KLEINE BROGEL OF BLOTE BROGEL

.





.











KLEINE BROGEL OF BLOTE BROGEL






De Bende van Vier. Heruitgave.
Aangepaste en verbeterde druk.

Naar het voorbeeld van hun Grote Roergangers van het communistisch China van weleer, gorgelen deze Grote Geesten nu hun draken-adem uit, in voorbereiding van de afwending van een Grote Gebeurtenis, waarvan zij de aandacht willen afleiden, en die zij nakende weten.

De atoom-koppen, die zij zelf jarenlang zo angstvallig achter de hand hebben gehouden, hebben hun nut bewezen : ze kunnen thans ten tonele gevoerd worden, omdat er bepaalde zaken aan de rand van de openbaring zijn komen te staan, die absoluut niet te veel publieke aandacht mogen krijgen.

Het loodgieters-werk bijvoorbeeld rond de staatshervorming. Die kan toch niet eeuwig en een dag naar de achtergrond geschoven blijven wegens bijvoorbeeld de economische crisis, waar de nieuwswaarde al maanden van af gesleten is. Dat is gewoon de penalty-trap techniek die met de medeplichtigheid van de Bende van Vier, uit de kast gehaald wordt!

En die raketten? Daar hebben zij noch iemand anders van bij ons, zeggingsschap over. Zij zijn (gelukkig) het exclusief domein van Uncle Sam. En die laat zich niet intimideren door een viertal blaaskanen, aangevoerd door een Linkxe crimineel van gemeen recht.

Of deze raketten van enig strategisch belang zijn?

Laat mij antwoorden met mijn gewone spotzucht. Waarmee ik bedoel dat men best meteen ook alle aardappelmesjes, tandenstokers en keukenmessen afvoert. Want, in geval van nood, zijn dat ook oorlogswapens. Maar ik, ik voel mij goed, in het bezit van die dingen. Ze geven mij een goed gevoel van veiligheid. Waarmee we meteen eens te meer in een racistische sfeer zijn beland….

Verre van die dingen te laten wegslepen, integendeel mogen ze, wat mij betreft, in voortdurende staat van paraatheid worden gehouden. De dag dat we ze nodig zouden hebben, zouden ze wel eens te laat kunnen komen. Vergeten we niet : woestijn-rovers valleen alleen ongewapende tegenstanders aan….Ze zijn als de dood voor gewapend verzet.

Wil dus goed opletten in welke hoek de bal eerstdaags uiteindelijk zal getrapt worden…De Bidsprinkhaan van de Tjeven heeft er onlangs reeds een kleine allusie op gemaakt. Alle blikken dus op Blote Brogel – en de bal in de hoek van het collaboratie-federalisme. Zeg dat de Ampersanders het gezegd hebben!

Via het vecht-federalisme en het knechten-federalisme, met of zonder de Maddens-doctrine, naar het collaboratie-federalisme….Waarlijk een hele vooruitgang in de achteruitgang!

Besluit: geen Blote Brogel, maar Kleine Brogel liever dan Dode Brogel !


Ministers van staat in verzet tegen de Bom


BRUSSEL - Twee gewezen Belgische premiers en twee gewezen ministers van Buitenlandse Zaken pleiten voor de verwijdering van kernraketten uit Europa, en dus ook uit Kleine-Brogel. 'De Amerikaanse tactische kernwapens in Europa hebben geen enkel militair belang meer.'
In een opmerkelijk opinieartikel pleiten de gewezen eerste ministers Jean-Luc Dehaene (CD&V) en Guy Verhofstadt (Open VLD) en de gewezen ministers van Buitenlandse Zaken Louis Michel (MR) en Willy Claes (SP.A) voor de verwijdering van alle kernwapens uit Europa. 'De Koude Oorlog is definitief voorbij. Het is tijd om ons nucleair beleid aan te passen aan de veranderende omstandigheden', schrijven de ministers van staat.

Het opiniestuk is een initiatief van Tom Sauer, professor internationale politiek aan de Universiteit Antwerpen, en Jo Hanssens, de voorzitter van Pax Christi. Het afgelopen jaar pleitten heel wat (eerder linkse) parlementsleden voor de verwijdering van de tien tot twintig B61-kernwapens in Kleine Brogel (het officiële aantal blijft onbekend, zelfs de opslag aldaar werd om veiligheidsredenen nooit officieel bevestigd). Het is de eerste keer dat voormalige topministers zo'n oproep na wat schaafwerk voluit steunen.

'We bevinden ons op een cruciaal tijdstip. Tot voor enkele jaren was de verwijdering van de tactische nucleaire wapens in Europa diplomatiek een doodgeboren kind. Sinds de engagementen van de regering-Obama is er beweging mogelijk', luidt het.

De oproep komt enkele weken voor een top over nucleaire veiligheid die president Obama in Washington organiseert. In mei volgt een toetsingsconferentie van het non-proliferatieverdrag, dat de verspreiding van kernwapens wil tegengaan.

Ook elders in Europa groeit de roep om de kernwapens te ontmantelen die tijdens de jaren tachtig in volle Koude Oorlog maar onder zwaar protest van de vredesbeweging werden geïnstalleerd. Vooral Nederland en Duitsland trekken hier aan de kar. Tijdens een bezoek in november vorig jaar aan zijn toenmalige ambtsgenoot Yves Leterme (CD&V) vroeg de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Guido Westerwelle uitdrukkelijk om steun om dit engagement waar te maken.

Leterme toonde zich een voorwaardelijk voorstander van een kernwapenvrij Europa. Als minister van Buitenlandse Zaken, en zijn houding als premier blijft dezelfde, benadrukte hij dat zoiets in strategisch Navo-verband moet worden beslist.

'Opdat een kernwapenvrije wereld ook een veilige wereld zou zijn, moeten er waarborgen zijn voor het evenwicht op het gebied van conventionele wapens', stipte hij eind oktober als antwoord aan op een vraag van Groen!-senator Geert Lambert. 'Ook de proliferatiedreiging moet worden beheerst en er moet aandacht zijn voor het voorkomen van nucleair terrorisme.'

Bron De Standaard

VRIJE VERKIEZINGEN

.



















VRIJE VERKIEZINGEN




Bart Engelen verdedigt de opkomstplicht. Bart Engelen is post-doctoraal onderzoeker aan het Centrum voor Economie en Ethiek - K.U.Leuven. De opkomstplicht is het verdedigen waard, aldus Bart Engelen. 'De democratie is en blijft erbij gebaat.'


Aldus staat te lezen in de altijd bij-de-handse De Morgen van gisteren. Dus Evangelie-waar! Want die gazet staat op de bres voor waarlijk de echte ethische idealen : zelfdoding, euthanasie, vruchtafdrijving, anorexia nervosa enz…Waarlijk, zij staan voor de werkelijke waarden van onze uitdovende beschaving. Waarbij niet alleen de beschaving dimmt, maar ook het lezer-aantal van diezelfde gazet. Wat gelijk staat met hedendaags Linx masochisme.

Er wordt meteen druk geciteerd uit de hersenpan-vruchten van de tegenvoeters om de eigen stelling te verdedigen, zonder dat de geleerde ‘Post-gedoctoreerde van de K.U.L. er zich rekenschap van geeft dat hij precies wegens de herkomst van de ge-citeerde bron, achterdochtig zou moeten zijn. Daar staat, schrijft hij : De Luikse politicoloog Pierre Verjans wist te vertellen dat het Vlaams Belang de meeste kiezers zou verliezen als de opkomstplicht zou worden afgeschaft.

Begrijpe wie kan! De stemplicht wordt dus in stand gehouden om het Vlaams Belang meer kiezers te gunnen?!

Als ondergetekende deze ene keer een beetje mag spreken namens zijn gelijkgezinden? Van ons mag die ‘stemplicht’ – notabene : de post-gedoctoreerde spreekt van opkomstplicht, wat niet hetzelfde is als stemplicht…waarmee hij bewijst nogal erg ver post-gedoctoreerd te zijn – afgeschaft worden, wij staan op ons STEMRECHT en zijn ervan overtuigd, dat dit onze uitslagen alleen maar zou kunnen verbeteren. Het Vlaams Blok/Belang zou geen stemmen verliezen, maar er integendeel juist bijwinnen….Omdat wij, in hoofdzaak, overtuigden zijn en geen draaikonten. Het fabeltje van de protest-stem wordt alleen door de anderen in stand gehouden, om de uitslagen van het Vlaams Blok/Belang te kleineren. Ze nemen hun wensen voor werkelijkheid, en bouwen dan verder op die ingebeelde fictie.

Mocht men ondertussen om te beginnen alvast de vervalste stemcomputers in de recyclage geven, ons stemmen-aantal zou misschien al met een paar percentjers stijgen! Evenveel als men afgeroomd heeft ten voordele van de machts-partijen.

Het probleem voor niet-verplichte verkiezingen ligt aldus klaar en duidelijk bij de vrees voor het verlies van de zwalpende massa. Iedere partij heeft zijn ‘die-hards’ – maar de kleur-partijen kunnen alleen rekenen op hun postjes-bezetters en die vertegenwoordigen in hun geheel geen 25 % van de kiezers….De thuisblijvers zouden dus de kloof tussen de burger en de politiek maar al te duidelijk doen uitschijnen. Dat mag dus niet!

Het toppunt van het post-doctoraal artikel is wel de inleiding : Wie niet stemt, wordt niet gehoord. Wat getuigt van een ongehoorde brutaliteit. Want in dit on-land wordt, wie stemt voor verandering, nooit gehoord. Tenzij als het te laat is en er met kalasjnikovs geschoten wordt….Dan is ineens nul-tolerantie het toverwoord. Zonder daarbij te zeggen wie de doelgroep is van die nul-tolerantie….Dat is zowat hetzelfde als roepen ‘ Houdt de puntje-puntje-puntje-puntje….’, want roepen ‘houdt de dief’ zou wel eens beledigend kunnen overkomen….

Dat is wat in BruSSel gebeurt : men roept ‘Houdt de ….’ Want anders is het CGKE daar om iedereen vlug tot de orde te roepen! Ne touche pas à mon pôte’!

De bijzonderste twee strijdpunten van het Vlaams Blok/Belang zijn altijd geweest: welvaart door zelfstandigheid en beheersing van de wilde immigratie. Ik denk dat onze bevolking zich dat thans voldoende realiseert, om met gerust gemoed de volgende bollekens-kermis tegemoet te kunnen zien. Welvaart krijg je niet. Die moet je elke dag verdienen!

PATER AERNOUTS LIJKEN-SOLLERIJ

.




















PATER AERNOUTS LIJKEN-SOLLERIJ






Een Vlaams Nationale debat-avond, verleden week donderdag.

De avond begon met een minuut stilte voor pater Adriaan Aernouts die ’s anderendaags begraven zou worden, niet zonder dat zijn familie zich distantieerde van het radicale Vlaamse gedachtegoed van Aernouts. “Achter het Vlaamse gedachtegoed staat de familie niet, we zijn nu wereldburgers van de twintigste eeuw”, zei een nicht tijdens de begrafenisplechtigheid. Op de kist van de pater lag enkel een witte stool, geen Vlaamse Leeuw.



Het is niet het eerste stoffelijk overschot van een Vlaams-Nationalist dat onteerd wordt…De open gewrongen lijkkist van Staf Declercq (VNV) werd maanden na zijn dood, na de ‘Bevrijding’ dus, opgegraven en triomfantelijk rond gereden van café naar café, waar er op zeker ogenblik als lugubere trofee dapper geplukt werd aan ’s mans baardharen…Alles in naam van het Vaderland door dappere verzetsmensen van direct na de oorlog….Dat waren pas helden, waaraan de familie van de overleden Pater Aernauts zich zou aan kunnen spiegelen.

Het zijn onze vrienden van het AFF die bovenstaande zinnen de wereld kond deden (die ze uit ’t Pallieterke moeten opgepikt hebben, waar anders!)…Per slot van rekening heeft de Linxe falanx een beetje ervaring met het sollen met lijken…Van uit die ervaring werd, na de her-begraving van Priester Cyriel Verschaeve op het kerkhof in Alveringem door de Staatsvuiligheid beton over de lijkkist gestort… Heerlijk land, waar zelfs de doden geen rust wordt gegund…..Noch Hitler noch Stalin hebben zoiets nooit gedaan met hun overleden vijanden! Hadden ze hier geleefd, ze hadden nog veel kunnen leren!

Och! Het is zo menselijk vanwege die ‘nicht’… Bij leven te moeten toegeven dat Heeroom zowaar een Blokker koon geweest zijn! Een mooie positie die op het spoel staat, rijke tafelen aan de zijde der verdrukkers, en verder een stoute bek om de overige familie-leden de mond te snoeren,, en voilà, daar gaat de nagedachtenis van een eerbaar man….Het zou niet gebeurd zijn, was er maar een rijke erfenis geweest, die na de begrafenis te verdelen viel! Dan zou minstens de schijn opgehouden geweest zijn. Maar Predikheren laten gewoonlijk geen aardse goederen na.

Het eerbetoon van gans Vlaanderen weegt echter ruimschoots op tegen de vernedering van een laf leven als een familie die afstand neemt van het Vlaams gedachtengoed, als ‘wereldburgers’ wil doorgaan, en meteen als vette hond aan de ketting.
Dat komt ervan als de naam van Aernauts teveel doet denken aan B+ van die andere Aernoudt, die binnenkort ge-adeld wordt wegens zijn verdiensten voor het ene, ware en onverdeelde vaderland der graaiers.

Och de familie….Ze beseffen niet eens dat ze honderd jaar achter zijn in hun uitspraken, als ze beweren wereldburgers te zijn, die leven in de twintigste eeuw….Als die nicht al niet kan tellen, wat moet het dan met de rest van haar verhaal zijn….Hun Heeroom tenminste, leefde al 10 jaar in de eenentwintigste eeuw, en hij had gehoopt zijn Vlaanderen vrij te zien, vòòr hij stierf….
Nu weten we tenminste, waar het Verzet zijn mosterd haalt, al konden ze mooi verzwijgen waar hun kopij vandaan kwam. Eerlijk is anders! Mooi zo, als hun eigen 5de Colonne het laat afweten, moeten ze om te kunnen schimpen, wel beroep doen op degelijke informatie-bronnen. Zou dat een eerste mirakel zijn van pater Aernouts, onderweg naar de Eer der Altaren? Postume wraak op de ‘wereldburgers’? Wat zijn die van het AFF er mooi in getuid! Publiekelijk moeten toegeven dat men daar ’t Pallieterke leest! Dat ze dus indirect de Vlaamse ontvoogdins-strijd mee financieren….

TOUWTJE SPRINGEN

.




















TOUWTJE SPRINGEN



Terwijl ons wekelijks Pallieterke vandaag in de bus valt, vindt U hier al een leuk stukje daaruit over ons Laurette en de politiek van de Grote Geesten in dit land.
Wilt, bij de lezing, het beeld voor ogen houden van een Lauretteke (met lange vlechtjes), dat touwtje springt. Het touw wordt gehouden en gedraaid zoals afgesproken. Het wordt gehouden door Eliootje-boy aan de ene kant, en door de Woordbreker, een trapje lager staand, aan de andere kant. Op de achtergrond de USA-standaard en op de voorgrond de huidige Sex-en Coburger van dienst, die het tafereel met wulpse blikken overziet.


De machtigste na Obama

Een onbetwistbaar maar niet té uitgesproken politiek profiel, een persoonlijk fortuin, een stevige donatie voor het verkiezingsfonds van een presidentskandidaat en het geluk dat die kandidaat de verkiezingen ook wint. Wat komt uit zo’n cocktail als we het over de Verenigde Staten hebben? Juist, een ambassadeur. Hoe rijker en hoe groter de donatie, hoe belangrijker het land dat je krijgt toebedeeld. Zo werkt dat in de States.
Vroeger en ook nu, met Obama. En daarom mag de steenrijke zakenman Howard Gutman de USA vertegenwoordigen in Brussel, de hoofdstad van een klein landje, maar wel centraal gelegen – letterlijk en figuurlijk. Wie zou denken dat zo’n rekruteringstechniek er toe zou leiden dat het Amerikaanse ambassadekorps een zootje incompetente elleboogwringers vormt, vergist zich. Het gaat – uitzonderingen niet te na gesproken – dikwijls over competente mensen die de wereld kennen en als ze al niet overlopen van charisma, dan zijn het tenminste handige manipulatoren die de ruimte achter de coulissen helemaal vullen. Overschot aan karakter en zelfbewustzijn hebben ze zowat allemaal. Howard Gutman ook. Hij behoort trouwens tot het extraverte type en zijn rondgang bij de media na zijn aanstelling, maakte hem meteen erg zichtbaar en sympathiek.

Geen domme jongen, die Gutman. Iemand die macht ruikt. Vandaar dat hij op de kar sprong van Obama. Die startte niet echt als favoriet, dus mensen die hem als dé kanshebber zagen, hebben oog voor politiek talent.

Nog niet helemaal bij

Het mag dan niet verbazen dat Gutman snel begrepen heeft wie in onze driehoek de plak zwaait. Op een lunch voor een Brusselse zakenclub sprak hij woorden die aantonen dat de man het hier allemaal al helemaal begrepen heeft. Hij wil dat Laurette Onkelinx de regering overhaalt om meer troepen naar Afghanistan te sturen en sprak daarbij volgende historische woorden uit: “Als Onkelinx een stap voorwaarts zou doen, wie zou in België dan niet volgen?” Als ze wat meewil met Afghanistan “zou ze na mijn president de machtigste persoon in de wereld kunnen worden”.

Voilà, zo liggen de kaarten in dit land. Dat weten wij al lang, maar u leest dan ook een ‘bekrompen Vlaams-nationaal’ weekblad. Nu zegt ook dé man van Obama in Brussel het. Zowaar luidop, want De Standaard pikte zijn woorden op en zette ze op de voorpagina. De juistheid van Gutmans woorden bleek trouwens dezelfde dag. Onkelinx wil niet meer Belgische troepen en ze komen er dan ook niet. Obama is sympathiek, maar de PS kiest de eigen weg. In een commentaar schrijft De Standaard dat Gutman de eerste les van de Belgische politiek uitstekend heeft begrepen: de PS leidt de dans. Maar de tweede en derde les kent hij nog niet. Twee: je mag het niet hardop zeggen en drie: je kunt de PS proberen te lijmen, maar op het eind van het verhaal doet die partij toch haar zin.

PS-saboteurs

In De Standaard van het weekeinde staat een groot interview met Onkelinx. Die bepleit daar zowaar grote hervormingen. Dat is nieuws, want doorgaans duwt die partij vooral op het rempedaal. En dus gebeurt er niets (remember Gutmans les). Maar als je het interview leest, dan leert de ruimte tussen de regels vooral dat Onkelinx niet teveel wil veranderen en verder alleen wil veranderen om er voor te zorgen dat in essentie alles bij het oude kan blijven.
Ook bij De Morgen is dat intussen doorgesijpeld. Chef-politiek Bart Eeckhout schrijft een analysestuk over het essay van Frank Vandenbroucke over onze welvaartsstaat. Met dat essay haalde Vandenbroucke trouwens meer persbelangstelling dan de sp.a met haar pas gelanceerde pensioenplan. Gênant voor Gennez. Maar we hadden het over de PS.

Waarom is Daerden minister van Pensioenen? “Om er vooral voor te zorgen dat elke mogelijke hervorming afgeblokt wordt.” Voor hem deed Arena dat, met dat voordeel “dat ze elke gewenste stilstand in het beleid met een parfum van vernieuwing” kon verhullen. In Paars II was Arena minister van Ambtenarenzaken geworden “met als enige doelstelling de uitwerking van de Copernicus-hervorming van haar voorganger Luc van den Bossche (sp.a) te saboteren. Ook daar is ze overigens meesterlijk in geslaagd.”

De citaten komen van de chef-politiek van De Morgen, ooit het ledenblad van de supportersclub voor Paars. Nog eentje, over de pensioenproblematiek: “Krap anderhalf jaar voor de volgende verkiezingen kunnen we ons nu al gerust aansluiten bij de cynische conclusie van Michel Jadot, voorzitter van de Nationale Pensioenconferentie en PS-apparatsjik op rust: er zal in deze regeringsperiode niets meer bougeren.”

De PS-ziekte is besmettelijk. Eeckhout nog: “Met name in de huidige federale regering schijnt intussen nog altijd de overtuiging te leven dat we er met sussen en tijd winnen ook wel zullen komen.” Of nog: “Yves Leterme (CD&V) en Guy Vanhengel (Open VLD) (…) zeggen dat het allemaal wel zal meevallen, als de economische groei maar wat meevalt.” Zeg dat De Morgen het allemaal gezegd heeft.

Vandaar natuurlijk de vriendelijke woorden voor Leterme van Onkelinx in het interview met De Standaard, die dan toch de Van Rompuy die niet Van Rompuy heet geworden is. Neen, wij zijn niet het Griekenland aan de Noordzee. In Athene hebben ze wèl door hoe erg de situatie is.

GEEN EDELE DELEN SCANNEN

.


















GEEN EDELE DELEN SCJANNEN


Islam-oplssing voor de Luchtvaart :
Elk vliegtuig van nu voort
Met een aanhang-bij-romp uitgerust.


Bij ons, in het zogezegd christelijke Westen (maar ook in het verderfelijke Amerika, mogen de duivel hen beiden halen!) bestaat er een spreekwoord dat zegt dat Gods molen langzaam maalt. Waarbij dient opgemerkt, dat de molen van de regime-pers nog langzamer werkt.

In de blogwereld vertellen wij elkaar al geruime tijd over het protest van dieven en inbrekers tegen bewakingscamera’s. Met het o zo verhelderende uitleg, dat zoiets tegen hun geloof is. De regime-pers, in die materie met de rug tegen de muur, tracht tevergeefs de andere kant op te kijken, niet wetend wie ze moeten sparen : de geit of de kool. Vandaag voor ’t eerst in HLN een tamelijk afstandelijk artikel, voor zijn historische waarde de moeite om te worden bewaard.

Want die edele delen van een Muzelman-gelovige zijn heel wat edeler dan die van ons! Die van hen zijn alleen bestemd voor intern Muzelman-gebruik. Of voor verkrachting, al naar gelang dat beter uitkomt.

Mag ik derhalve een suggestie toevoegen aan onderstaand advies van hun Hoge Raad? Zij die niet willen/mogen/durven gescand worden, en zeker niet handmatig afgetast en toch willen meevliegen : die dienen gezegde edele delen in bewaring te geven aan de incheck-balie.

Het zou natuurlijk eenvoudiger kunnen.

Het volstaat dat die Hoge Raad een paar bindende verbodsbepalingen voor kandidaat-terroristen uitschrijft, met daarbij als afschrikking enkele aanschouwelijke voorbeelden van bestraffing volgens woestin-gewoontes. Zodat er weer bom-vrij kan gevlogen worden.

Ondertussen kan er misschien gestart worden lijk in de moskee : met aparte ruimten voor mannen en voor vrouwen. In het eigenlijke vliegtuig zitten alsdan de mannen, en in een soort reddingsbootje, dat aan een kabel hangend voortgetrokken wordt lijk een sloepje achter een rivier-lichter, een aanhang-bij-romp voor de vrouwen. Veilig voor begeerlijke blikken op andersmans edele delen….

Persoonlijk ben ik absolute voorstander van het invoeren van ‘one way ticket’ voorbehouden voor uitsluitend Muzelmannen en Muzelvrouwen. Voor deze reizen hoeft zelfs niemand door de ‘security’ , laat staan door de scanners. Alles is welkom aan boord! Als de crew eveneens Muzels gezind is, kan er niets misgaan. Integendeel, in het slechtste geval kan alles maar meevallen!


Moslims mogen niet door bodyscanners op luchthavens

Moslims mogen van de The Fiqh Council of North America (FCNA) niet door de lichaamsscanners die op vliegvelden ingezet worden om aanslagen te voorkomen. De FCNA bestaat uit moslimgeleerden die uitspraken doet over het islamitisch recht.

Ook bij moslims in Nederland heerst er onrust over de nieuwe lichaamsscanners. "Het is het gesprek van de dag en leeft heel erg onder onze achterban", zegt Abdulmajid Khairoun van de Nederlandse Moslim Raad (NMR) in De Pers. "Men wil niet dat hun vrouwen en dochters door de scan gaan. In de gemeenschap hoor ik dat mensen overwegen om dan maar niet meer te vliegen en gewoon met de auto te gaan."

"Wat ons betreft speelt de kwestie niet. En wie toch moeite heeft met de scan hoeft er niet doorheen en kan ervoor kiezen om zich te laten fouilleren", zegt een woordvoerder van de Nationaal Coördinator Terrorisme Bestrijding in Nederland.

Volgens de Koran moeten moslims hun edele delen bedekken en mogen mannen en vrouwen elkaars lichaam niet naakt zien. (vsv)
17/02/10 09u14 in Het Laatste Nieuws

LIEGEBEEST IN PARIJS

.






















LIEGEBEEST IN PARIJS



Wat baten kaars en (nieuwe) bril
Als den uil niet zien en wil.


Il aime la France…als geode belg - Il aime le Français als goeie Strop -. Seulement, hij heeft zich dze keer deerlijk mispakt….
Na een vurige liefdesverklaring, had hij, de Don Quichotte, in al de hoogmoed aanwezig in zijn genen, gemeend het voorwerp van zijn adoratie te moeten kapittelen. Op klassiek Linkx-Paarse wijze : ‘ik zien u geirne, gij moet mij ook geirne zien, of ‘k slaon op joen muile’….
Seulement…Dat ziet ge van hier, dat er in Parijs zou geluisterd worden naar ‘un petit belge’…
En dus, ten huize van het Liegebeest, geen vreugdevolle dagen, maar lange gezichten.
Wa ik denk? Hij ligt er, en hij ligt er goed! Voor goed!

Wat baten kaars en bril?

Hij heeft er, op z'n Antwerps gezegd, serieus zijn pikkels aan verbrand. Ik bedoel Guy Verhofstadt, die deze week in Le Monde de Franse politieke en maatschappelijke wereld de les kwam lezen in een opiniestuk waarin hij hen verweet dat ze zoveel aandacht besteden aan een debat over (culturele) identiteit. Volgens de betweter uit Gent (en Toscanië en de Opaalkust) is zo'n debat niet waard dat er tijd aan wordt besteed, want het is alleen maar afkomstig van en dienstig voor "extreem-rechts". En hij verweet Frankrijk dat het achterlijk was in plaats van intellectueel progressief zoals het altijd is geweest.
Niet dat Frankrijk lang wakker van lag van Verhofstadts gekwebbel maar desgevraagd zei zelfs de progressieve Kouchner dat Verhofstadt "gek" is. Vlaanderen weet al langer dat de preekheer van de Verenigde Staten van Europa bezeten is door de gekte van iedere volle-gas-fanaticus. Nu weet Parijs het dus ook.
Het is wellicht nog steeds terecht te stellen dat Frankrijk nog altijd intellectueel vooruitloopt. Dat een debat over identiteit (wie zijn wij, wat zijn wij en wat zijn onze gemeenschappelijke waarden nog) onvermijdelijk is. Als Europa in de wereld opnieuw iets wil betekenen en de zo veel besproken "nieuwe uitdagingen" wil aangaan, is dat debat over identiteit misschien (of heel zeker) dringender dan allerlei pleidooien voor een Europa dat in de ogen van Verhofstadt weinig meer schijnt te zijn dan méér (Europese) belastingen voor een futloze en droomloze remake van Vrhfstdts Belgique à Papa. Het Europa van Verhofstadt lijkt op het uitbrandende lege wrak van de Hindenburg op Lakehurst. Het is zonder twijfel veel progressiever om - zoals Frankrijk - een debat te voeren over onze identiteit. Dat zulk een debat reeds twintig jaar geleden werd gevraagd en gevoerd door mensen die "extreem-rechts" werden genoemd, neemt allerminst weg dat het een centrumdebat om niet te zeggen centraal debat is geworden. Tot spijt van wie 't benijdt. Het is een beetje zoals Kuregem. Ofwel erkent men dat "extreem-rechts" twintig jaar geleden reeds gelijk had en nu ten aanschouwe van iedereen volop gelijk krijgt. Ofwel sluit men de ogen, zoals Verhofstadt nu al tien jaar doet. Jammer van die nieuwe modebril alweer. Want wat baten kaars en bril, als het Gentse genie niet zien en wil ...

Gerolf Annemans

SINT MAARTEN VOOR ONZE EVENNAASTE

.






.














SINT MAARTEN VOOR ONZE EVENNAASTE





De Goed-Heilig Man
kwam nooit uit Spanje
maar zijn beschermelingen
zijn nog altijd onder ons.


Telkens ik als volwassene de Grote Kindervriend – althans in bepaalde gedeelten van Vlaanderen - die de brave kindertjes op 11 november kwam verblijden, Sint Maarten dus, kwam die niet als die andere Sint, met een stoomboot uit Spanje weer aan. Neen, de Sint Maarten waarvan wij spreken kwam, zei de Meester, ergens uit Klein Azië, want toen bestond Turkije nog niet in onze ogen. Tegen valavond trokken wij in groepjes, kinderen ondereen, met een uitgeholde biet met kaars achter het uitgesneden masker, al zingend

Sinte Maartens avond, de torre gaat mee naar Gent,
En als mijn moeder koeken bakt, ‘k zitte zo geren omtrent.
Stokt vier, blokt vier, Sinte Maarten komt alhier
Om een bitje te warmen.

Volgens de Meester, en die kon het weten, want hij las elke dag de gazet vooraan in de klas, zodat wij vanaf 8-9 jaar (toen al!) werkelijkheids-onderricht kregen…Meester wist alles van de Goede Sit, die hij voor tekende op het bord. Tekenles dus. Hij was afkomstig uit Smyrna, een oud-christelijke stad, in Klein Aizë (stok –tik - op de wandkaart tegen de muur : wij zagen het allemaal!) die later ineens Izmir scheen te zijn geworden. Verleden jaar ontdekte ik dat ook dàt verkeerd was, en moest vervangen worden door nog eens een andere stad in dat Ottomaanse Rijk. Meester moest het nog meegemaakt hebben!

Vandaag ontdekte ik de ware legende, van de Romeinse legioensoldaat, die net zoals deze uit Izmir, etc, de helft van zijn mantel met zijn zwaard afsneed, en wegschonk aan een bedelaar. Ik ben geneigd deze keer deze Sint Maarten , deze van de Franse stad Tours, als de enige juiste te aanvaarden. Maar echt, ik hoop dat het de laatste keer is, dat ik mijn mening moet bijstellen. Er moeten per slot van rekening toch ergens zekerheden zijn in het leven!

Bij de morgenkoffie vandaag was er tussen ons getweeën een discussies op gang gekomen, over de katholieke naastenliefde, die door Paus en Bisschoppen aangehouden wordt, ‘omdat het nu eenmaal de leer van Christus is’ - vooral ten gunste van de avonturiers die ons in eigen land de nek uitvreten, minder voor de volks-eigen behoeftigen. Allez, die hebben misschien even veel rechten, maar ze worden in ieder geval niet vermeld. De vreemdelingen des te meer. Eigenlijk zeiden we alle twee hetzelfde : niemand uit onze kennissen-kring achten wij in staat om iemand in deze vrieskou buiten op straat de nacht te laten doorbrengen. Wel integendeel! Eigen aan ons volk, was mijn bedenking! Van kindsbeen-af ingestampt, voorbeeld; Sint Maarten.
Voilà, zei ons meisje, daar heb je nu eens een fantastisch onderwerp om over te schrijven. Waar gaan we altijd voort al die mantels om in twee te snijden, blijven halen!? En wat vond ik op Internet over mijn bloed-eigen Sint Maarten? Deze keer het echte verhaal, naar ik mag verhopen. Vooral omdat het gelinkt is aan Tours en aan 11 November, in de Westhoek wel een zeer beladen datum en een zeer beladen naam.
Waarom Tours (Fr) gelinkt aan WO I een belletje doet rinkelen, is een ander verhaal. Maar ik ben geneigd deze Sint te geloven. Daarom moet men over de vluchtelingen-miserie van de Westhoekers die in WO I naar Frankrijk (Artesië, Picardië) gevlucht waren uit de eerste hand hebben horen vertellen….Meteen weet ik waarom, eenmaal volwassen, ik de kathedraal van Tours, zonder ze ooit te hebben in werkelijkheid gezien, bijna mooier vond dan die van Chartres…Het was namelijk juist dat interieur dat op het Pl. Communie-diploma van mijn vader stond, thuis achter glas in de beste kamer. Tours, 1915. Onze Pa was toen bij die kennismaking met zijn verleden echter al meer dan 40 jaar overleden. Och, al die namen! Amiens, St Omer, Vlaanderen in Franktrijk – tot Tours, onderweg naar Compostella en Rome…

De Heilige Martinus, Grote of St Martinuskerk
te Doesburg en St Martinuskerk te Baak
Geplaatst door arnold.hebbink op Don, 11/06/2009 - 19:07. HEILIGEN, voorbeeldige helden van God
Martinus van Tours (316-397)
Gallisch-Romeins bisschop en apostel der armen
(door Gerke Hoekstra, Zelhem)
Bij het graf van St. Maarten in Tours hangt een ex-voto. Het is een geëmailleerde tegel als dank voor een bewezen gunst. Hierop staat: ‘à Saint Martin 11 novembre 1918. Foch, marechal de France’. De 11e november is de einddatum van de Eerste Wereldoorlog. In deze orgie van dood en geweld waren 65 miljoen soldaten in het geding; 8,5 miljoen zijn gesneuveld en 20,5 miljoen voor hun leven beschadigd. De invloed van deze vroegmiddeleeuwse heilige moet verreikend zijn geweest.
Liefdadig en spijkerhard
Sommige handelingen zijn niet weg te branden uit het Europese geheugen. Begin 14e eeuw reist een Ierse monnik naar het Heilige Land via Frankrijk. In schitterende bladzijden vermeldt de opgewonden kloosterling Parijse bezienswaardigheden: haren en melk van de maagd Maria, een spijker van het hoogheilige kruis, de lans waarmee soldaat Longius de zijde van Christus doorboorde. Daarna de kathedraal van Amiens, met het hoofd van Johannes de Doper en de nog rechtopstaande poort waaronder St. Maarten zijn mantel deelde met een bedelaar. Maar het leven van onze heilige is meer dan een verknipte mantel. De Vergulde Legende tekent een liefdevol portret van Martinus. Daarenboven kent de man het onvoorstelbare geluk beschreven te zijn door een zeer welwillende biograaf, een zekere Sulpius Severus. Diens beeldvorming heeft de eeuwen doorstaan. Maar bij nadere studie blijkt Maarten toch nog minder elegant dan wij graag voor ogen hebben. De sint is ook kind van zijn tijd. Hij is een wonderdoener, een doorwrocht theoloog, een ijveraar tegen ketters, een spijkerharde en intolerante bestrijder van de heidenen, een duiveluitbanner. Elk van deze kwalificaties scoort een passende hoeveelheid mirakels. Maar wat door alles heen sijpelt, is toch een indrukwekkend soort menselijkheid en lankmoedigheid. Dat kun je ondermeer aflezen uit die gebeurtenis te Amiens tijdens de abnormaal strenge winter van 334. Een rillende bedelaar smeekt voorbijgangers zich over hem te ontfermen. Maarten, dan nog Romeins soldaat, heeft niets dan zijn mantel. Hij grijpt zijn zwaard, snijdt het kledingstuk doormidden en geeft de ene helft aan de arme. Sulpius vermeldt :‘Onderwijl waren er onder de omstanders enigen die lachten, omdat hij er met zijn afgescheurde mantel mismaakt uitzag’. En dan volgt er een schitterend stukje cultuurkritiek. ‘Maar velen, gezonder van geest, zuchtten diep, dat zij iets dergelijks niet hadden gedaan, hoewel zij welgestelder, de arme hadden kunnen kleden zonder zichzelf uit te kleden’. De lezer zal weten dat dit commentaar niets van zijn actualiteit heeft verloren. ’s Nachts verschijnt aan de soldaat Christus zelf; voor de jongeling een aansporing te meer zich te laten dopen en de militaire dienst te verlaten. Hiermee verlaat hij ook de wereld en wordt vooreerst kluizenaar. De heremiet heeft overigens wel een scherp oog voor de dogmatische twisten in die jaren. Maarten is ook systeembouwer.
Drie tegen Eén
Het zit de vroege christenheid na keizer Constantijn de Grote (weelderig verbeeld in de Oude St. Helenakerk in Aalten) zo rond de vierde eeuw niet mee. Een godsdienst op weg naar het centrum van de macht heeft behoefte aan eenheid in organisatie en overtuiging. In de geloofsbelijdenis van Nicea in 325 (Maarten, geboortig uit Hongarije, is dan negen jaar oud ) over de ‘natuur van Christus‘ worden dogmatische punten op een leerstellige identiteit gezet. Deze bisschoppenconferentie zet de toon. De Triniteit (Drie-eenheid) is dan het sluitstuk van heftige debatten. De goddelijkheid van Jezus, ‘Waarachtig God uit waarachtig God... van hetzelfde wezen met den Vader’, is voortaan het richtsnoer van leer en leven. In één ademteug wordt er in Nicea afgerekend met de bezwaarden, ook wel arianen genoemd. Deze zijn volgelingen van bisschop Arius. De man verkondigt de unitaristische stelling, dat Jezus niet goddelijk is, maar het hoogste schepsel. De sympathie voor deze Arius blijkt toch aanzienlijk. Vooral ten tijde van keizer Constantijn ll, zo rond 350 een geducht ariaan, zijn de trinitariërs rijp voor gevangenis, boete en verbanning. En hiermee zit je al midden in de zorgen van de aanstaande heilige. De Legende vermeldt met afgrijzen dat de wereld is besmet met de ‘walgelijke melaatsheid van het arianisme’. De vierde eeuw loopt vol bittere woordgevechten over de status en de ‘natuur van Jezus’ plus het daarbij passend handgemeen. Martinus en zijn leermeester Hillarius van Poitiers ontpoppen zich als geharnaste verdedigers van de Triniteit. Maar ze blijken godgeleerde rebellen in een keizerlijke unitarische omgeving en niet te dompteren. Nu ja, het levert Hilarius verbanning en Martinus een publieke geseling op. En zoiets loont zich in de legendevorming. Het moet de heilige wel geraakt hebben.
Hier past dan ook een hardhandig mirakel, ongeveer 150 jaar na zijn dood. In 550 melden zich gezanten van een wanhopige Spaanse koning aan Maartens tombe in Tours. De kroonprins is doodziek en de ex-voto voor dit kind is afgemeten in zilveren lichaamsgewicht. Maar de gelukzalige blijkt niet gecharmeerd van deze onderhandeling. De Spanjaard is namelijk een volbloed ariaan. Dit eindeloze gebrek aan eerbied jegens de Triniteit vraagt een straffe correctie. Geslagen meldt de deputatie zich terug. De koning doet een gelofte. Als zijn ambtenaren dit keer terug zullen keren met een wel werkzame reliek dan zal hij zich bekeren tot de Drie-eenheid van St. Maarten. Op de tombe van de gelukzalige wordt een zijden mantel gelegd. Tijdens die nacht ruist veelbelovend engelenzang. De morgen daarop blijkt dit kledingstuk loodzwaar, want opgeladen met het virtus van de sint. Het omkleedsel is een reliek geworden. De thuiskomst van de mantel is uitzinnig. Vanaf die jaren dagtekent men in Spanje dan ook de overgang van het arianisme naar de katholieke Drie-eenheid.
Ongewassen wonderdoener wordt bisschop
Na ontslag uit ’s keizers dienst sticht Maarten een klooster in Ligugé bij Poitiers, dat is zijn eigenlijke roeping. Van heinde en verre stromen de postulanten toe voor een leven in eenzaamheid, gebed, liefde en armoede. Dit klooster ademt aantrekkingskracht. Kaarsrecht staat hier het verhaal van de dode doopleerling, ongedoopt gestorven en door Maarten tot leven gewekt. Een ongedoopte dood is voor toenmalig begrip een regelrechte verdoemenis van lichaam en ziel. De Godsman strekt zich uit over de ontzielde ledematen. Sulpius vervolgt: ‘uit het lichaam gescheiden was hij (de doopleerling) voor de stoel des Rechters geleid. Daar had hij zijn droevig vonnis vernomen, verwezen naar de duistere plaatsen. Daarop hadden twee engelen de Rechter ingefluisterd, dat dit nu de man was voor wie Martinus bad’. Probatum est... ‘Vanaf dat ogenblik begon de naam van de zalige te stralen’.
Hiermee komt de vita van Maarten op stoom. In 371 is er in de stad Tours een bisschoppelijke vacature. Protocollair gezien hebben uitsluitend prelaten van adellijke komaf recht op deze baan. Dat is overigens niet naar het gevoelen van de parochianen. Hun instinct is trefzeker. Kleurrijk beschrijft Sulpius de verbijstering van de elite, als blijkt dat het voetvolk de voorkeur geeft aan die mallotige, misvormde, lelijke en wonderdoende kluizenaar; een bisschop-elect ,eenvoudig, ongewassen en van grote allure. De roem van deze monnik is dan al wijd en zijd verbreid. Met grote verbazing stellen de bisschoppelijke hoogwaardigheidsbekleders vast dat deze kluizenaar ‘verachtelijk was van optreden, en dat een man verwerpelijk van uiterlijk in vuile kleren en onverzorgde haren het bisschopsambt niet waardig was’. Maar de kloosterlijke vrede is hem hierna niet meer vergund. Er moet worden geadministreerd, gezag uitgeoefend en geëvangeliseerd. Dit laatste loopt uit op een nietsontziende confrontatie tussen Christus en een droefgeestig heidendom. Maarten is voor de harde hand. De Gallische goden zijn alomtegenwoordig. Een vergelijk is onmogelijk.
Te wapen tegen vervloekte afgoderij
De heilige wapent zijn metgezellen met bijl en schop. Het onkruid is een weelderig heidendom. Er is de dondergod Taranis, heer over de hemel, schrikwekkend en vurig. Esus, god van de wouden, Cernussus, god van de natuur, Brigit, godin van de vruchtbaarheid, Ankou, heer over de doden en de ultieme ontzetting. Och, deze figuren zijn voor ons internetwijsheden, virtuele gedrochten zonder emplooi. Maar voor de vroegere mensheid wasemt dit illustere godengezelschap weinig genade. Tot diep in de 19e eeuw vind je nog sporen van deze natuurgodsdiensten in gruwelijk bange verhalen en een wrede plattelandse folklore. Voorts blijkt Frankrijk bezaaid met ontelbare lokale godheden, aan een rivier, op een heuvel, een kruispunt; alle bevoegd en bekwaam voor huis-, tuin- en keukengebruik. Maarten kiest voor de tactiek van de verschroeide aarde.
Het mirakel van de terugtollende Pinus Sylvestris is illustratief geworden voor de almacht van de God van Martinus. Sulpius meldt: ’In een dorp had hij een oude tempel verwoest en hij was juist begonnen een oude pijnboom vlak naast het heiligdom om te hakken...’. Die boom, symbool van vruchtbaarheid, is de wijkplaats van demonen, aldus de Godsman. De zaak staat plots op scherp. Aangezien Maartens militaire overmacht te groot blijkt, verzinnen de heidenen een creatief godsoordeel. De afgodendienaars zullen zelf de demonische boom omhakken, maar dan wel richting de heilige. Maarten wordt geboeid neergezet in de valbaan. Zijn rillende monniken hebben er weinig vertrouwen in. De stam kraakt naar Martinus. De sint slaat een kruisteken. Halverwege de val aarzelt het gevaarte en de boom wordt door een plotselinge wervelwind terug getold. Deze stort de tegenovergestelde kant op. ‘De heidenen waren verbijsterd over het wonder, de monniken weenden van blijdschap’. Een enorme menigte beteuterde barbaren begeert terstond de handoplegging.
Van duiveluitdrijving tot snoepgoed
Moeiteloos kun je bladzijden vullen met wonderen van deze zwaargewicht: ontmaskerde duivels, smadelijk op de vlucht gejaagde demonen, series bloedstollende genezingen. Het is een indrukwekkende rij. Voor toenmalige generaties is er het sterke weten dat deze representant van Christus en de apostelen met virtueuze macht doordrenkt is. Deze wonderdoende kracht nestelt zich niet alleen in zijn lichaam, maar ook in de bijbehorende accessoires: kledingstukken, bedstro, de stok, een eigenhandig geschreven brief. Dat is zijn legitimatie van Godswege. Sulpius: ‘Men mag ook niet voorbijgaan aan het feit, dat vezels van zijn gewaad en zijn geitenharen deken afgetrokken, vele wonderen hebben gedaan bij zieken. Om de vingers gewikkeld of om de hals gebonden hebben zij vaak ziekten van lijders verjaagd‘. Contactmagie noemen we tegenwoordig wat meesmuilend dit verschijnsel. Het is alomtegenwoordig bij heiligen. Een zesde eeuwse opvolger van Maarten, bisschop Gregorius van Tours, een beroemd historicus, vertelt terloops dat hij zware buikklachten heeft. Een draadje getrokken uit het grafkleed van de gelukzalige en vastgehecht op de zere plek doet wonderen. Na Maartens dood wordt zijn lichaam overgebracht naar Tours; een processioneel en feeëriek moment. Hele volksstammen invaliden herkrijgen hun gezondheid in de schaduw van de baar. En nog is daarvan het einde niet. Tours ontwikkelt zich tot een markante halteplaats op weg naar de H. Jacobus. De beroemde twaalfde eeuwse pelgrimgids naar Santiago komt woorden tekort. ‘De schrijn blinkt uit door talrijke wonderen. Zieken komen daarheen en worden genezen, bezetenen worden van de duivel verlost, blinden worden weer ziende en kreupelen gaan weer lopen. Zijn feestdag wordt op 11 november gevierd.’ Dat de huidige St. Maarten op 11 november bevoegd is verklaard voor gratis snoepgoed is een deerniswekkende samenvatting van een wonderbaarlijk leven.
Bronvermelding:
Tekst: Gerke Hoekstra (Zelhem). Met enkele foto's van Jan Ebbers (Aalten), overige afbeeldingen van Internet
Bewerking: Hans de Boer (Aalten