet, geven we meer kansen aan het vrije initiatief.



U reikt de hand naar de Antwerpenaren, maar in de stad is er veel verdeeldheid.



Bart De Wever: In 2006 stemde meer dan een derde van de Antwerpenaren voor extreemrechts, maar ik heb toen niets gehoord over een verdeelde stad of een tegenstelling tussen binnenstad en buitendistricten. Nochtans was die veel pertinenter. Nu de N-VA aan zet komt met veel stemmen die tot nog toe buitenspel bleven, is er een probleem.



In 2006 vernederde Janssens in zijn overwinningsspeech de tegenstander door Dewinter geen goede nachtrust toe te wensen. Er mocht gelachen worden met een democratische onderklasse. Op 14 oktober heb ik Janssens nadrukkelijk bedankt, maar mijn lichaamstaal was voor sommigen interessanter. Die hebben heimwee naar de tijd dat het Vlaams Belang groot én steriel was. Zo heeft Robert Voorhamme (SP.A) in een interview haast letterlijk gezegd dat hij teleurgesteld was over de score van Dewinter. Met de N-VA heb ik extreemrechts teruggedrongen tot een niveau dat in Europa normaal is, maar dat maakt van mij kennelijk pas echt een zwart beest. Waarop is dat in godsnaam gebaseerd?



Hebt u dat niet uitgelokt met uw formatienota voor Antwerpen?



Bart De Wever: In het bestuursakkoord zijn een aantal ideeën beter uitgewerkt. Maar de verschillen met mijn formatienota zijn echt niet groot. Ik heb die geschreven met een coalitie van N-VA, CD&V en Open VLD in gedachten. Toch was de kritiek dat het een pure N-VA-nota was, met veel koude klemtonen. En er doken karikaturen op over auto’s die tot in de crypte van de kathedraal zouden rijden. Nu heet het bestuursakkoord een voorzetting van het beleid van Janssens. Mijn raad is: don’t step in the bullshit, die is metersdik.



In het deel over strategische mobiliteit, bijvoorbeeld een derde Scheldeverbinding en de ondertunneling van de Krijgsbaan, luidt het ‘over naar de Vlaamse regering’.



Bart De Wever: Antwerpen heeft met de Vlaamse regering een akkoord over een Masterplan 2020. Dat is in uitvoering en de stad is betrokken. Het bestuursakkoord toont dat we ernstige mensen zijn die afspraken nakomen.



Voor de derde Scheldeverbinding worden op dit ogenblik vijf alternatieven afgewogen op het vlak van milieu, mobiliteit enzovoorts. We wachten op het resultaat. Daarna kunnen andere ontwikkelingsscenario’s voor onder meer de R11bis en de A102 worden uitgetekend. Niets belet ons om intussen aan de Vlaamse regering andere goede ideeën zoals een verbinding tussen de Liefkenshoektunnel en de E17 voor te leggen.



Het moment van de waarheid volgt als het effectenrapport over de Oosterweelverbinding klaar is. Dan moeten we die optie lichten want Antwerpen duizelt van de tangenten, bretellen en paperclips. In dit dossier heb ik geleerd dat politici geen ingenieur moeten spelen. Ze moeten een draagvlak scheppen voor de beste oplossing die specialisten aanreiken. Bij N-VA, CD&V en Open VLD is het besef groot dat we allemaal kunnen inpakken als in 2018 nog altijd geen schop in de grond gestoken is.



Het onderwijs in Antwerpen moet in tien jaar 26.000 nieuwe kinderen opvangen. Onder schepen Voorhamme was de stad een regisseur voor de scholen van alle netten. Het bestuursakkoord spreekt over een ‘Antwerps schoolpact’. Wat is het surplus?



Bart De Wever: Voor het onderwijs hebben we overal goede ideeën gesprokkeld, ook bij de SP.A. Het begrip schoolpact moet de noodzaak van samenwerking onderstrepen. De uitdagingen zijn enorm. Vele scholen worstelen bijvoorbeeld met een capaciteitstekort. Dat bedreigt de vrije schoolkeuze.



In juni botste u met Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) over een hervorming van het secundair onderwijs met een nogal elitaire opvatting over onderwijs. Zit die ook in het bestuursakkoord?



Bart De Wever: Ik ben de zoon van een spoorwegarbeider en heb alles te danken aan de kansen die ik via het onderwijs gekregen heb. Ik wil dat ook alle arbeiderskinderen na mij dezelfde kansen krijgen. Mijn angst is dat de aangekondigde hervorming uitmondt in minder onderwijskwaliteit. Daarom ben ik ook niet opgezet met dat sfeertje waarin het vak Latijn een elitaire keuze zou zijn die ouders aan hun kinderen opdringen. Met het algemeen secundair onderwijs is er niets mis. Er is wel een reputatieprobleem voor het technisch en beroepsonderwijs. Daar moet iets aan gedaan worden.



De nieuwe onderwijsschepen Claude Marinower (Open VLD) moet focussen op taal en wiskunde. Waarom?



Bart De Wever: Antwerpen is niet bevoegd voor de grote onderwijsstructuren. Met de steun van de Vlaamse regering kan de stad wel de capaciteitscrisis van de scholen helpen te bedwingen. Voorts proberen we in Antwerpen de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt te verbeteren. Antwerpen kampt met een zeer hoge jongerenwerkloosheid, vooral bij Marokkaanse jongens. Ook zij hebben talent, maar na vier generaties slagen we er nog altijd niet in om het te ontginnen. Dat is ronduit dramatisch.



Terwijl Antwerpen een jonge bevolking heeft, zijn de haven en de industrie vaak wanhopig op zoek naar technisch personeel. De petrochemie is daarom ook bereid om te investeren in betere schoolinfrastructuur en stages. De stad kan bijdragen aan een betere afstemming door in te zetten op taal en jongeren warm te maken voor technische opleidingen.



Na de gemeenteraadsverkiezingen is veel gesproken over een ‘Vlaamse grondstroom’. Maar globaal is de aanhang van partijen die Vlaamse onafhankelijkheid nastreven kleiner geworden.



Bart De Wever: (cynisch) Tot deze vraag was ik overtuigd dat de N-VA de verkiezingen gewonnen had, maar ik merk nu pas dat we ze eigenlijk verloren hebben.



Maar denkt u in termen van een grondstroom?



Bart De Wever: Sinds de Burgermanifesten van Guy Verhofstadt (Open VLD) omarmen vele Vlamingen een centrumrechtse analyse van de kerntaken van de overheid. Inzake migratie moet ze bepalen wie tot de res publica behoort en wie niet. Ze moet een rechtvaardige justitie waarborgen en sociaaleconomisch moet ze een partner zijn voor mensen die werken, ondernemen en sparen.

Dát is de grondstroom. Wie dat goed brengt, wint de verkiezingen.

In 1999 is Guy Verhofstadt daarin geslaagd, maar hij is in de Wetstraat 16 op de klip van de PS gevaren. Nadien is Yves Leterme zo met het kartel CD&V/N-VA vastgelopen. En sinds 2010 is de N-VA in Vlaanderen de grootste partij, maar met het historische verschil dat wij niet azen op het premierschap om vervolgens ons programma in te slikken. Alleen is in 2011 een PS’er met een PS-programma en zonder een Vlaamse meerderheid de Wetstraat 16 ingetrokken.



Een eeuwige herhaling van hetzelfde dus?



Bart De Wever: En toch is er een duidelijke stroom. Onder Verhofstadt uitte die zich in intellectuele verwondering over een nieuwe analyse. Onder Leterme was er al meer een gevoel van urgentie. Daarom is die quote over ‘vijf minuten politieke moed’ zo blijven hangen. Met het succes van de N-VA neemt de kwaadheid het stilaan over. Veel Vlamingen pikken het niet meer.



Moet de nieuwe bestuurscoalitie in Antwerpen die grondstroom een gezicht geven?



Bart De Wever: Natuurlijk. Ik snap niet dat een aantal mensen daarvan schrikt, want ik ben altijd behoorlijk open over de etappes die ik voor de N-VA zie.

Toen de N-VA in 2011 uit de federale regeringsonderhandelingen werd gezet, ben ik twee weken in een zwart gat beland. Ook ik was op de PS-klip en de krachten van het status-quo gestuit. Daarna heb ik me herpakt, maar ik wist ook dat we met het N-VA-discours alleen onmogelijk op hetzelfde elan tot in 2014 konden doorgaan. De gemeenteraadsverkiezingen waren geknipt om het al in een concrete vorm te gieten. Daarom was ik ook zo gebeten om in Antwerpen een ander bestuur in het zadel te brengen.

Hoe storend is het dat een gezagvol historicus als Lode Wils het Vlaams-nationalisme ‘een product van de collaboratie’ blijft noemen?

Bart De Wever: Wils is in Leuven mijn professor geweest. Ik respecteer hem, maar hij zegt al 25 jaar hetzelfde. De geschiedenis van België laat zich anders lezen. De Vlamingen waren niet opgenomen in de definitie van België in 1830. Dat probleem is steeds groter geworden met de uitbreiding van het stemrecht. Het onvermogen van de gevestigde orde om zich daaraan aan te passen heeft de opbouw van een Vlaamse natie in de hand gewerkt.

Voor de Vlaamse Beweging is de periode van de twee wereldoorlogen daarbij een katalysator geweest. Maar in de Tweede Wereldoorlog heeft ze gecollaboreerd met een afschuwelijk regime. Dat was tactisch en principieel een dramatische vergissing. Ik ontken de impact niet, maar ik word op geen enkele manier bepaald door een tijdperk in de eerste helft van de vorige eeuw.

De kritiek op een extreemrechtse rand bij de N-VA is ook gevoed is door de overkomst van ex-Vlaams Belangers.

Bart De Wever: Door het Vlaams Belang terug te dringen is een massa kiezers vrijgekomen. Dat kan niet zonder sporen na te laten. De N-VA probeert daar zo goed mogelijk mee om te gaan.

Onder de nieuwe N-VA-gemeenteraadsleden hebben er veel meer een verleden bij andere partijen dan bij het Vlaams Belang. Toch gaat alle aandacht naar die laatste groep. Zo is in Aalst Karim Van Overmeire onder vuur komen te liggen. Hij is twee jaar geleden uit het Vlaams Belang gestapt. Bij de N-VA kennen we zijn verleden, maar we hebben hem een nieuwe kans gegeven. Sindsdien steunde hij in het Vlaams Parlement het beleid van de Vlaamse regering en dus ook van de SP.A-ministers. En samen met het Gentse SP.A-parlementslid Fatma Pehlivan schreef hij resoluties.

Na de gemeenteraadsverkiezingen ontdekten de socialisten echter plots een erfzonde in Aalst. Ik aanvaard kritiek, maar die moet redelijk en eerlijk zijn. Voor iemand die extreemrechts de rug toekeert kent de SP.A geen pardon. Maar in Borgerhout stapt die partij wel in een coalitie met de extreemlinkse PVDA, die op een bijeenkomst in Beiroet recent nog uitlegde dat ze onverminderd vasthoudt aan het marxisme-leninisme en de proletarische revolutie.

Voor de N-VA waren de gemeenteraadsverkiezingen ook een eerste krachtmeting met de regering-Di Rupo. Hebt u toch niet één goed woord voor haar over?



Bart De Wever: Inzake asiel en migratie gaan we vooruit. Maar de Franstaligen in de regering-Di Rupo hebben dat domein bewust aan hun Vlaamse coalitiepartners gegeven om hen een vuist tegen de N-VA te laten maken. Alleen spijtig dat ze van de PS niet aan het pijnpunt van de regularisaties mogen raken.

Sociaaleconomisch kan ik onmogelijk positief zijn. De begrotingssanering komt voor 70 procent van belastingen. Dat zegt niet de N-VA, maar de OESO. Het zou er nog aan mankeren dat het tekort dan niet daalt. Maar wie betaalt het gelag? De mensen die werken, ondernemen en sparen. En zij verarmen extra omdat ze door de rentedaling, die er voor alle normale Europese landen is, ook niets meer krijgen voor hun spaargeld.

De cijfers liegen niet. Bij de start van de regering-Di Rupo waren de overheidsinkomsten goed voor 48 procent van het bruto binnenlands product. Met de begroting van 2013 zal dat aandeel stijgen naar 52 procent. Het overheidsbeslag bedraagt zelfs 55 procent. We zijn de Sovjet-Unie nog niet, maar we zijn toch al over de helft. Dat is onvoorstelbaar. Als ons overheidsbeslag Duitse proporties zou aannemen, hadden we nu een begrotingsoverschot.

Premier Di Rupo noemt uw kritiek populistisch.



Bart De Wever: Wat heeft ons idee over een partnerschap met werknemers, ondernemers en spaarders te maken met populisme? Terwijl Di Rupo hen in het gezicht spuwt, scheldt hij op de N-VA om zelf geen uitleg te hoeven geven. Hij zou beter ons relanceplan eens lezen. Dat deelt zeker geen zoetigheden aan alleman uit.

Di Rupo gelooft niet dat de N-VA in 2014 de verkiezingen weer zal winnen.

Bart De Wever: Ik vermoed dat hij vooral de Vlaamse partijen die zich in zijn regeringsverhaal moeten voortslepen moed wil inspreken.



Volgens politicoloog Bart Maddens (KU Leuven) moeten de ‘V-partijen’ N-VA, Vlaams Belang en LDD in 2014 zorgen dat ze in het Vlaams Parlement de meerderheid hebben. Dan wordt de N-VA incontournable.



Bart De Wever: Maddens maakt interessante analyses. Hij werkt echter niet voor de N-VA, zoals soms wordt beweerd. Als voorzitter moet ik een strategie voor de N-VA uitstippelen, maar ze daarom nog niet aan iedereen verklappen. Dat zou niet bijster slim zijn.

In het vooruitzicht van 2014 schuift u het confederalisme als doel naar voren. Maar wat houdt dat in?



Bart De Wever: Dat zullen we op een congres omschrijven. De essentie is duidelijk: we volgen de logica van artikel 35 van de Grondwet om alleen nog te beslissen wat we omwille van de schaalvoordelen samen willen blijven doen. En we stoppen met te onderhandelen over wat we niet meer samen wensen te doen. Dat heb ik geleerd in 2010-2011. Als we weer aan tafel gaan met Franstalige partijen die niets vragen, dan wachten ze opnieuw tot de crisis diep genoeg is om een coalition of the willing te vormen. Ze kunnen dat ook doen omdat ze met een veel grotere publieke sector dan in Vlaanderen langer kunnen blijven drijven.

De Vlaamse en de Franstalige Gemeenschap hebben zopas hun meningsverschil over de Plantentuin in Meise bijgelegd en samenwerkingsakkoorden over onder meer cultuur gesloten. Past dat in uw denken over confederalisme?

Bart De Wever: Het zal u niet ontgaan zijn dat de N-VA deel uitmaakt van de Vlaamse regering die deze akkoorden gesloten heeft. De teksten lagen al lang klaar. Maar er was één hinderpaal. De Franstaligen moesten afzien van initiatieven in Vlaanderen en het principe van de territorialiteit aanvaarden. Ze hebben dat nu eindelijk gedaan. De N-VA wil een democratisch Vlaanderen op termijn inpassen in Europa. Waarom zouden we in dat kader niet met onze buren samenwerken? Maar buren respecteren ook elkaars grenzen. Dat is essentieel.

In de aanloop naar 2014 moet de N-VA op Vlaams en lokaal niveau een redelijke bestuurspartij zijn en federaal een radicale oppositiepartij. Hoe moeilijk is dat?



Bart De Wever: We maken dat onderscheid niet. Wat is er radicaal aan als de N-VA een confederaal kader verdedigt voor een sociaaleconomisch beleid dat rood-groen in Duitsland gevoerd heeft? Radicaal is het contract tussen wat in ons land kan en zou moeten gedaan worden. Daarom beleger ik CD&V en Open VLD niet met radicale ideeën, maar met hun eigen programma. Dat is de hel voor hen.



U combineert nog minstens een jaar de taken van burgemeester en partijvoorzitter.

Bart De Wever: Dat is een probleem van aflopende aard. De N-VA is in korte tijd explosief gegroeid. Daarom kan ik ze nu niet in de steek laten en doe ik mijn termijn als voorzitter uit. Intussen voer ik gesprekken over de politieke en logistieke leiding van de partij voor de verkiezingen van 2014. We komen daar wel uit. De N-VA is geen eenmanspartij.

***

Diagonaal doorlezen : Evaluatie van de Vlaamse Zaak in Antwerpen : extreem-rechts teruggedrongen tot normale proporties : deze pertinent juiste moment-opname is ook maar wat ze is : een moment-opname. Meer zelfs : ‘extreem-rechts’ zou niet nodig zijn geweest, moest er al die tijd een normaal bestuur zijn geweest in dit apenland. Té is nooit goed, uitgenomen tehuis en tevreden. Maar de gevestigde Machten oogsten altijd wat ze gezaaid hebben.

Ten tweede : zonder het principe van de stok achter de deur, valt zelfs het beste paard ook stil. De zweep als aansporing is een beetje Middeleeuws, maar het paard bij ons is nu eenmaal 100 jaar te lang verkeerd behandeld geweest. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.



Ten derde : het is wel min of meer een heidens gebruik, maar van ‘vergeven en vergeten’ werd er veel te lang misbruik gemaakt. Noem het wraak, als U wilt, al is dat dan weer een beetje àl te heides aan de andere kant. Zo maar de bladzijde omdraaien en net als in de kleuterklas aanvaarden dat ze ‘het nooit meer zullen doen’ : maak dat de ganzen wijs. Nergens ter wereld staat een volk dat ‘de macht’ bezit, deze zo maar gratuit af.

Vrijheid moet bevochten worden, net zoals het paard het zweepje moet voelen om te presteren. Eenmaal de vrijheid behaald, mag de aandacht niet verslappen : de schildwachten der Rechtlijnigen moeten dag en nacht waken, want de bevolking moet in peis en vree kunnen evolueren. Anders gezegd : er moeten soldaten zijn, en tezelfdertijd vrede-stichters



***





Waarom, denkt U, dat ‘de gebeurtenissen uit de eerste helft van vorige eeuw’ – wat is men toch getraumatiseerd door die jaren - door de Media, het Regime, het Hof.La Cour , enz, altijd ekoppeld worden aan ‘rechts’-Vlaanderen? Het antwoord is simpel : Linx leidt meteen de aandacht af van het beginsel waarop de tirannie toen gevestigd was : het slechte in het socialisme, want socialisme vermengd met Islamisme is nog altijd de ideologie waarop hun macht gebaseerd is. Dus is het varkentje ewassen.

Ten tweede wordt, door de schuld der Vlamingen te accentueren, de even grote of zelfs grotere schuld der Francofonen onder de mat geveegd. Deze historisch vaststaande en niet betwistbare schuld was ten minste even groot, zo niet groter, want grotendeels gebaseerd op puur materiële argumenten : geld, aanzien, macht.

Het volstaat de biografie te lezen van de voortrekkers langs Vlaamse kant (Wies Moens, Staf Declercq, August Borms, Leo Vindevogel, enz) om daar te lezen, dat ze de lastigste weg gekozen hadden : niet de materiële voordelen, maar de ideologische : dezelfde als die waarneea hun erfgenamen vandaag de dag streven : de zelfstandigheid van Vlaanderen, om dit volk zijn vroegere ontstolen grootheid terug te geven.

Vlaanderen grootste komiek (tegen de 2 meter) heeft op zijn Nizuwjaars-Conferantie voor Toeback Sr, Albert Coburger e.a. het deksel op de beerput toegelegd, door al dat oprakelen toe te schrijven aan de Ziekte van Alzheimer, een diagnose volgens mij niet zo heel ver bezijden de waarheid. Benieuwd of de toekomstige Landvoogdes der Belgen, Mathilde Va Hoedegem en nog wat, ter gelegener tijd uit een ander vaatje zal tappen.

Maar zou je nu niet doodvallen? Hoog oplopen met ‘Deutschland über Alles’ is blijkbaar een alternerend terugkerend fenomeen. Zelfs met een vrouw van geringe gestalte als Kanselier, zijn de Duitsers na de tweede helft van vorige eeuw, opnieuw de Kapelmeisters van Europa. Misschien zelfs dat de dagen van de Partijvoorzitter der Belg. Soc. Partij (BSP), de Heer DeMan, van Het Plan DeMan van na de capitualtie terugkomen : ‘allen terug aan de arbeid, om samen met de Duitse arbeider, ons leven terug in te richten’. Hij gebruikte wel andere woorden, maar daar kwam het op neer. De BSP veranderde pas van mening, nadat Duitsland ook de Sovjet Unie, hun grote vriend, was binnengevallen…

Zou ik dan als amateur-historicus slimmer zijn dan een academisch gevormde beroeps historicus, die toch ook de ommezwaai der socialisten in 1940 moet bestudeerd hebben. Waarom spreekt hij dan niet?

Dat komt misschien nog, naarmate ‘2014’ nadert? .








Een slim baasje, verdorie!

***

Woordje vooraf.

Over het schieten met losse flodders, wat een soepele omschrijving is voor burger-blogs.

De ene doet het uit passie, de andere uit bekererings-zucht. Nog een andere doet het uit prestatie-dwang of integendeel uit verveing. Soms is het niets meer dan gestolde café-praat laat in de avond. Vol ontboezemingen dicht tegen de begrijpende ellebogen van de slaperige café-bazin. Persoonlijk doe ik het – net als Heert Goste - uit gedrevenheid voor de Vlaamse Zaak, maar vooral als amusement. Ik publiceer Niet-Dingetjes, met een mooi strikje rond. Maar ik doe het zoals het Grootmeester Guido Gezelle in een onbewaakt ogenblik ooit ontsnapte :

Ik jeune mij daarin,

als ik een liedeke kan dichten.

Ik jeune mij daarin,

als ik dat liedeken kan.



Och, we sterven er niet van, het kost niets, en daarenboven : zijn we (Jacques Perk) niet allemaal een God in ’t diepst van onze gedachten? Als Vlamingen zijn we een volk van dichters, schrijvers en schilders, niet zoals een Arabier stamt uit een volk van vechters en fanatiekelingen.

Alleen die onhebbelijke gewoonte van al die ‘alias-sen’ begint mij stilaan de keel uit te hangen. De dag dat ik (zal wel nooit komen!) Schipper naast Mathilde word op het Ministerie van Volksverlichting, zal mijn eerste werk zijn : niemand kan last ondervinden met wat zij/hij (beleefd) schrijft op het Internet, maar iedereen moet zich 100% tot in de 25ste familie-graad voor het publiek kenbaar maken. Liefst via een identificatie “voor Waar en Echt” verklaard door een Notaris. Indien technisch mogelijk, vergezeld van pasfoto, vinger-afdrukken en DNA^profiel. Wie vals speelt, zou net als in de kinderwereld, nooit meer mogen meedoen…..

(Get) Heer Goste.

***



In Knack schreef deze week De Slimme d’Anvers, dat de NV-A geen eenmans-partij is. Ik maak daar met de vingers in de neus eenpans-gerecht van. Weet U: zoals gisteren op http://blog.seniorennet.be/guvaal stond : “Nadenken is goed - Voor-denken is beter”, geniet ik hieronder een beetje van de broodkruimels die Klein Duimpje heeft laten vallen. Slim baasje, dat Klein Duimpje : om de weg uit het Woud der Impassen terug te vinden : terugkeren op de eigen voetstappen.

De Prachtigste der Zuiderse bloemen, Amayrillis Kerrbache moet na lezing van de Knack wel, de armen ten hemel als de vermoorde onschuld, schreiend en half verslenst ineen gezakt op de schoot van haar baas liggen : de kwaadaardige Sale Flamins zijn niet meer te paaien, zelfs niet meer met een kleuterspaan.

Roularta zou Knack niet zijn, moesten ze niet slaan en zalven tegelijk. Naast BDW krijgen wij ook Peter Mertens opgediend, de nieuwbakken volbloed Leninist-Marxist van de Antwerper Socialistische Arbeiter Partei. Deze persoon makt blijkbaar een bliksem-carrière als PM (Pro Memorie) van de PvdA, niet te verwarren met PvA, dat is de Patrick van Antwerpen. Nomen est omen. Om de kop van ‘t beestje, is ’t te doen!



***

Ter zake :

U koos Bart De Wever tot Belg van het Jaar



maandag 31 december 2012 om 08u27 KNACK

***

Bart De Wever is Belg van het Jaar 2012 volgens de bezoekers van Knack.be. Peter Mertens en Hans van Alphen maken de top drie vol. Lees hier het uitgebreide interview met Bart De Wever: 'Ik ben nooit een revolutionair geweest.'

De bezoekers van Knack.be konden dit jaar kiezen uit 49 kandidaten voor de titel Belg van het Jaar.

Bart De Wever eindigde afgetekend als winnaar. PvdA-voorzitter Peter Mertens, die bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen een opvallend goede uitslag haalde en vier zetels binnenrijfde, werd tweede. Topatleet Hans van Alphen eindigde derde. Hij werd vierde in de tienkamp op de Olympische Spelen in Londen.

De poll Belg van het Jaar liep drie weken lang op Knack.be.

Burgemeester-partijvoorzitter Bart De Wever: ‘Ik ben nooit een revolutionair geweest’



Als burgemeester van Antwerpen wil Bart De Wever focussen op mobiliteit, veiligheid en burgerschap met rechten en plichten. En als voorzitter van de N-VA wil hij na de parlementsverkiezingen van 2014 het confederalisme afdwingen. Wat dat laatste precies inhoudt, zal de partij ‘op een congres omschrijven’. Maar één ding is duidelijk: ‘We moeten stoppen met te onderhandelen over wat we niet meer samen wensen te doen.’



Vanaf 1 januari is N-VA-voorzitter Bart De Wever de nieuwe burgemeester van Antwerpen. Aan de machtswissel met Patrick Janssens (SP.A) en het aantreden van de nieuwe stadscoalitie van N-VA, CD&V en Open VLD ging een verbeten strijd vooraf. De ontlading op de verkiezingsavond van 14 oktober zinderde lang na. Maar nu wil De Wever met het programma ‘Respect voor A’ aan de slag.

In het najaar van 2011, toen zijn partij niet langer deelnam aan de federale formatie, begon De Wever aan een nieuwe triatlon: de strijd aangaan met zijn eetverslaving, de parlementsverkiezingen van 2014 winnen, maar eerst via de gemeenteraadsverkiezingen de N-VA lokaal verankeren in Antwerpen en de rest van Vlaanderen.

Tijdens de loodzware campagne naar 14 oktober was er een clash tussen De Wever en Knack, toen dit blad alleen de vragen voor een door hem geweigerd interview afdrukte. Deze keer staat hij er wél een toe. ‘Omdat het op een normale manier gevraagd is. Een politicus heeft de vrijheid om te beslissen of een vraaggesprek past in zijn mediaplanning. Als een negatief antwoord dan resulteert in de publicatie van een leeg interview, is dat als journalistieke praktijk not done’, aldus De Wever.

Hij verwijst naar de Thorbecke-lezing in Den Haag dit voorjaar als een kantelmoment in zijn verhouding met de media. Zijn stelling was dat ze door de technologische evolutie – van de boekdrukkunst tot de sociale media vandaag – de democratie verdiepen.

De Wever: ‘Meer informatie bereikt almaar sneller steeds meer mensen. Alleen wordt zo het waken over de kwaliteit van die informatie cruciaal. Op dat vlak loopt er een en ander mis. Daarom moeten politici hun relatie met de media ook meer zelf regelen door soms te zwijgen of halt te roepen. Vorige week kreeg Nabila Ait Daoud als nieuwe N-VA-schepen in Antwerpen van een journalist de vraag of ze zich thuis voelt in een partij vol ex-Vlaams Belangers. Was het een gebrek aan feitencontrole of een als vraag vermomde aanval op de N-VA? Sinds 14 oktober telt mijn partij 1700 gemeenteraadsleden. Onder hen zijn er twintig ex-Vlaams Belangers. Heb ik als politicus dan niet het recht om te zeggen dat een journalist zijn werk goed moet doen, zonder Calimero-verwijten te krijgen? Ik vind van wel.’

In commentaren over het nieuwe Antwerpse stadsbestuur wordt gezocht naar een trend-breuk. Jan Blommaert spreekt over ‘de vorige coalitie min Patrick Janssens’.



Bart De Wever: (geërgerd) Laten we vooral ernstig blijven. Professor Blommaert is een PVDA-geïnspireerde academicus die aan de Universiteit van Tilburg promotor is geweest van een barslechte doctorale scriptie van Ico Maly over de N-VA. Ik lees graag kritische bijdragen over mijn partij, maar dat werkstuk is geleuter.

Dat men eindelijk eens beslist in welke rol men mij wil wegzetten. Volgens Maly ben ik een crypto-nazistische figuur, terwijl Blommaert vindt dat ik een kopie van Janssens ben. Ook in de verkiezingsdebatten was er dat kromdenken. Het ene moment was ik een doorslag van Filip Dewinter, het andere zou ik alleen het beleid van Janssens voortzetten.

Waar zit dan de breuk met diens beleid? De Antwerpse SP.A zegt dat u geen fundamentele keuzes maakt.



Bart De Wever: Elk bestuursakkoord lijst intenties op. De verschillen worden zichtbaar met het uitrollen ervan. Ik ben nooit een revolutionair geweest. Beleid wordt met kleine snokken in een andere richting gestuurd en als het werkt, wordt de kraan meer opengezet. In Antwerpen willen we dat doen voor mobiliteit, veiligheid en burgerschap met rechten en plichten. Ook voor financiën wordt het anders. De inkomsten dalen, de uitgaven stijgen. Dat dwingt tot keuzes. Hoe zien we de stedeling en de stadsgemeenschap? De N-VA stelt gemeenschapszin voorop. In plaats van dat de stad alles zelf doet, geven we meer kansen aan het vrije initiatief.



U reikt de hand naar de Antwerpenaren, maar in de stad is er veel verdeeldheid.



Bart De Wever: In 2006 stemde meer dan een derde van de Antwerpenaren voor extreemrechts, maar ik heb toen niets gehoord over een verdeelde stad of een tegenstelling tussen binnenstad en buitendistricten. Nochtans was die veel pertinenter. Nu de N-VA aan zet komt met veel stemmen die tot nog toe buitenspel bleven, is er een probleem.



In 2006 vernederde Janssens in zijn overwinningsspeech de tegenstander door Dewinter geen goede nachtrust toe te wensen. Er mocht gelachen worden met een democratische onderklasse. Op 14 oktober heb ik Janssens nadrukkelijk bedankt, maar mijn lichaamstaal was voor sommigen interessanter. Die hebben heimwee naar de tijd dat het Vlaams Belang groot én steriel was. Zo heeft Robert Voorhamme (SP.A) in een interview haast letterlijk gezegd dat hij teleurgesteld was over de score van Dewinter. Met de N-VA heb ik extreemrechts teruggedrongen tot een niveau dat in Europa normaal is, maar dat maakt van mij kennelijk pas echt een zwart beest. Waarop is dat in godsnaam gebaseerd?



Hebt u dat niet uitgelokt met uw formatienota voor Antwerpen?



Bart De Wever: In het bestuursakkoord zijn een aantal ideeën beter uitgewerkt. Maar de verschillen met mijn formatienota zijn echt niet groot. Ik heb die geschreven met een coalitie van N-VA, CD&V en Open VLD in gedachten. Toch was de kritiek dat het een pure N-VA-nota was, met veel koude klemtonen. En er doken karikaturen op over auto’s die tot in de crypte van de kathedraal zouden rijden. Nu heet het bestuursakkoord een voorzetting van het beleid van Janssens. Mijn raad is: don’t step in the bullshit, die is metersdik.



In het deel over strategische mobiliteit, bijvoorbeeld een derde Scheldeverbinding en de ondertunneling van de Krijgsbaan, luidt het ‘over naar de Vlaamse regering’.



Bart De Wever: Antwerpen heeft met de Vlaamse regering een akkoord over een Masterplan 2020. Dat is in uitvoering en de stad is betrokken. Het bestuursakkoord toont dat we ernstige mensen zijn die afspraken nakomen.



Voor de derde Scheldeverbinding worden op dit ogenblik vijf alternatieven afgewogen op het vlak van milieu, mobiliteit enzovoorts. We wachten op het resultaat. Daarna kunnen andere ontwikkelingsscenario’s voor onder meer de R11bis en de A102 worden uitgetekend. Niets belet ons om intussen aan de Vlaamse regering andere goede ideeën zoals een verbinding tussen de Liefkenshoektunnel en de E17 voor te leggen.



Het moment van de waarheid volgt als het effectenrapport over de Oosterweelverbinding klaar is. Dan moeten we die optie lichten want Antwerpen duizelt van de tangenten, bretellen en paperclips. In dit dossier heb ik geleerd dat politici geen ingenieur moeten spelen. Ze moeten een draagvlak scheppen voor de beste oplossing die specialisten aanreiken. Bij N-VA, CD&V en Open VLD is het besef groot dat we allemaal kunnen inpakken als in 2018 nog altijd geen schop in de grond gestoken is.



Het onderwijs in Antwerpen moet in tien jaar 26.000 nieuwe kinderen opvangen. Onder schepen Voorhamme was de stad een regisseur voor de scholen van alle netten. Het bestuursakkoord spreekt over een ‘Antwerps schoolpact’. Wat is het surplus?



Bart De Wever: Voor het onderwijs hebben we overal goede ideeën gesprokkeld, ook bij de SP.A. Het begrip schoolpact moet de noodzaak van samenwerking onderstrepen. De uitdagingen zijn enorm. Vele scholen worstelen bijvoorbeeld met een capaciteitstekort. Dat bedreigt de vrije schoolkeuze.



In juni botste u met Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) over een hervorming van het secundair onderwijs met een nogal elitaire opvatting over onderwijs. Zit die ook in het bestuursakkoord?



Bart De Wever: Ik ben de zoon van een spoorwegarbeider en heb alles te danken aan de kansen die ik via het onderwijs gekregen heb. Ik wil dat ook alle arbeiderskinderen na mij dezelfde kansen krijgen. Mijn angst is dat de aangekondigde hervorming uitmondt in minder onderwijskwaliteit. Daarom ben ik ook niet opgezet met dat sfeertje waarin het vak Latijn een elitaire keuze zou zijn die ouders aan hun kinderen opdringen. Met het algemeen secundair onderwijs is er niets mis. Er is wel een reputatieprobleem voor het technisch en beroepsonderwijs. Daar moet iets aan gedaan worden.



De nieuwe onderwijsschepen Claude Marinower (Open VLD) moet focussen op taal en wiskunde. Waarom?



Bart De Wever: Antwerpen is niet bevoegd voor de grote onderwijsstructuren. Met de steun van de Vlaamse regering kan de stad wel de capaciteitscrisis van de scholen helpen te bedwingen. Voorts proberen we in Antwerpen de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt te verbeteren. Antwerpen kampt met een zeer hoge jongerenwerkloosheid, vooral bij Marokkaanse jongens. Ook zij hebben talent, maar na vier generaties slagen we er nog altijd niet in om het te ontginnen. Dat is ronduit dramatisch.



Terwijl Antwerpen een jonge bevolking heeft, zijn de haven en de industrie vaak wanhopig op zoek naar technisch personeel. De petrochemie is daarom ook bereid om te investeren in betere schoolinfrastructuur en stages. De stad kan bijdragen aan een betere afstemming door in te zetten op taal en jongeren warm te maken voor technische opleidingen.



Na de gemeenteraadsverkiezingen is veel gesproken over een ‘Vlaamse grondstroom’. Maar globaal is de aanhang van partijen die Vlaamse onafhankelijkheid nastreven kleiner geworden.



Bart De Wever: (cynisch) Tot deze vraag was ik overtuigd dat de N-VA de verkiezingen gewonnen had, maar ik merk nu pas dat we ze eigenlijk verloren hebben.



Maar denkt u in termen van een grondstroom?



Bart De Wever: Sinds de Burgermanifesten van Guy Verhofstadt (Open VLD) omarmen vele Vlamingen een centrumrechtse analyse van de kerntaken van de overheid. Inzake migratie moet ze bepalen wie tot de res publica behoort en wie niet. Ze moet een rechtvaardige justitie waarborgen en sociaaleconomisch moet ze een partner zijn voor mensen die werken, ondernemen en sparen.

Dát is de grondstroom. Wie dat goed brengt, wint de verkiezingen.

In 1999 is Guy Verhofstadt daarin geslaagd, maar hij is in de Wetstraat 16 op de klip van de PS gevaren. Nadien is Yves Leterme zo met het kartel CD&V/N-VA vastgelopen. En sinds 2010 is de N-VA in Vlaanderen de grootste partij, maar met het historische verschil dat wij niet azen op het premierschap om vervolgens ons programma in te slikken. Alleen is in 2011 een PS’er met een PS-programma en zonder een Vlaamse meerderheid de Wetstraat 16 ingetrokken.



Een eeuwige herhaling van hetzelfde dus?



Bart De Wever: En toch is er een duidelijke stroom. Onder Verhofstadt uitte die zich in intellectuele verwondering over een nieuwe analyse. Onder Leterme was er al meer een gevoel van urgentie. Daarom is die quote over ‘vijf minuten politieke moed’ zo blijven hangen. Met het succes van de N-VA neemt de kwaadheid het stilaan over. Veel Vlamingen pikken het niet meer.



Moet de nieuwe bestuurscoalitie in Antwerpen die grondstroom een gezicht geven?



Bart De Wever: Natuurlijk. Ik snap niet dat een aantal mensen daarvan schrikt, want ik ben altijd behoorlijk open over de etappes die ik voor de N-VA zie.

Toen de N-VA in 2011 uit de federale regeringsonderhandelingen werd gezet, ben ik twee weken in een zwart gat beland. Ook ik was op de PS-klip en de krachten van het status-quo gestuit. Daarna heb ik me herpakt, maar ik wist ook dat we met het N-VA-discours alleen onmogelijk op hetzelfde elan tot in 2014 konden doorgaan. De gemeenteraadsverkiezingen waren geknipt om het al in een concrete vorm te gieten. Daarom was ik ook zo gebeten om in Antwerpen een ander bestuur in het zadel te brengen.

Hoe storend is het dat een gezagvol historicus als Lode Wils het Vlaams-nationalisme ‘een product van de collaboratie’ blijft noemen?

Bart De Wever: Wils is in Leuven mijn professor geweest. Ik respecteer hem, maar hij zegt al 25 jaar hetzelfde. De geschiedenis van België laat zich anders lezen. De Vlamingen waren niet opgenomen in de definitie van België in 1830. Dat probleem is steeds groter geworden met de uitbreiding van het stemrecht. Het onvermogen van de gevestigde orde om zich daaraan aan te passen heeft de opbouw van een Vlaamse natie in de hand gewerkt.

Voor de Vlaamse Beweging is de periode van de twee wereldoorlogen daarbij een katalysator geweest. Maar in de Tweede Wereldoorlog heeft ze gecollaboreerd met een afschuwelijk regime. Dat was tactisch en principieel een dramatische vergissing. Ik ontken de impact niet, maar ik word op geen enkele manier bepaald door een tijdperk in de eerste helft van de vorige eeuw.

De kritiek op een extreemrechtse rand bij de N-VA is ook gevoed is door de overkomst van ex-Vlaams Belangers.

Bart De Wever: Door het Vlaams Belang terug te dringen is een massa kiezers vrijgekomen. Dat kan niet zonder sporen na te laten. De N-VA probeert daar zo goed mogelijk mee om te gaan.

Onder de nieuwe N-VA-gemeenteraadsleden hebben er veel meer een verleden bij andere partijen dan bij het Vlaams Belang. Toch gaat alle aandacht naar die laatste groep. Zo is in Aalst Karim Van Overmeire onder vuur komen te liggen. Hij is twee jaar geleden uit het Vlaams Belang gestapt. Bij de N-VA kennen we zijn verleden, maar we hebben hem een nieuwe kans gegeven. Sindsdien steunde hij in het Vlaams Parlement het beleid van de Vlaamse regering en dus ook van de SP.A-ministers. En samen met het Gentse SP.A-parlementslid Fatma Pehlivan schreef hij resoluties.

Na de gemeenteraadsverkiezingen ontdekten de socialisten echter plots een erfzonde in Aalst. Ik aanvaard kritiek, maar die moet redelijk en eerlijk zijn. Voor iemand die extreemrechts de rug toekeert kent de SP.A geen pardon. Maar in Borgerhout stapt die partij wel in een coalitie met de extreemlinkse PVDA, die op een bijeenkomst in Beiroet recent nog uitlegde dat ze onverminderd vasthoudt aan het marxisme-leninisme en de proletarische revolutie.

Voor de N-VA waren de gemeenteraadsverkiezingen ook een eerste krachtmeting met de regering-Di Rupo. Hebt u toch niet één goed woord voor haar over?



Bart De Wever: Inzake asiel en migratie gaan we vooruit. Maar de Franstaligen in de regering-Di Rupo hebben dat domein bewust aan hun Vlaamse coalitiepartners gegeven om hen een vuist tegen de N-VA te laten maken. Alleen spijtig dat ze van de PS niet aan het pijnpunt van de regularisaties mogen raken.

Sociaaleconomisch kan ik onmogelijk positief zijn. De begrotingssanering komt voor 70 procent van belastingen. Dat zegt niet de N-VA, maar de OESO. Het zou er nog aan mankeren dat het tekort dan niet daalt. Maar wie betaalt het gelag? De mensen die werken, ondernemen en sparen. En zij verarmen extra omdat ze door de rentedaling, die er voor alle normale Europese landen is, ook niets meer krijgen voor hun spaargeld.

De cijfers liegen niet. Bij de start van de regering-Di Rupo waren de overheidsinkomsten goed voor 48 procent van het bruto binnenlands product. Met de begroting van 2013 zal dat aandeel stijgen naar 52 procent. Het overheidsbeslag bedraagt zelfs 55 procent. We zijn de Sovjet-Unie nog niet, maar we zijn toch al over de helft. Dat is onvoorstelbaar. Als ons overheidsbeslag Duitse proporties zou aannemen, hadden we nu een begrotingsoverschot.

Premier Di Rupo noemt uw kritiek populistisch.



Bart De Wever: Wat heeft ons idee over een partnerschap met werknemers, ondernemers en spaarders te maken met populisme? Terwijl Di Rupo hen in het gezicht spuwt, scheldt hij op de N-VA om zelf geen uitleg te hoeven geven. Hij zou beter ons relanceplan eens lezen. Dat deelt zeker geen zoetigheden aan alleman uit.

Di Rupo gelooft niet dat de N-VA in 2014 de verkiezingen weer zal winnen.

Bart De Wever: Ik vermoed dat hij vooral de Vlaamse partijen die zich in zijn regeringsverhaal moeten voortslepen moed wil inspreken.



Volgens politicoloog Bart Maddens (KU Leuven) moeten de ‘V-partijen’ N-VA, Vlaams Belang en LDD in 2014 zorgen dat ze in het Vlaams Parlement de meerderheid hebben. Dan wordt de N-VA incontournable.



Bart De Wever: Maddens maakt interessante analyses. Hij werkt echter niet voor de N-VA, zoals soms wordt beweerd. Als voorzitter moet ik een strategie voor de N-VA uitstippelen, maar ze daarom nog niet aan iedereen verklappen. Dat zou niet bijster slim zijn.

In het vooruitzicht van 2014 schuift u het confederalisme als doel naar voren. Maar wat houdt dat in?



Bart De Wever: Dat zullen we op een congres omschrijven. De essentie is duidelijk: we volgen de logica van artikel 35 van de Grondwet om alleen nog te beslissen wat we omwille van de schaalvoordelen samen willen blijven doen. En we stoppen met te onderhandelen over wat we niet meer samen wensen te doen. Dat heb ik geleerd in 2010-2011. Als we weer aan tafel gaan met Franstalige partijen die niets vragen, dan wachten ze opnieuw tot de crisis diep genoeg is om een coalition of the willing te vormen. Ze kunnen dat ook doen omdat ze met een veel grotere publieke sector dan in Vlaanderen langer kunnen blijven drijven.

De Vlaamse en de Franstalige Gemeenschap hebben zopas hun meningsverschil over de Plantentuin in Meise bijgelegd en samenwerkingsakkoorden over onder meer cultuur gesloten. Past dat in uw denken over confederalisme?

Bart De Wever: Het zal u niet ontgaan zijn dat de N-VA deel uitmaakt van de Vlaamse regering die deze akkoorden gesloten heeft. De teksten lagen al lang klaar. Maar er was één hinderpaal. De Franstaligen moesten afzien van initiatieven in Vlaanderen en het principe van de territorialiteit aanvaarden. Ze hebben dat nu eindelijk gedaan. De N-VA wil een democratisch Vlaanderen op termijn inpassen in Europa. Waarom zouden we in dat kader niet met onze buren samenwerken? Maar buren respecteren ook elkaars grenzen. Dat is essentieel.

In de aanloop naar 2014 moet de N-VA op Vlaams en lokaal niveau een redelijke bestuurspartij zijn en federaal een radicale oppositiepartij. Hoe moeilijk is dat?



Bart De Wever: We maken dat onderscheid niet. Wat is er radicaal aan als de N-VA een confederaal kader verdedigt voor een sociaaleconomisch beleid dat rood-groen in Duitsland gevoerd heeft? Radicaal is het contract tussen wat in ons land kan en zou moeten gedaan worden. Daarom beleger ik CD&V en Open VLD niet met radicale ideeën, maar met hun eigen programma. Dat is de hel voor hen.



U combineert nog minstens een jaar de taken van burgemeester en partijvoorzitter.

Bart De Wever: Dat is een probleem van aflopende aard. De N-VA is in korte tijd explosief gegroeid. Daarom kan ik ze nu niet in de steek laten en doe ik mijn termijn als voorzitter uit. Intussen voer ik gesprekken over de politieke en logistieke leiding van de partij voor de verkiezingen van 2014. We komen daar wel uit. De N-VA is geen eenmanspartij.

***

Diagonaal doorlezen : Evaluatie van de Vlaamse Zaak in Antwerpen : extreem-rechts teruggedrongen tot normale proporties : deze pertinent juiste moment-opname is ook maar wat ze is : een moment-opname. Meer zelfs : ‘extreem-rechts’ zou niet nodig zijn geweest, moest er al die tijd een normaal bestuur zijn geweest in dit apenland. Té is nooit goed, uitgenomen tehuis en tevreden. Maar de gevestigde Machten oogsten altijd wat ze gezaaid hebben.

Ten tweede : zonder het principe van de stok achter de deur, valt zelfs het beste paard ook stil. De zweep als aansporing is een beetje Middeleeuws, maar het paard bij ons is nu eenmaal 100 jaar te lang verkeerd behandeld geweest. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.



Ten derde : het is wel min of meer een heidens gebruik, maar van ‘vergeven en vergeten’ werd er veel te lang misbruik gemaakt. Noem het wraak, als U wilt, al is dat dan weer een beetje àl te heides aan de andere kant. Zo maar de bladzijde omdraaien en net als in de kleuterklas aanvaarden dat ze ‘het nooit meer zullen doen’ : maak dat de ganzen wijs. Nergens ter wereld staat een volk dat ‘de macht’ bezit, deze zo maar gratuit af.

Vrijheid moet bevochten worden, net zoals het paard het zweepje moet voelen om te presteren. Eenmaal de vrijheid behaald, mag de aandacht niet verslappen : de schildwachten der Rechtlijnigen moeten dag en nacht waken, want de bevolking moet in peis en vree kunnen evolueren. Anders gezegd : er moeten soldaten zijn, en tezelfdertijd vrede-stichters



***





Waarom, denkt U, dat ‘de gebeurtenissen uit de eerste helft van vorige eeuw’ – wat is men toch getraumatiseerd door die jaren - door de Media, het Regime, het Hof.La Cour , enz, altijd ekoppeld worden aan ‘rechts’-Vlaanderen? Het antwoord is simpel : Linx leidt meteen de aandacht af van het beginsel waarop de tirannie toen gevestigd was : het slechte in het socialisme, want socialisme vermengd met Islamisme is nog altijd de ideologie waarop hun macht gebaseerd is. Dus is het varkentje ewassen.

Ten tweede wordt, door de schuld der Vlamingen te accentueren, de even grote of zelfs grotere schuld der Francofonen onder de mat geveegd. Deze historisch vaststaande en niet betwistbare schuld was ten minste even groot, zo niet groter, want grotendeels gebaseerd op puur materiële argumenten : geld, aanzien, macht.

Het volstaat de biografie te lezen van de voortrekkers langs Vlaamse kant (Wies Moens, Staf Declercq, August Borms, Leo Vindevogel, enz) om daar te lezen, dat ze de lastigste weg gekozen hadden : niet de materiële voordelen, maar de ideologische : dezelfde als die waarneea hun erfgenamen vandaag de dag streven : de zelfstandigheid van Vlaanderen, om dit volk zijn vroegere ontstolen grootheid terug te geven.

Vlaanderen grootste komiek (tegen de 2 meter) heeft op zijn Nizuwjaars-Conferantie voor Toeback Sr, Albert Coburger e.a. het deksel op de beerput toegelegd, door al dat oprakelen toe te schrijven aan de Ziekte van Alzheimer, een diagnose volgens mij niet zo heel ver bezijden de waarheid. Benieuwd of de toekomstige Landvoogdes der Belgen, Mathilde Va Hoedegem en nog wat, ter gelegener tijd uit een ander vaatje zal tappen.

Maar zou je nu niet doodvallen? Hoog oplopen met ‘Deutschland über Alles’ is blijkbaar een alternerend terugkerend fenomeen. Zelfs met een vrouw van geringe gestalte als Kanselier, zijn de Duitsers na de tweede helft van vorige eeuw, opnieuw de Kapelmeisters van Europa. Misschien zelfs dat de dagen van de Partijvoorzitter der Belg. Soc. Partij (BSP), de Heer DeMan, van Het Plan DeMan van na de capitualtie terugkomen : ‘allen terug aan de arbeid, om samen met de Duitse arbeider, ons leven terug in te richten’. Hij gebruikte wel andere woorden, maar daar kwam het op neer. De BSP veranderde pas van mening, nadat Duitsland ook de Sovjet Unie, hun grote vriend, was binnengevallen…

Zou ik dan als amateur-historicus slimmer zijn dan een academisch gevormde beroeps historicus, die toch ook de ommezwaai der socialisten in 1940 moet bestudeerd hebben. Waarom spreekt hij dan niet?

Dat komt misschien nog, naarmate ‘2014’ nadert? .