BMPGGERS ALLER LANDEN.....

BLOGGERS ALLER LANDEN…..
Iskander, de electronische nieuwsbrief van Mathias Storme & Medewerkers is telkens een aangename verpozing in de weelderige valleien van Vlaanderens diepste wezen. Hij komt binnen op elk uur van de dag of de nacht, uitvoerig, in diverse talen en over alle mogelijke onderwerpen. Maar steeds gaat het om onderwerpen die elders doodgezwegen of onderbelicht worden….
Deze keer was het de beurt aan ELVEEBEE – en zoals gewoonlijk, door Iskander ‘sec’ opgediend. Zonder commentaar, zoals altijd. Maar goede wijn behoeft toch geen krans?

Crisis “kan” leiden tot... bloeiperiode van een kwaliteitspers [naar index]
11-01-2009 - Luc van Balberghe - Doorbraak
In een Vrije Tribune in het laatste nummer van Doorbraak (zie verder onder) heeft Luc Van Braekel (‘Krantenredacties slanken af. Probleem of opportuniteit’, Doorbraak januari 2009) het over afslankingen op de Vlaamse krantenredacties. Luc Van Balberghe (redacteur van het onafhankelijke mediamagazine hterhetNieuws) reageert.
Luc Van Braekel schreef in Doorbraak een deskundige media-analyse, naar aanleiding van de sanering bij enkele pershuizen. Hij vermeldt daarbij ook mijn naam in een reeks van mensen die zich zorgen maken over de kwaliteit van de pers indien de bezuinigingen zich doorzetten.
Ik ken Luc als een ernstig, bekwaam en vooral integer publicist. Ik weet dat hij mijn artikels (www.vrijvanzegel.net en www.achterhetnieuws.be) over de recente situatie in medialand gelezen heeft. Ik waardeer dat hij naar me verwijst. Ik vrees echter dat in de overvloed aan informatie, Luc iets te snel mijn standpunten geïnterpreteerd heeft.

Uiteraard maak ik me zorgen over de kwaliteit, de onafhankelijkheid en de pluriformiteit van de Vlaamse media! Die bezorgdheid wordt echter niet ingegeven door de financieel-economische crisis. Integendeel, in een van mijn artikels toonde ik zelfs aan dat precies de huidige crisis zou kunnen leiden tot... een bloeiperiode van een kwaliteitspers.
Het totaal ontbreken van enige pluriformiteit is immers geen verschijnsel van de jongste maanden. Sinds zowat een decennium heeft het politiek correcte denken bezit genomen van alle redacties. Overal werden ook ‘gatekeepers’ geplaatst. Dit zijn mannetjes of vrouwtjes die op strategische plaatsen werden binnengeloodst door totalitaire belangengroepen, linkse verenigingen of pseudo-spirituele genootschappen die openlijk het regime aanhangen.

Een overzicht van de logeleden die geïnfiltreerd zijn in de Vlaamse media of van journalisten die nadien tot de loge toetraden, levert een beangstigend plaatje op: geen enkel blad of tv-omroep is nog smetvrij. De ‘figuurlijke eindredactie’ gebeurt door het CGKR.
Eindredacteurs leggen zichzelf een te vergaande zelfcensuur op, uit angst de weg te moeten volgen van journalisten zoals Derk Jan Eppink, Matthias Danneels, Luc De Wilde, Luc Demullier, Roger Van Houtte en anderen die genadeloos aan kant geschoven werden omdat een (alweer linkse) politicus zijn veto over hen had uitgesproken bij de hoofdredactie.

Marketeers en politieke commentatoren zoals Peter Vandermeersch en Yves Desmet pronken er openlijk mee dat ze doelbewust bepaalde actualiteiten niét brengen en desnoods de waarheid verdraaien. Dat ze deze stoere taal ook toepassen, merken we dagelijks in hun krant.

Het enige tegengewicht dat al dit politiek correcte gedaas moet afremmen, vinden we in publicaties als Doorbraak of uitgaven zoals ’t Pallieterke of ’t Scheldt. In oplage vormen die geen tegengewicht. ’t Pallieterke verkoopt wekelijks zo’n 12.000 exemplaren, ’t Scheldt heeft geen 300 betalende abonnees. (Van Doorbraak worden zo’n 7000 exemplaren verspreid – JVdC)
Daarnaast zijn er de internetblogs die links én rechts Vlaanderen een stem geven. Op enkele uitzonderingen na, zoals o.a. de blog van Luc Van Braekel, zijn veel blogs helaas te schreeuwerig-pamflettair, te oppervlakkig en te weinig onderbouwd om de ongeloofwaardigheid van de kranten te kunnen doorprikken.

Deze uiterst smalle opinievorming, dit gebrék aan pluriformiteit dus, is niet het gevolg van de economische crisis. Een tiental journalisten minder op een zelfgenoegzame redactie zou zelfs een zegen kunnen zijn.
Ik vroeg me trouwens al af of iemand in Vlaanderen een krant zoals De Standaard (87.000 verkochte exemplaren) of De Morgen (52.000 verkochte exemplaren) zou missen. Buiten een cultuurpagina overlappen ze mekaar en bieden nauwelijks nog een toegevoegde informatiewaarde naast de andere kranten.

Als we het lijstje deontologische fouten van De Morgen (te beginnen bij Notaris X) en het opvoeren van erg selectief gekozen opiniemakers in De Standaard overlopen, kunnen we evenmin over ‘kwaliteitspers’ spreken. In zijn genre is Het Laatste Nieuws (281.000 verkochte exemplaren) veel meer een kwaliteitskrant dan De Standaard of De Morgen.
I
k betreur dat ten zeerste. Niet dat Het Laatste Nieuws kwaliteit brengt voor een groot publiek, wel dat we geen kwaliteitskranten hebben voor de Vlaamse intelligentsia. De oorzaak daarvan is evenmin de economische crisis.
Misschien kunnen we het verhaal eens omkeren? Ligt het gebrek aan pluriformiteit, professionaliteit, kwaliteit en respect voor de lezer niet zelf aan de basis van de economische crisis die bij de media extra hard toeslaat?
Al jaren op rij zien we de verkochte oplage van kranten dalen. Niet met enkele schommelende exemplaren, maar met vele procenten per jaar. De kranten die zich handhaven of lichtjes groeien, hebben slechts een kleine oplage en doen daarvoor marketinginspanningen waarvan de kosten niet meer in verhouding staan tot een mogelijk rendement. Wanneer de lezers afhaken, blijft op de duur ook de adverteerder weg en uiteindelijk is de negatieve spiraal onomkeerbaar geworden.
Kranten, die zelf aan hun neergang gewerkt hebben, houden nu hun handje open bij de overheid om ‘de pluriformiteit te garanderen’.
Ten eerste is er al geen pluriformiteit, ten tweede heeft de bevolking duidelijk geen behoefte aan bepaalde kranten zoals ze nu zijn.
Ik vraag me af hoe snel de huidige media moord en brand zullen schreeuwen indien de verantwoordelijke Vlaamse minister voor Mediabeleid subsidies uittrekt die niét naar hen gaan, maar die een nieuw initiatief zouden steunen dat wel de opiniewaaier uitbreidt.
Precies in het licht van de zo geprezen pluriformiteit mag best de huidige subsidieregeling in vraag worden gesteld. Al het geld gaat immers naar conservatieve, marktbehoudende maatregelen en geeft geen ruimte aan innoverende initiatieven.

VTM krijgt een half miljoen euro van het Minister van Cultuur voor een jongerenjournaal. De regionale omroepen ontvangen elk 216.000 euro om het nieuws te ondertitelen en voor projecten ter bevordering van digitale en interactieve uitzendingen.
In de schrijvende pers krijgen de koepelverenigingen in totaal 1 miljoen euro voor niet nader omschreven ‘projecten’. De verdeling gebeurt op basis van het aantal erkende beroepsjournalisten dat bij die koepel is aangesloten. Dat komt dus neer op een personeelssubsidie.
Een bedrag van 1,3 miljoen euro gaat naar het project Krant in de Klas. Dit project is een initiatief van de Vereniging van Belgische Dagbladuitgevers, zonder dat de Minister voor Mediabeleid daar enige inspraak in heeft. Het project loopt al verscheidene jaren en mislukt over de hele lijn. Het is de bedoeling dat studenten na hun studies meer kranten zouden lezen, maar we zien de oplage alleen maar dalen. Volgens de website van KiK wil men ook bijdragen tot ‘de vorming van kritisch geïnformeerde burgers’. Enige achtergrond over de nieuwsverwerking en duiding wordt echter bewust achterwege gelaten. Het begeleidende werkboek toont wel een oefening waarvoor de studenten achter de titel moeten invullen welk soort krant het is. Als voorbeeld staat al voorgedrukt dat De Morgen een kwaliteitskrant is. Over indoctrinatie gesproken! De 2,3 miljoen euro die de overheid nu al aan de schrijvende pers spendeert, betekent dus dat ze elk jaar gedurende een halve week àlle kranten opkoopt. De totale dagelijkse krantenverkoop bedraagt immers 934.000 exemplaren.
Wat wil de sector eigenlijk nog meer?
*************
Pssst Dit werkstuk laat toe cijfermatige vergelijkingen te maken. Wie noteert de dagtellers van al onze Vlaamse onafhankelijke blogs bij mekaar? Verwijder daaruit alle sentimentale dingen en de dagboeken, en vergelijk met DM…..Maak van beide oplagen de teller van een breuk, waarvan de noemer de kostprijs is van de ontvangen subsidie/publiciteitsopbrengsten.
Allez. Even rekenen. Aantal bloggers (NL/Vl) 20.000 ? – Subsidies+Publicieteit bij DM 20.000.000 Bef?
In beide breuken kunnen 20.000 bloggers en 20 miljoen BEF er gevoelig naast zitten. Maar vergelijk even de uitkomst, als ieder blog en ieder gazet 5 lezers hebben.
Dan kost iedere lezer aan de Gemeenschap 0,-0 Bef voor de blog lezer, en 0,02175 Bef voor de DM-lezer….
Anders gezegd: schaf de DM af en de Gemeenschap wint er (minstens) 20 miljoen Bef bij.
Wie kan beter?

BLOG GROOTMEESTERS AAN HET WOORD

BLOG GROOTMEESTER AAN HET WOORD
Even voor de goede orde: onderstaand artikel is een herhaling. Het wordt alleen hernomen als ‘prelude’ voor volgend stukje, van de hand van ELVEEBEE

Van ELVEEBEE zijn we klare taal gewend. Ons Volk zo’n iemand als Eerste Minister toewensen daarentegen is klinkklare onzin….Daar is hij te goed voor!

Past op, Collega’s-Bloggers: het gaat over ons…..De woorden van ELVEEBEE staan, net als de lichtende letters die als bij toverslag op de muren van de Babylonische koning verschenen ‘Mane, Teckel, Phares’, op mijn netvlies gebrand:


…/… veel blogs helaas te schreeuwerig-pamflettair, te oppervlakkig en te weinig onderbouwd om de ongeloofwaardigheid van de kranten te kunnen doorprikken…/…



Om de ongeloofwaardigheid van kranten te kunnern doorprikken…..

Laten we het ons gezegd zijn, en elk vege voor zijn eigen deur. Maar als ik ELVEEBEE op een iets kan verbeteren, dan is het wel, dat hij nagelaten heeft te wijzen op de macht van het aantal. Iedere dag breidt het getal van schrijvers, en vooral van lezers, zich uit….Denk maar aan de inkomende ‘reacties’ van attente nieuwsgieringen, die misschien zelf een goede pen hebben, maar waar de tijd (of de mogelijkheden) hen ontbreken om mee te zingen in het koor.




________________________________________
Krantenredacties slanken af: probleem of opportuniteit? 10-01-2009 - luc van Braekel - LVB weblog
Onder het motto "Weg met de crisis in de media!" staakten journalisten afgelopen donderdag. Nauwelijks was het nieuws bekend over 60 afvloeiingen bij Corelio en 28 bij De Morgen, of de alarmkreten stegen op. Van parochieblad Kerk en Leven tot journalistenvakbond VVJ, van Bart De Wever tot Luc Van Balberghe, allen waren ze het erover eens: die inkrimping zou de persvrijheid ondermijnen, het kwaliteitsniveau bedreigen, en bovendien was de financiële crisis slechts een voorwendsel voor overdreven kostenbesparingen en - horresco referens – winstmaximalisatie. Dat de geschreven pers het niet alleen in Vlaanderen moeilijk heeft, bewijst ook het nakende faillissement van de Los Angeles Times, de vierde grootste krant in de VS.
De evolutie is duidelijk: nieuws en duiding worden steeds vaker verspreid via de bits en de bytes van het internet in plaats van via de pulp van dode bomen. Papier zal altijd een rol blijven spelen voor boeken en kwaliteitsmagazines. Maar waar snelheid en massadistributie cruciaal zijn, heeft het internet een technische voorsprong. Die verschuiving van papier naar internet vormt voor de kranten de belangrijkste uitdaging voor hun overleven op lange termijn.
Moeten we ons dan zorgen maken over die afslankingen op de Vlaamse krantenredacties? Komen de persvrijheid, het kwaliteitsniveau, of de opiniediversiteit in het gedrang? Moet de staat de subsidiebuidel nog verder openzetten? Sta me toe deze alarmkreten wat overdreven te vinden. De allereerste verantwoordelijkheid van uitgevers is natuurlijk om de continuïteit van hun publicaties te verzekeren. Wat ben je met een redactie van 90 in plaats van 60 man, indien dat impliceert dat de krant over een jaar failliet gaat? En moeten slecht draaiende kranten in leven worden gehouden met de opbrengst van goed draaiende kranten? Nee, dit is een verhaal van de krekel-en-de-mier waarbij Corelio en De Persgroep blijk geven van vooruitziendheid en goed bestuur, en waarbij de achterblijvers die pas dit jaar de tering naar de nering zullen zetten, het zwaarst zullen bloeden.
Overigens, wèlke “opiniediversiteit”? Inzake opiniëring is de hele Vlaamse krantenwereld eenstemmig centrum-links. Tegenover elke Bart De Wever of Marc De Vos die eens een keer een centrumrechtse mening mag vertolken, staan er tien Reynebeaus, pdw’s, Pinxtens en Van den Boogaards klaar om het linkse verhaal met de grootste vanzelfsprekendheid als de norm te presenteren en elke afwijkende rechtse stem als idioot, extreem of getuigend van de slechtste bedoelingen neer te sabelen. Zelfs een zakenkrant als De Tijd geeft antiglobalistische wereldverbeteraars kritiekloos een platform, terwijl verdedigers van de vrije markt of van conservatieve waarden er steevast in het defensief worden gedreven.
Het is precies die kloof tussen de centrumlinkse opiniemakers en de gematigd rechts-conservatieve onderstroom van de Vlaamse publieke opinie die websites, discussieforums en weblogs de wind in de zeilen heeft gegeven. Geïnteresseerden in actualiteit, politiek of economie laten steeds vaker de voorgekauwde brij van de kranten links liggen en zoeken hun weg door wat - toegegeven - op het eerste gezicht als een onoverzichtelijke jungle kan overkomen. Het is inderdaad voor de leek niet eenvoudig om op het internet het kaf van het koren te scheiden. Maar het zogenaamde amateurisme van veel bloggers en opiniemakers op het internet is tegelijk een positieve kracht. De beroepsjournalist zit ingekapseld in werknemersstructuren, redactiestatuten, vakbondsstructuren, sectorafspraken en het ons-kent-ons-wereldje van mediamakers en politici. Bovendien is een beroepskeuze voor journalist vaak het resultaat van een bepaald maatschappelijk engagement en een bepaalde kijk op de samenleving die vaker links dan rechts is georiënteerd. Dat volgens een recent onderzoek een meerderheid van Vlaamse journalisten in 2007 rood of groen stemde, is dus niet het resultaat van een complot of van een selectieve aanwervingspolitiek, maar een automatisch gevolg van de zelfselectie in de keuze voor een carrière als beroepsjournalist.
Meer ‘pro-ams’, professionele amateurs of amateurs die de zaken ernstig aanpakken vanuit een ander perspectief dan dat van de beroepsjournalist, zijn dus broodnodig om meer zuurstof te brengen in het troebele en links-verzuurde water van het Vlaamse opinieaquarium. Het nadeel van de versnippering, de chaos en de sterk wisselende kwaliteit van veel internetpublicaties kan voor een stuk worden opgevangen door initiatieven te bundelen in zogenaamde groepsblogs. In Flanders Fields en The Brussels Journal zijn op die manier uitgegroeid van experimentele beginners tot toonaangevende Vlaamse opinieblogs met tientallen schrijvers en duizenden lezers in binnen- en buitenland.
De economist Joseph Schumpeter populariseerde de notie van de “creatieve vernietiging” in de economie. Bedrijven die in een crisis verkeren, moeten volgens Schumperer niet worden ondersteund met subsidies of uitzonderingsmaatregelen. Net zoals het vallen van de verdorde bladeren in de herfst ruimte en een voedingsbodem schept voor nieuwe, jonge blaadjes in de lente, zo is het verdwijnen van niet-competitieve bedrijven ook noodzakelijk om nieuwe initiatieven een kans te geven en om de broodnodige innovatie te laten spelen. Zo is het ook met de kranten. De economische crisis, waarvan we nu nog maar de eerste schokken hebben gezien. vormt een opportuniteit voor nieuwe mediavormen die de opiniediversiteit alleen maar ten goede kunnen komen. Of het breekijzer dat het Vlaamse medialandschap zal openbreken zal worden gevormd door weblogs, digitale televisie, internetradio, of nieuwe publicatievormen die tot nu toe nog onder de radar bleven, zal de toekomst moeten uitwijzen.
Dit artikel verscheen eerder in Doorbraak van januari 2009

****************
Psssssst. Over ‘Kerk en Leven’ schrijft Luc Van Braeckel. Ik neem hier de gelegenheid te baat om een correctie aan te brengen aan deze titel. Niet ’Kerk en Leven’ maar ‘Kerk Zonder Leven’ ware beter….