KRANTEN BEGRAFENIS
Oude media op sterven na dood
In Door Redactie Contradicere on juni 24, 2009 at 12:38 am
Het zal u niet ontgaan zijn. De krant is op sterven na dood. De redenen daarvoor zijn talloos te noemen. In dit rijtje redenen komen wij ook de opkomst van het internet tegen. Dit is weliswaar een zeer voorname, maar bij lange na niet de enige reden.
Een aantal andere voorname redenen:
• De krant is oubollig, vies en onhandig.
• De 9 van de 10 kranten brengen sedert jaar en dag sterk links gekleurd ‘nieuws’.
• Wat de krant niet wil dat u weet vermeld men gewoon niet.
• In de kranten staat een selectie van hetgeen de redacties van belang achten en niet wat werkelijk voor u van belang is.
• De berichtgeving in kranten heeft een diepgang van een ‘kwaliteits’ muggenbeet.
• De kranten ontlenen hun ‘nieuws’ aan dezelfde 3 grote persbureaus.
• De krant staat vol met van elkaar geleende, gejatte en geknipte en geplakte berichten.
• Echte onderzoeksjournalistiek en kritische berichtgeving bestaat al decennia niet meer.
• De enige ’scoops’/ ‘primeurs’ zijn al jaren alleen terug te vinden op de roddelpagina’s.
• De krant blaat de gevestigde politiek na en functioneert als doorgeefluik van Den Haag.
• De krant is duur in verhouding tot andere nieuwsbronnen.
• De krant kan ook gratis, zo bewijzen Metro, De Pers, Spits, het internet en tientallen lokale sufferdjes.
• In de krant leest u het ‘nieuws’ van, als u geluk heeft gisteren of eergisteren.
• Er zijn teveel kranten die zich ook nog eens nauwelijks onderscheiden van elkaar.
Nadere toelichting:
Nederlandse kranten zijn te kenschetsen als een saaie eenheidsworst. Werkelijke interessante meningen of observaties zult u er nauwelijks in aantreffen. Dat is niet verwonderlijk. Tenminste 6 van de 13 grote nationale kranten en tenminste 26 lokale nieuwsbladen en honderden andere media-uitingen vallen onder de PCM /Persgroep/ Stichting Democratie en Media. Diverse andere media-bronnen zijn linksom of rechtsom gelinkt aan de eerdergenoemde overkoepelende media-baronnen.
De Stichting Democratie en Media (Het Parool) zegt te ijveren voor een ‘onafhankelijke media’ maar is in werkelijkheid een PvdA en anderszins links bolwerk met het doel ‘de openbare mening in Nederland en voor zover mogelijk ook daarbuiten te beïnvloeden in de geest van het blad Het Parool‘, aldus haar eigen omschrijving.
Met een stevige rechtse mening komt u er niet in op de redactie-burelen van de gemiddelde Nederlandse krant. Zogenaamde ‘weldenkendheid’ is nog altijd voorbehouden aan links dragende napraters. Rechtse politieke entiteiten en initiatieven worden doodgeschreven, gedemoniseerd, of op z’n best doodgezwegen. Linkse entiteiten worden op handen gedragen, worden opgehemeld en schandalen en missers vermeld men simpelweg niet of men geeft er een positieve wending aan. Hoort u hier wel eens iets over de toenemende kritiek op Obama & Co?
Een voorbeeld:
Gedurende de regeerperiode van de CDA/ VVD/ D66 coalitie werden we overstelpt met berichten over voedselbanken, schrijnende armoede in binnen en buitenland, asielzoekers, het ‘Generaal Pardon’ en diverse andere meeslepende drama’s die voortkomen uit de linkse activistische koker. Na het aantreden van de huidige CDA/ PvdA/ CU coalitie, waarbij het CDA sterk opgeschoven is naar links lijken al deze dringende issues lang niet meer zo dringend te zijn. U leest er niets of nauwelijks meer iets over terwijl de ‘problemen’ feitelijk ongewijzigd of juist verergerd zijn.
Nieuwe initiatieven:
De reguliere ‘dode boom’ pers en gevestigde linkse media missen de boot finaal als het aankomt op het zichzelf vernieuwen, op het gebied van innovatie en het enthousiasmeren van het grote publiek voor haar ‘vernieuwde’ wijze van berichtgeving, voor zover daarvan als sprake zou zijn. Internet en multimedia initiatieven van kranten en gevestigde media is als nieuwe wijn in oude zakken en zijn zonder uitzondering allemaal mislukt. De enige die nog enigszins weten te slagen in het aan zich binden van een jonger en nieuw publiek zijn de Elsevier en de Telegraaf.
Met name de Telegraaf heeft grote stappen weten te zetten door het immens populaire Geenstijl aan zich te verbinden. Geenstijl is het schoolvoorbeeld van een geslaagde en vernieuwende wijze van, op een lucratieve manier publiek aan zich weten te binden door controversieel te zijn, een eigen gezicht en uitstraling en een eigenwijze manier van presenteren te hanteren. Geenstijl wordt verguist door de gevestigde media. Dat zou wel eens voort kunnen komen uit afgunst dat men doorgaans omkleed met weinig steekhoudende argumenten, zoals we wel gewend zijn van de reguliere media en pers.
Nu is Geenstijl zonder twijfel geen schoolvoorbeeld voor het bedrijven van serieuze journalistiek. Maar dat is ook niet noodzakelijk. Feit blijft dat de reguliere media en pers, grotendeels aan elkaar gelinkt via politieke achteraf steegjes, finaal de boot missen als het aankomt op innovatieve wijze vernieuwen van haar aanbod. Het zegt alles over de rigiditeit en oubolligheid van deze onneembare vestingen. Als je in deze tijd, waar de mogelijkheden slechts beperkt worden door de eigen fantasie, niet mee kunt komen in ‘de vaart der volkeren’ dan is dit per definitie en terecht een doodvonnis.
Bestaansrecht oude media:
Over het bestaansrecht van de oude media kunnen we kort zijn. Die heeft ze niet. Net zo min als Geenstijl dit heeft. Om het lekker plastisch uit te drukken ‘als ze slootwater schenkt alsof het een kwaliteitswijn betreft dan verdient ze het om ten onder te gaan aan haar eigen wanprestaties’. De oude media is, in al haar despotisme en koppigheid niet instaat gebleken te profiteren van de nieuwste multimediale ontwikkelingen. In de diepste kern geeft dit weer dat de oude media haar bestaansrecht niet alleen verloren maar vooral ook verspeeld heeft.
Verlies van ‘kwaliteitsjournalistiek’?
Elco Brinkman, de man van de 12 ambachten 13 ongelukken, de man die voortkomt uit de ‘gestaalde kaders’ van de oude politiek die mede-verantwoordelijk is voor de oude media zoals wij die nu nog kennen, heeft het onzalige plan opgevat om u als internet-abonnee op te laten draaien voor het onvermogen van de oude media en politiek. De reden daarvoor zou zijn dat wij de ‘kwaliteitsjournalistiek‘ dienen te behouden.
Nonsens. Alleen al de aanmatigende veronderstelling dat de oude media zou staan voor deze zogenaamde ‘kwaliteit’ is voldoende om braakneigingen op te wekken. Het is juist deze tekenende arrogantie, deze incestueuze zelfverheerlijking en navelstaarderij die menigeen de lust ontneemt om de oude media te steunen door zich te abonneren op een krant of lid te worden van een publieke omroep.
Oude media is sta in de weg
De oude media is sedert jaar en dag een obstakel voor nieuwe initiatieven. Ze heeft eerst de markt gedecimeerd waardoor deze gekrompen markt vanzelf oververzadigd is geraakt. De oude media heeft nog altijd de reclamemarkt in de tang. Voornamelijk veroorzaakt doordat ook in de politieke, maar zeer zeker ook in de reclamewereld het oude denken heerst en het nieuwe denken maar zeer langzaam doorsijpelt. Tezamen gaat men ten onder aan haar gedeelde futloosheid, gebrek aan fantasie, ontbrekende visie in combinatie met de eerdergenoemde stuitende arrogantie.
Oneerlijke concurrentie:
De oude politiek, tezamen met de oude media maken zich al sedert decennia schuldig aan oneerlijke concurrentie. De oude politiek doet er alles aan om haar spreekbuizen via krant en staatsomroep in stand te houden op de kosten van de Nederlandse en zelfs Europese belastingbetaler. Dit middels dikke subsidies en miljarden euro’s die men onttrekt uit de staatskas, dus uw portemonnee.
Wat u ervoor terugkrijgt is om te huilen. Men schotelt u programma’s voor die u doorgaans nog niet gratis zou willen zien. Bovendien bedrijft men, doorgaans linkse propaganda en links activisme op onze kosten. Ondertussen heeft men de mond vol en spreekt men schande over de vermeende politieke invloed op de media door selfmade mediamannen en prominente politici als Berlusconi. Op z’n best, maar ook dat is een understatement van formaat, is men geen haar beter.
De werkelijke reden voor de ondergang:
U kunt zo nodig al het bovenstaande vergeten. Er is namelijk een veel voornamere reden waarom de oude media en pers op sterven na dood is.
Sedert de opkomst van met name het internet zijn mensen instaat te vergelijken wat de oude media en de nieuwe media ons brengt en bericht. In veruit de meeste gevallen komt dit niet met elkaar overeen. In de oude media worden geen harde noten gekraakt. Van enige oppositie tegen het nog altijd heersend policor gedachtegoed is in de oude media geen spraken. Nog altijd hangt men vooral zelf het adagium ‘wat in de krant staat is waar’ aan.
Tegenwoordig heeft de kritische burger de mogelijkheid deze ‘waarheden’ op haar houdbaarheid te toetsen. De oude media valt aanhoudende door de mand als propagandisten van het policor multiculturele, milieu-radicalistische linkse ideologische gedachtegoed en ‘de waarheid’ van de boven ons gestelden. Mits deze natuurlijk het gedachtegoed deelt.
De cartoon boven dit artikel spreekt boekdelen. Meer hoeven wij er niet aan toe te voegen. De oude media in al haar verschijningsvormen heeft keer op keer bewezen geen nieuws en feiten te presenteren maar met name linkse politieke propaganda te produceren. Hoe geraffineerd men dit ook doet, want maakt u zich al zorgen om de thans in de oude media populaire rechtstreeks aan de klimaatzwendel ontleende UV-index/ zonkracht?, menigeen trapt er niet meer in. Men is juist door de nieuwe media instaat haar eigen mening en politieke positie te bepalen. En misschien, beste mensen, is dit wel wat men zo onwenselijk acht aan de nieuwe media en doet men verwoede pogingen de oude media te reanimeren.
Oude media redden?
Moeten wij, zoals Elco Brinkman ons oplegt de oude media redden? Het antwoord is wat ons betreft eenduidig, en er zit geen woord Spaans bij.
Nee. De oude media pleegt al jaren zelfmoord. Het is veeleer tijd de oude media te euthanaseren. De subsidiestekker moet er uit. We mogen de oude politiek niet toestaan op onze kosten een nieuw subsidie infus aan te leggen. We bedanken de oude media voor haar bewezen diensten maar we mogen er niet aan voorbij gaan dat haar uiterste houdbaarheidsdatum verre overschreden is. Wat rest is het ontbindende lijk. En zoals wij allen weten is dit slecht voor de volksgezondheid.
Aangezien de oude media heeft bewezen in dienst te staan van de oude politiek en niet instaat te zijn zich te vernieuwen heeft ze haar bestaansrecht verloren. Punt. Ze dient ruimte te maken voor de nieuwe media en het liefst de oude politiek in haar kielzog mee te trekken in haar graf.
Bron http://contradicere1.wordpress.com/2009/06/24/oude-media-op-sterven-na-dood/
Commentaar
Zo hoort U het nog eens van een ander….Alhoewel, de verandering zit er aan te komen. Binnen nog een paar 100 jaar!
Ergens moet ik toch lachen met een van de voornaamste argumenten van de geschreven dagbladpers : papier bewaart! Maar zeg nu eens: wie spaart er, buiten een paar zonderlingen, nu oude kranten? Ja, vroeger werd dat gedaan, en deze zijn inderdaad een bron van inlichtingen, in onze dagen. Maar hedendaagse kranten? Ik heb jarenlang al de Pallieterke’s bewaard, met het gedacht die ooit eens cadeau te doen aan bvb een of ander Vlaams Museum. Dienstig dacht ik, voor het nageslacht. Tot ik in ’t Pallieterke zelf een aankondiging vond, van erfgenamen van hun grootvader; die de complete jaargangen, sedert de stichting, gratis voor niks aanboden, en ze zelfs aan de straatstenen niet kwijt geraakten...
Als ik hier echter schimp op de Oude Media, daar bedoel ik daar geenszins de boeken mee. Integendeel zelfs! Zelfs pulp mag voor mijn part gedrukt en bewaard blijven. Want ik ben opgevoed met respect voor ‘het boek’….Als ik mij-al-dan-niet moet bekeren tot de digitale boekerij, durf ik vandaag nog niet te overwegen. Het is wel praktisch! Maar als er ergens ook maar één knop omgedraaid wordt : zitten we dan niet terug in het steentijdperk? En ook : op die elektronische boeken kan ik in de marge geen geschreven commentaar kwijt! Want weet, hij of zij die nà mij boeken van mij in bezit krijgt, zal er de opmerkingen bij moeten nemen. Alhoewel ik de laatste tijd overgeschakeld was op losse blaadjes, waar de Bladzijde en het Waarom werden opgetekend. Een prachtige bladwijzer, en vooral praktisch voor latere raadplegingen…
Posts tonen met het label DE PERS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label DE PERS. Alle posts tonen
vrijdag 26 juni 2009
dinsdag 30 december 2008
CHRYSANTEN VOOR SANDRA
CHRYSANTEN VOOR SANDRA?
In de media schrijven ze maar….Alles wat ze kwijt willen! Echte roddeltantes zijn het. En dan wordt gezegd dat de bloggers de niewswereld verpesten…
Is onderstaand persbericht geplaatst uit puur winstbejag (doen van U spreken, goed of slecht, als men er maar over spreekt – de naambekendheid weet U…) of zit er een addertje onder het gras? Nu is er naast dat Waals mesje (dat al geholpen wordt op ons aller kosten) sprake van nog een Julie uit Overpelt. Voor die is geen ‘noodfonds’ in het leven geroepen. Derhalve is de logica dat de ouders de zaak kunnen bekostigen, of juist niet, dat zij berusten in hun verdriet en dat het arme kind mag sterven wanneer het wil…
Voor ons Prinsesje echter tikt de klok ongenadig verder… Vandaag staan er nog 151 dagen op de teller….In plaats van bloemen voor ons Prinsesje, moeten er straks misschien chrysanten gekocht worden voor op haar zerkje….
Over dat geneesmiddel….zou de vader op zijn webstek gewoon liegen? Om op de kap van zijn stervend kind een fortuin te vergaren? Kijk eerst hieronder wat hij zegt over het geneesmiddel, en lees dan het artikel in de pers, waar naam en toenaam beschreven wordt van dat wondermiddel….
Het medicijn dat Sandra nodig heeft is Europees geregistreerd en op de Europese markt verkrijgbaar. In Denemarken wordt het zelfs al een jaar door de overheid volledig terugbetaald.
En nu de pers….
Metazym, het medicijn tegen de dodelijke stofwisselingsziekte waaraan Sandra uit Temse (foto) en Julie uit Overpelt lijden, is niet te koop. Dat zegt Filip Labeeuw, directeur bij het farmaceutisch bedrijf dat het middel ontwikkelt.
Zelfs als William Massart uit Temse 1 miljoen euro bij elkaar krijgt, dan nog zal hij het geneesmiddel voor zijn doodzieke dochter niet kunnen kopen.
“Het middel zit nog in de ontwikkelingsfase. We mogen het dus niet verkopen want het is nog niet goedgekeurd. Ik heb dat al tegen meneer Massart gezegd,” vertelt Filip Labeeuw, directeur van de Belgische tak van het farmabedrijf Shire HGT.
Vader Massart houdt echter vol dat hij over een offerte beschikt voor het medicijn. De kostprijs is meer dan één miljoen euro. Labeeuw: “Wij weten niet goed waar die offerte vandaan komt, we hopen maar dat het niet om een vervalsing gaat.”
De firma gaat in de eerste maanden van 2009 wel bekijken of patiëntjes die de medicatie dringend nodig hebben, ze toch al niet eerder kunnen krijgen.
Volgens experts zal dat evenwel niet baten. Zowel bij Sandra als bij Julie
********
Wie liegt, Pontius of Pilatus? Fabrikant Labeeuw of Vader Massat uit Temse…Welk spel wordt hier gespeeld, met als publiektrekker een aflopende tikker als zwaard van Damocles boven het hoofd van een onschuldig kind….
Eindigt deze zaak voor de rechtbank? Voor een Assisenhof? Oplichting of moord op een onschuldig kind?
Wij wensen de ouders veel sterkte toe en hopen het beste voor hun Prinsesje.
In de media schrijven ze maar….Alles wat ze kwijt willen! Echte roddeltantes zijn het. En dan wordt gezegd dat de bloggers de niewswereld verpesten…
Is onderstaand persbericht geplaatst uit puur winstbejag (doen van U spreken, goed of slecht, als men er maar over spreekt – de naambekendheid weet U…) of zit er een addertje onder het gras? Nu is er naast dat Waals mesje (dat al geholpen wordt op ons aller kosten) sprake van nog een Julie uit Overpelt. Voor die is geen ‘noodfonds’ in het leven geroepen. Derhalve is de logica dat de ouders de zaak kunnen bekostigen, of juist niet, dat zij berusten in hun verdriet en dat het arme kind mag sterven wanneer het wil…
Voor ons Prinsesje echter tikt de klok ongenadig verder… Vandaag staan er nog 151 dagen op de teller….In plaats van bloemen voor ons Prinsesje, moeten er straks misschien chrysanten gekocht worden voor op haar zerkje….
Over dat geneesmiddel….zou de vader op zijn webstek gewoon liegen? Om op de kap van zijn stervend kind een fortuin te vergaren? Kijk eerst hieronder wat hij zegt over het geneesmiddel, en lees dan het artikel in de pers, waar naam en toenaam beschreven wordt van dat wondermiddel….
Het medicijn dat Sandra nodig heeft is Europees geregistreerd en op de Europese markt verkrijgbaar. In Denemarken wordt het zelfs al een jaar door de overheid volledig terugbetaald.
En nu de pers….
Metazym, het medicijn tegen de dodelijke stofwisselingsziekte waaraan Sandra uit Temse (foto) en Julie uit Overpelt lijden, is niet te koop. Dat zegt Filip Labeeuw, directeur bij het farmaceutisch bedrijf dat het middel ontwikkelt.
Zelfs als William Massart uit Temse 1 miljoen euro bij elkaar krijgt, dan nog zal hij het geneesmiddel voor zijn doodzieke dochter niet kunnen kopen.
“Het middel zit nog in de ontwikkelingsfase. We mogen het dus niet verkopen want het is nog niet goedgekeurd. Ik heb dat al tegen meneer Massart gezegd,” vertelt Filip Labeeuw, directeur van de Belgische tak van het farmabedrijf Shire HGT.
Vader Massart houdt echter vol dat hij over een offerte beschikt voor het medicijn. De kostprijs is meer dan één miljoen euro. Labeeuw: “Wij weten niet goed waar die offerte vandaan komt, we hopen maar dat het niet om een vervalsing gaat.”
De firma gaat in de eerste maanden van 2009 wel bekijken of patiëntjes die de medicatie dringend nodig hebben, ze toch al niet eerder kunnen krijgen.
Volgens experts zal dat evenwel niet baten. Zowel bij Sandra als bij Julie
********
Wie liegt, Pontius of Pilatus? Fabrikant Labeeuw of Vader Massat uit Temse…Welk spel wordt hier gespeeld, met als publiektrekker een aflopende tikker als zwaard van Damocles boven het hoofd van een onschuldig kind….
Eindigt deze zaak voor de rechtbank? Voor een Assisenhof? Oplichting of moord op een onschuldig kind?
Wij wensen de ouders veel sterkte toe en hopen het beste voor hun Prinsesje.
woensdag 24 december 2008
KNACK KENT GOD NOCJ GEBOD
KNACK KENT GOD NOCH GEBOD
Dat schrijft Marc Grammens in JOURNAAL van 4 December, en met wat hij besluit in dat artikel heb ik persoonlijk niet de minste moeite….Alleen wenste ik dat ‘Meneerke Lowie’ uit Leuven, en de Grote Jos Gheysels, beiden notoire kaviaar-socialisten, konden optreden, om publiekelijk een reuzengrote mea culpa te slaan…
Stelt zich alleen de vraag of er moet ingegrepen worden, voor het te laat is, en door wie…..Maar als de Overheid het niet doet, is dat dan niet de plicht van het Volk om zelf in te grijpen, van ons allemaal? In vroeger tijden riep het Volk om de brandstapel. Op wie of wat wachten wij?.....
Deze keer heb ik de indruk, dat Marc Grammens niet voluit durft te schrijven, dat hij vreest voor het Vlaams Belang. Waarom anders telkens die VB, ipv v o l u i t Vlaams Belang….En waarom spreekt hij alleen van ‘mensen van het VB (Zou het voor hem misschien ook een brug te ver zijn geweest, om Frank VanHecke en Marie Rose Morel met naam en titel te vernoemen, om hen op deze wijzer een soort van collectief eerherstel aan te bieden?
.../… Journalistiek is een te edele roeping om het uitoefenen ervan open te mogen stellen voor vuilbekkende pubers, die willen laten zien hoe bruut ze wel kunnen zijn. Maar het is wellicht ook symptomatisch voor een samenleving die geen normen meer erkent. Zoals prof. Mark Elchardus ooit schreef (in Knack, 5.7.06): “Er zijn geen toelaatbare vormen van ontoelaatbaar gedrag”. Wat Knack uitgespookt heeft, - d.w.z. de ruimte die de uitgever een redacteur geboden heeft om alle respect voor de privé-sfeer van mensen overboord te gooien, én het initiatief dat de uitgever genomen heeft om van dit in geen enkel opzicht enigszins relevant verhaal een verkoopsargument te maken (cover), - is een vorm van ontoelaatbaar gedrag, die niet toelaatbaar wordt gemaakt doordat het om aangeschoten politiek wild gaat. Want wat gebeurt er nu onvermijdelijk? Loslopende gekken leren daaruit dat als dit kan in Knack, zij het ook mogen doen, op hun manier dan wel, d .w.z. op de manier van een rapgroep (zo genoemde muzikanten) die een liedje hebben ingeblikt. waarin ze Filip Dewinter van het VB toeroepen: “De uitspraken die je maakt, zal je betalen met je leven, (...) je f zal sterven door een dodelijke schotwond, kanker racist” (Het Laatste Nieuws, 22.11.08).
Bezin u, collega’s, voordat het te laat is: er loopt een rechte lijn van “alle middelen zijn goed” van Tobback naar de “schotwond” van een stelletje morele wrakken, over - helaas ja - de openlijke verkondiging door Knack dat het privéleven van mensen van het VB niet dient te worden ontzien. Als hun privéleven geen respect meer verdient, is het toch vanzelfsprekend dat zieke geesten daaruit afleiden dat ze een stapje verder mogen gaan en dat het leven zelf van de betrokkenen niets meer waard is? Zien de toch intelligente uitgevers van Knack dat niet?
Die totale karakterloze morele platzakkigheid ... De verdorvenheid die een genadeloze partijpolitiek in de geesten heeft aangericht ... Dit exhibitionistisch individualisme dat lak heeft aan de belangen en gevoelens van anderen ... “Deze nare samenleving met nare verwende mensen” (Pim Fortuyn).
Dat schrijft Marc Grammens in JOURNAAL van 4 December, en met wat hij besluit in dat artikel heb ik persoonlijk niet de minste moeite….Alleen wenste ik dat ‘Meneerke Lowie’ uit Leuven, en de Grote Jos Gheysels, beiden notoire kaviaar-socialisten, konden optreden, om publiekelijk een reuzengrote mea culpa te slaan…
Stelt zich alleen de vraag of er moet ingegrepen worden, voor het te laat is, en door wie…..Maar als de Overheid het niet doet, is dat dan niet de plicht van het Volk om zelf in te grijpen, van ons allemaal? In vroeger tijden riep het Volk om de brandstapel. Op wie of wat wachten wij?.....
Deze keer heb ik de indruk, dat Marc Grammens niet voluit durft te schrijven, dat hij vreest voor het Vlaams Belang. Waarom anders telkens die VB, ipv v o l u i t Vlaams Belang….En waarom spreekt hij alleen van ‘mensen van het VB (Zou het voor hem misschien ook een brug te ver zijn geweest, om Frank VanHecke en Marie Rose Morel met naam en titel te vernoemen, om hen op deze wijzer een soort van collectief eerherstel aan te bieden?
.../… Journalistiek is een te edele roeping om het uitoefenen ervan open te mogen stellen voor vuilbekkende pubers, die willen laten zien hoe bruut ze wel kunnen zijn. Maar het is wellicht ook symptomatisch voor een samenleving die geen normen meer erkent. Zoals prof. Mark Elchardus ooit schreef (in Knack, 5.7.06): “Er zijn geen toelaatbare vormen van ontoelaatbaar gedrag”. Wat Knack uitgespookt heeft, - d.w.z. de ruimte die de uitgever een redacteur geboden heeft om alle respect voor de privé-sfeer van mensen overboord te gooien, én het initiatief dat de uitgever genomen heeft om van dit in geen enkel opzicht enigszins relevant verhaal een verkoopsargument te maken (cover), - is een vorm van ontoelaatbaar gedrag, die niet toelaatbaar wordt gemaakt doordat het om aangeschoten politiek wild gaat. Want wat gebeurt er nu onvermijdelijk? Loslopende gekken leren daaruit dat als dit kan in Knack, zij het ook mogen doen, op hun manier dan wel, d .w.z. op de manier van een rapgroep (zo genoemde muzikanten) die een liedje hebben ingeblikt. waarin ze Filip Dewinter van het VB toeroepen: “De uitspraken die je maakt, zal je betalen met je leven, (...) je f zal sterven door een dodelijke schotwond, kanker racist” (Het Laatste Nieuws, 22.11.08).
Bezin u, collega’s, voordat het te laat is: er loopt een rechte lijn van “alle middelen zijn goed” van Tobback naar de “schotwond” van een stelletje morele wrakken, over - helaas ja - de openlijke verkondiging door Knack dat het privéleven van mensen van het VB niet dient te worden ontzien. Als hun privéleven geen respect meer verdient, is het toch vanzelfsprekend dat zieke geesten daaruit afleiden dat ze een stapje verder mogen gaan en dat het leven zelf van de betrokkenen niets meer waard is? Zien de toch intelligente uitgevers van Knack dat niet?
Die totale karakterloze morele platzakkigheid ... De verdorvenheid die een genadeloze partijpolitiek in de geesten heeft aangericht ... Dit exhibitionistisch individualisme dat lak heeft aan de belangen en gevoelens van anderen ... “Deze nare samenleving met nare verwende mensen” (Pim Fortuyn).
donderdag 4 december 2008
OBSERVATORE ROMANO IN VLAAMSE HANDEN
OBSERVATORE ROMANO: IN VLAAMSE HANDEN
Niet dat velen onder ons vaste, zelfs geen losse lezers zijn van de Gazet van de Paus. Maar als een Vlaming het daar tot hoofdredacteur schopt, mogen we allemaal wel eens opkijken.. En nadenken.
Als er daarenboven sedert diens benoeming een frisse wind (+ veel reactie) doorheen deze voorvaderlijke, eerbiedwaardige Oude Dame waait, dan betekent dit nog wel iets méér…
Alleen voor die ene nieuwsmelding al is een abonnement op ’t Scheldt de moeite waard! Maar geloof me: om de 14 dagen is er altijd wel wat over onderwerpen die elders doodgezwegen worden! Het niet-gefilterd nieuws, heet van de naald, over Zuid Afrika bijvoorbeeld…Die ene bladzijde alleen al zou vroeg of laat de oorzaak kunnen worden van het verbieden van ‘tScheldt, of van de censuur erop…..
Ik wil kort zijn (met in mijn achterhoofd de vele nu werkloze journalisten, ontslagen ofwel omwille van de dalende verkoopcijfers, ofwel omwille van hun kritische geluiden ten overstaan van het establishment – VanHoutte van GVA bijvoorbeeld): waarom is wat in Rome mogelijk is, niet mogelijk in Vlaanderen?
Wij klagen allemaal over de rotkwaliteit van de kwalkrantenpers, die denkt dat iedere Vlaming oerstom is en ongeletterd blijft. De Nieuweling hoeft niet perse een partijblad van het Vlaams Belang te worden: er is linkse en rechtse pluraliteit genoeg in Vlaanderen om op elk gebied topkwaliteit te brengen. Een echte krant, en geen stripverhaal met veel prentjes!
VATIKAANSE KRANT IN EEN NIEUW KLEEDJE
Een goed jaar staat professor Giovanni Maria Vian nu aan het hoofd van de Vaticaanse krant, L'Osservatore Romano, en het verschil met de stijl van zijn voorganger, professor Mario Agnes, kan door vriend noch vijand geloochend worden.
Het gaat daarbij niet enkel om een nieuwe vormgeving of aangenamere berichtgeving. Het is opnieuw een krant die nietmeer enkel nieuwe benoemingen en vrome artikelen brengt, maar die doet nadenken en geen schrik heeft gevestigde ideeën in vraag te stellen. Zowel Vaticaanse bureaucraten als prelaten van Italië (en elders) fronsen meer dan eens de wenkbrauwen bij het lezen van een of andere bijdrage. Om maar te zeggen dat het lezen van deze eens zo saaie krant opnieuw de moeite loont en het publieke debat aanzwengelt.
Zo kwam de krant, juist op het ogenblik dat het Vaticaan een congres wilde houden over transplantaties, met een artikel dat erop durfde te wijzen dat de Conventie van Harvard die iemand overleden verklaart bij hersendood wel eens achterhaald zou kunnen zijn door nieuwe feiten en bevindingen. Een storm van protest brak los - omdat wetenschappers vandaag vaak de neiging vertonen nogal dogmatisch te denken.
De paus deed zijn duit in het zakje door er in een toespraak op te wijzen dat men inderdaad voorzichtig moet zijn om iemand al te snel overleden te verklaren, waardoor zijn organen vrij zouden komen.
Een andere bijdrage ging over het geval van een Italiaanse jonge vrouw die net als Terri Schiavi in de VS in een zg. vegetatieve toestand was terecht gekomen en van wie de rechter beslist had dat haar voeding mocht worden stopgezet. Velen in de Kerk hadden zich daartegen verzet, maar de OR alleen durfde erop te wijzen dat geen van hen eigenlijk de goede argumenten had weten te vinden om ook niet-katholieken te overtuigen of minstens een echt maatschappelijk debat op gang te brengen.
Vooral de krant van de Italiaanse bisschoppen, Avvenire, voelde zich hier geviseerd - en terecht! Natuurlijk kon ook de niet te doven hetze tegen Pius XII in dit rijtje niet ontbreken. Op dit punt heeft de nieuwe hoofdredacteur het bijzonder slim gespeeld: hij heeft niemand minder dan Paolo Mieli tot een interview uitgenodigd. Dat was een dubbele voltreffer: niet alleen is dat de hoofdredacteur van de meest volslagen lekenkrant van Italië, Corriere della Sera, maar bovendien is de man van joodse komaf en dus onverdacht van ‘papalisme\'. Mieli ging zover Paus Pacelli de voornaamste paus van de twintigste eeuw te noemen.
Dat is natuurlijk heel wat anders dan te onzent Dirk Verhofstadt recent heeft weten te presteren. Dat ging meer in de lijn van voormalig Israëlisch ambassadeur Sergio Minerbi, die in Haaretz onlangs over de kwestie schreef. Hij begon met erop te wijzen dat normaal enkel katholieken zaken hebben met wie ze heilig willen verklaren. Hij maakt echter een uitzondering voor Pacelli. Omdat die de joden enz.
Uitzondering? Edith Stein vergeten?
En als de joden eens geen opmerkingen hebben bij een bepaalde kandidaat-heilige, dan zijn er nog altijd de protestanten, de vrijdenkers of de homo\'s. Wie geloven er nu eigenlijk in heiligen: de katholieken of de anderen?
Om af te ronden.
Het kleinzielig gekrakeel van al die moderne orakels steekt gelukkig schril af tegen de verfrissende wind die waait uit een hoek waaruit velen het niet zouden hebben verwacht: de krant van het Vaticaan.
Eén ding staat vast: hier bij ons is voor zulke open gedachtenwisseling alsnog geen millimeter ruimte, ook niet in ‘kwaliteitskranten'
Niet dat velen onder ons vaste, zelfs geen losse lezers zijn van de Gazet van de Paus. Maar als een Vlaming het daar tot hoofdredacteur schopt, mogen we allemaal wel eens opkijken.. En nadenken.
Als er daarenboven sedert diens benoeming een frisse wind (+ veel reactie) doorheen deze voorvaderlijke, eerbiedwaardige Oude Dame waait, dan betekent dit nog wel iets méér…
Alleen voor die ene nieuwsmelding al is een abonnement op ’t Scheldt de moeite waard! Maar geloof me: om de 14 dagen is er altijd wel wat over onderwerpen die elders doodgezwegen worden! Het niet-gefilterd nieuws, heet van de naald, over Zuid Afrika bijvoorbeeld…Die ene bladzijde alleen al zou vroeg of laat de oorzaak kunnen worden van het verbieden van ‘tScheldt, of van de censuur erop…..
Ik wil kort zijn (met in mijn achterhoofd de vele nu werkloze journalisten, ontslagen ofwel omwille van de dalende verkoopcijfers, ofwel omwille van hun kritische geluiden ten overstaan van het establishment – VanHoutte van GVA bijvoorbeeld): waarom is wat in Rome mogelijk is, niet mogelijk in Vlaanderen?
Wij klagen allemaal over de rotkwaliteit van de kwalkrantenpers, die denkt dat iedere Vlaming oerstom is en ongeletterd blijft. De Nieuweling hoeft niet perse een partijblad van het Vlaams Belang te worden: er is linkse en rechtse pluraliteit genoeg in Vlaanderen om op elk gebied topkwaliteit te brengen. Een echte krant, en geen stripverhaal met veel prentjes!
VATIKAANSE KRANT IN EEN NIEUW KLEEDJE
Een goed jaar staat professor Giovanni Maria Vian nu aan het hoofd van de Vaticaanse krant, L'Osservatore Romano, en het verschil met de stijl van zijn voorganger, professor Mario Agnes, kan door vriend noch vijand geloochend worden.
Het gaat daarbij niet enkel om een nieuwe vormgeving of aangenamere berichtgeving. Het is opnieuw een krant die nietmeer enkel nieuwe benoemingen en vrome artikelen brengt, maar die doet nadenken en geen schrik heeft gevestigde ideeën in vraag te stellen. Zowel Vaticaanse bureaucraten als prelaten van Italië (en elders) fronsen meer dan eens de wenkbrauwen bij het lezen van een of andere bijdrage. Om maar te zeggen dat het lezen van deze eens zo saaie krant opnieuw de moeite loont en het publieke debat aanzwengelt.
Zo kwam de krant, juist op het ogenblik dat het Vaticaan een congres wilde houden over transplantaties, met een artikel dat erop durfde te wijzen dat de Conventie van Harvard die iemand overleden verklaart bij hersendood wel eens achterhaald zou kunnen zijn door nieuwe feiten en bevindingen. Een storm van protest brak los - omdat wetenschappers vandaag vaak de neiging vertonen nogal dogmatisch te denken.
De paus deed zijn duit in het zakje door er in een toespraak op te wijzen dat men inderdaad voorzichtig moet zijn om iemand al te snel overleden te verklaren, waardoor zijn organen vrij zouden komen.
Een andere bijdrage ging over het geval van een Italiaanse jonge vrouw die net als Terri Schiavi in de VS in een zg. vegetatieve toestand was terecht gekomen en van wie de rechter beslist had dat haar voeding mocht worden stopgezet. Velen in de Kerk hadden zich daartegen verzet, maar de OR alleen durfde erop te wijzen dat geen van hen eigenlijk de goede argumenten had weten te vinden om ook niet-katholieken te overtuigen of minstens een echt maatschappelijk debat op gang te brengen.
Vooral de krant van de Italiaanse bisschoppen, Avvenire, voelde zich hier geviseerd - en terecht! Natuurlijk kon ook de niet te doven hetze tegen Pius XII in dit rijtje niet ontbreken. Op dit punt heeft de nieuwe hoofdredacteur het bijzonder slim gespeeld: hij heeft niemand minder dan Paolo Mieli tot een interview uitgenodigd. Dat was een dubbele voltreffer: niet alleen is dat de hoofdredacteur van de meest volslagen lekenkrant van Italië, Corriere della Sera, maar bovendien is de man van joodse komaf en dus onverdacht van ‘papalisme\'. Mieli ging zover Paus Pacelli de voornaamste paus van de twintigste eeuw te noemen.
Dat is natuurlijk heel wat anders dan te onzent Dirk Verhofstadt recent heeft weten te presteren. Dat ging meer in de lijn van voormalig Israëlisch ambassadeur Sergio Minerbi, die in Haaretz onlangs over de kwestie schreef. Hij begon met erop te wijzen dat normaal enkel katholieken zaken hebben met wie ze heilig willen verklaren. Hij maakt echter een uitzondering voor Pacelli. Omdat die de joden enz.
Uitzondering? Edith Stein vergeten?
En als de joden eens geen opmerkingen hebben bij een bepaalde kandidaat-heilige, dan zijn er nog altijd de protestanten, de vrijdenkers of de homo\'s. Wie geloven er nu eigenlijk in heiligen: de katholieken of de anderen?
Om af te ronden.
Het kleinzielig gekrakeel van al die moderne orakels steekt gelukkig schril af tegen de verfrissende wind die waait uit een hoek waaruit velen het niet zouden hebben verwacht: de krant van het Vaticaan.
Eén ding staat vast: hier bij ons is voor zulke open gedachtenwisseling alsnog geen millimeter ruimte, ook niet in ‘kwaliteitskranten'
dinsdag 25 november 2008
CREMBO, MRM, KNACK EN RECHT OP EERLIJKHEID
CREMBO, MRM, KNACK EN RECHT OP EERLIJKHEID
Prijs nooit de dag voor het avond is….
Amper ben ik bekomen van mijn uitsloven, om als Ahasverus, bij klaarlichte dag met een stallantaarn op zoek te gaan naar een goed mens, of ik word al geconfronteerd met Trezebees Barones Mia Doornaert, van Le Standaer, die via Iskander binnenvalt met…het goedpraten van de esbattementen van Crembo in New York, en het ridiculiseren van de babbeltrien in de bar, die eens en voor altijd haar Pappenheimers, pardon, haar ‘plichten van staat’ zou moeten kennen wil ik zeggen. Zou er misschien tussen die twee iets moois aan het bloeien zijn? Tussen de Barones en de Musketier? Een stille Adelijke Barones en een nog te adelen Musketier die luidkeels zijn liefde voor ‘weiden als wiegende zeeën’ stond te performeren? Of misschien iets ‘ondeugender’? dat gewoonlijk ten gehore gebracht wordt na een aantal ‘ad fundums’?
My darling Clementine [naar index]
22-11-2008 - Mia Doornaert - de standaard
MIA DOORNAERT vindt dat ook een minister op café nog een liedje moet kunnen zingen zonder dat dit prompt op het Internet staat. Horeca-personeel hoort een beroepsethiek te hebben en openbare verklikker spelen past daar zeker niet in. 'Moeten journalisten nu echt zulke droogstoppels zijn?' Met die vraag werd ik gistermorgen wakker gebeld door een gewezen studiegenoot met wie ik ooit joyeuze stapjes in de wereld heb gezet. Hij vond het 'erover' dat Pieter De Crem, weliswaar in een luchtige rubriek van de krant, als een soort Rambo werd voorgesteld omdat hij even de bloemetjes buitenzette in New York.
Dat schokkende bericht werd de wereld ingestuurd door een dienster van een Belgian café in de New Yorkse Upper East Side. De minister had een glas te veel op en zong Vlaamse liedjes, schreef ze in een blog. Minister De Crem repliceerde vanuit de VS dat hij gewoon een glas was gaan drinken, met zijn delegatie.
Wat is daarmee aan de hand, vroeg mijn kennis. De minister heeft niemand lastiggevallen, niemand gemolesteerd, en netjes alles betaald wat er verbruikt is. En wat dan nog als hij een paar Vlaamse liedjes zou gezongen hebben?
Wel, als de serveerster de waarheid schrijft en niet op sensatie uit is, dan is het prijzenswaardig dat een federaal minister aldus de Vlaamse cultuur in New York verspreidt. En dat doet hij gratis, terwijl Bert Anciaux ooit 50.000 euro van mijn zuur verdiend belastinggeld over de balk heeft gegooid om Kate Ryan te promoten voor Eurosong.
En ten tweede, wie heeft nog nooit eens op café een liedje ten gehore gebracht? Ik pleit zelf schuldig, zonder complexen, want ik kan niet weerstaan aan community singing. Ik heb dat ook al in New York gedaan, een stuk na middernacht, samen met een Ierse volksvertegenwoordiger, een prominente Zweedse sociaal-democraat en een gerespecteerde Deense professor internationale politiek. En neen, we waren niet dronken, alleen vrolijk, en de bar was een Iers café in Mid-Manhattan, en de sympathieke baas heette Declan, en we hebben onder meer, fraai meerstemmig, My darling Clementine ten gehore gebracht. Erg aan het 'Crembo' verhaal is dat je niet meer na een vermoeiende dag in een gezellige bar lekker ontspannen met vrienden een glas kan drinken zonder schrik dat sommige van je uitspraken, ook nog uit hun verband gerukt, op het internet terechtkomen. Dan hebben we echt geen privacy meer en leven we onder Big Brother.
Na Trezebees Doornaert was het de beurt aan Angeltjes om mijn bloeddruk te doen stijgen. Natuurlijk was het niet hun schuld. Zij waren alleen de aanleiding, doordat ze vliegensvlug en alert op ‘De petitie tegen Knack’ aan het ageren waren. Waarvoor dank! Ik moest meteen aan Alice Nahon denken: …’s avonds voor het slapen gaan, mijn armen heb gewonden rondom een hoofd dat eenzaam was’ – Zonder Angeltjes had ik de nacht door gebracht in onzalige onwetendheid over deze petitie, die, echt waar, een beetje balsem op mijn gekwetste ziel is. Het is inderdaad nooit te laat om te hopen….
Maar ’t is, bij nader toezien, toch wel weer van hetzelfde! Die petitie legt amper de nadruk op de vervalsing van de mails Morel/Van Hecke. Tenzij de fijne naast de kwestie zijnde opmerking, dat de hoernalist in kwestie, Dirkie Droulans van ‘Nak’, van opleiding bioloog is….Moet kunnen, zou ik zo zeggen. Want dan is de man beestig op zijn plaats bij ‘Nak’
Wees gerust, de namen van de ondertekenaars van die ‘Petitie’ komen op mijn vaste schijf terecht! Want zij geven hoop op de eerlijkheid die wij van hen verwachten! Al moet ik te voet of op mijn knieën hun mail-adres achterhalen: bij de minste inbreuk op hun Plechtige Communiezieltje zullen zij het geweten hebben!
Prijs nooit de dag voor het avond is….
Amper ben ik bekomen van mijn uitsloven, om als Ahasverus, bij klaarlichte dag met een stallantaarn op zoek te gaan naar een goed mens, of ik word al geconfronteerd met Trezebees Barones Mia Doornaert, van Le Standaer, die via Iskander binnenvalt met…het goedpraten van de esbattementen van Crembo in New York, en het ridiculiseren van de babbeltrien in de bar, die eens en voor altijd haar Pappenheimers, pardon, haar ‘plichten van staat’ zou moeten kennen wil ik zeggen. Zou er misschien tussen die twee iets moois aan het bloeien zijn? Tussen de Barones en de Musketier? Een stille Adelijke Barones en een nog te adelen Musketier die luidkeels zijn liefde voor ‘weiden als wiegende zeeën’ stond te performeren? Of misschien iets ‘ondeugender’? dat gewoonlijk ten gehore gebracht wordt na een aantal ‘ad fundums’?
My darling Clementine [naar index]
22-11-2008 - Mia Doornaert - de standaard
MIA DOORNAERT vindt dat ook een minister op café nog een liedje moet kunnen zingen zonder dat dit prompt op het Internet staat. Horeca-personeel hoort een beroepsethiek te hebben en openbare verklikker spelen past daar zeker niet in. 'Moeten journalisten nu echt zulke droogstoppels zijn?' Met die vraag werd ik gistermorgen wakker gebeld door een gewezen studiegenoot met wie ik ooit joyeuze stapjes in de wereld heb gezet. Hij vond het 'erover' dat Pieter De Crem, weliswaar in een luchtige rubriek van de krant, als een soort Rambo werd voorgesteld omdat hij even de bloemetjes buitenzette in New York.
Dat schokkende bericht werd de wereld ingestuurd door een dienster van een Belgian café in de New Yorkse Upper East Side. De minister had een glas te veel op en zong Vlaamse liedjes, schreef ze in een blog. Minister De Crem repliceerde vanuit de VS dat hij gewoon een glas was gaan drinken, met zijn delegatie.
Wat is daarmee aan de hand, vroeg mijn kennis. De minister heeft niemand lastiggevallen, niemand gemolesteerd, en netjes alles betaald wat er verbruikt is. En wat dan nog als hij een paar Vlaamse liedjes zou gezongen hebben?
Wel, als de serveerster de waarheid schrijft en niet op sensatie uit is, dan is het prijzenswaardig dat een federaal minister aldus de Vlaamse cultuur in New York verspreidt. En dat doet hij gratis, terwijl Bert Anciaux ooit 50.000 euro van mijn zuur verdiend belastinggeld over de balk heeft gegooid om Kate Ryan te promoten voor Eurosong.
En ten tweede, wie heeft nog nooit eens op café een liedje ten gehore gebracht? Ik pleit zelf schuldig, zonder complexen, want ik kan niet weerstaan aan community singing. Ik heb dat ook al in New York gedaan, een stuk na middernacht, samen met een Ierse volksvertegenwoordiger, een prominente Zweedse sociaal-democraat en een gerespecteerde Deense professor internationale politiek. En neen, we waren niet dronken, alleen vrolijk, en de bar was een Iers café in Mid-Manhattan, en de sympathieke baas heette Declan, en we hebben onder meer, fraai meerstemmig, My darling Clementine ten gehore gebracht. Erg aan het 'Crembo' verhaal is dat je niet meer na een vermoeiende dag in een gezellige bar lekker ontspannen met vrienden een glas kan drinken zonder schrik dat sommige van je uitspraken, ook nog uit hun verband gerukt, op het internet terechtkomen. Dan hebben we echt geen privacy meer en leven we onder Big Brother.
Na Trezebees Doornaert was het de beurt aan Angeltjes om mijn bloeddruk te doen stijgen. Natuurlijk was het niet hun schuld. Zij waren alleen de aanleiding, doordat ze vliegensvlug en alert op ‘De petitie tegen Knack’ aan het ageren waren. Waarvoor dank! Ik moest meteen aan Alice Nahon denken: …’s avonds voor het slapen gaan, mijn armen heb gewonden rondom een hoofd dat eenzaam was’ – Zonder Angeltjes had ik de nacht door gebracht in onzalige onwetendheid over deze petitie, die, echt waar, een beetje balsem op mijn gekwetste ziel is. Het is inderdaad nooit te laat om te hopen….
Maar ’t is, bij nader toezien, toch wel weer van hetzelfde! Die petitie legt amper de nadruk op de vervalsing van de mails Morel/Van Hecke. Tenzij de fijne naast de kwestie zijnde opmerking, dat de hoernalist in kwestie, Dirkie Droulans van ‘Nak’, van opleiding bioloog is….Moet kunnen, zou ik zo zeggen. Want dan is de man beestig op zijn plaats bij ‘Nak’
Wees gerust, de namen van de ondertekenaars van die ‘Petitie’ komen op mijn vaste schijf terecht! Want zij geven hoop op de eerlijkheid die wij van hen verwachten! Al moet ik te voet of op mijn knieën hun mail-adres achterhalen: bij de minste inbreuk op hun Plechtige Communiezieltje zullen zij het geweten hebben!
WIE WEET NOG DE JUISTE WEG? Slot)
WIE WEET NOG DE JUISTE WEG (Slot)
DM
De vergoelijking….Een beetje stelen mag….Anderen stelen ook….Het is allemaal niet zo erg! Visa-schandaal? Is louter politieke afrekening!Ten koste zelfs van enkele politieke carrières! Misbruik van voorkennis: ach! zo banaal! Het Land moet toch bestuurd worden! Maar Frank Van Hecke en die 5 lijntjes over vermeende allochtone grafschenners: dat pas is halsmisdaad!
Lieve Bettina en haar Aimé logeerden in luxehotels? Ja, et alors! Ze bespaarden waar ze konden, door namelijk één kamer te boeken, in plaats van twee…
Die feiten tegen Bettina wogen toch wel héél licht
Luckas Vander Taelen beticht sommige media van commercie en populisme in de keuze van hun primeurs. Vander Taelen is freelance regisseur. Om de twee weken schrijft hij een bijdrage voor De Gedachte.
De defenestratie van Bettina Geysen bij VlaamsProgressieven (Vl.Pro), de vermeende handel met voorkennis in aandelen door de familie De Gucht of de uitgelekte relatie tussen VB-kopstukken Van Hecke en Morel: volgens Luckas Vander Taelen heeft het niets met onderzoeksjournalistiek te maken. 'In het beste geval is de enige motivatie louter commercieel.'
De Vlaamse politiek zal het verder moeten doen zonder Bettina Geysen. De kans dat ze na haar defenestratie uit de VlaamsProgressieven een scheurpartij zal oprichten, kan als eerder gering ingeschat worden.
Maar waarom is Bettina eigenlijk opgestapt? Haar positie was naar verluidt onhoudbaar geworden na een artikel in een tijdschrift over onkostennota's uit haar VRT-tijd. Bettina Geysen treedt af als voorzitster van een Vlaamse politieke partij omdat ze in haar vorige functie te vaak in dure restaurants heeft gegeten en in te dure hotels heeft gelogeerd.
Vreemd dat zoiets nu verschijnt. Geysen wordt niet bekritiseerd omwille van haar onvermogen om de VlaamsProgressieven op de politieke kaart te zetten. Net zomin als zij of haar partner Aimé Van Hecke, de voormalige VRT-baas, afgerekend worden op hun beleid bij de openbare omroep. Daar zou wel één en ander over te schrijven zijn. Maar neen, met inhoud heeft dit niets te maken.
Het doet terugdenken aan de Visa-affaire van een paar jaar geleden. Toen werd het ook voorgesteld alsof het deksel van de beerput gerukt was en het Antwerpse schepencollege een bende profiteurs was. Achteraf bleek het toch allemaal zo erg niet. Maar de opgeklopte schandaalsfeer betekende wel het einde van een paar politieke carrières.
Nieuw is dit fenoneem niet. In de jaren dertig probeerde Léon Degrelle 'de augiasstal' van de Belgische politiek met 'de bezem uit te kuisen' door de vermeende spilzucht van de 'corrupte politici' aan te klagen. Aimé Van Hecke en Tony Mary hadden bijwijlen waarschijnlijk wel last van enige hoogmoed en normenvervaging. Maar dat Geysen daar nu het slachtoffer van is geworden, kan op zijn minst als ironisch worden beschouwd. Wie de haar ten laste gelegde feiten objectief analyseert, kan niet anders dan besluiten dat die toch wel heel licht wegen. Bizar is ook dat nergens wordt opgemerkt dat de liefdesrelatie tussen Geysen en Van Hecke tenminste een positief collateraal effect op de onkostennota's had omdat beide directieleden hun dure hotelkamers deelden.
Maar daarover gaat het niet. Net zomin dat het echt belangrijk is te weten of Karel De Gucht iets aan zijn vrouw heeft gezegd over wat er met Fortis zou gaan gebeuren. Of dat Frank Vanhecke een verhouding zou hebben met Marie-Rose Morel. Met onderzoeksjournalistiek heeft dit niets te maken.
Seneca stelde lang geleden de enige belangrijke vraag die men zich moet stellen bij het lezen van dit soort journalistiek: "Cui prodest... Wie heeft er voordeel bij?" In de eerste plaats de tijdschriften en kranten zelf die uitpakken met deze 'onthullingen' en zichzelf en hun lezers wijsmaken dat ze met relevante onderzoeksjournalistiek bezig zijn. Terwijl in het beste geval hun enige motivatie louter commercieel is: het zijn moeilijke economische tijden en hoofdredacteurs die willen overleven moeten hun verkoopcijfers hoog houden. Daarom publiceren ze maar al te graag de smeuïge schandalen die hen aangereikt worden door malafide personnages met een eigen agenda. En zo gaat de journalistieke serieux ten onder, ten meerdere eer en glorie van de commercie en van het politiek populisme...
Weten de redacties dan niet dat ze hierbij op een nauwelijks verdoken manier gemanipuleerd worden? Betttina Geysen moest geliquideerd worden als voorzitster van de Vl. Pro omdat ze er daar een potje van had gemaakt, maar niemand in de partij had blijkbaar de moed om dat openlijk te zeggen. Ik zou meer geïnteresseerd geweest zijn in een kritisch artikel over haar beleid bij de VRT of over wie er verantwoordelijk was bij Spirit voor de totale miscast van Bettina als voorzitter. Maar dat vergt natuurlijk meer journalistieke moed dan het publiceren van gelekte onkostennota's
Psst. Nog een laatste woord over MRM en ‘het Koningskoppel’…Al ergens gelezen dat Streepke zelf zijn poten niet kon thuishouden? Van rancune gesproken…Wat een kans laat MRM niet liggen om hem daarmee in te peperen! Ook al iets gelezen in de boekskens of in de kwakrantenkwaliteit over de buiklandingen van de Vadder & Cools in ‘De Keien v/d Wetstraat’ van 21/11? Het was het debat van de Ongelijke Kansen! Kijk mensen, politiek talent? Is meer en meer uitsluitend te vinden bij het Vlaams Belang, de Partij der Onkreukbaren
DM
De vergoelijking….Een beetje stelen mag….Anderen stelen ook….Het is allemaal niet zo erg! Visa-schandaal? Is louter politieke afrekening!Ten koste zelfs van enkele politieke carrières! Misbruik van voorkennis: ach! zo banaal! Het Land moet toch bestuurd worden! Maar Frank Van Hecke en die 5 lijntjes over vermeende allochtone grafschenners: dat pas is halsmisdaad!
Lieve Bettina en haar Aimé logeerden in luxehotels? Ja, et alors! Ze bespaarden waar ze konden, door namelijk één kamer te boeken, in plaats van twee…
Die feiten tegen Bettina wogen toch wel héél licht
Luckas Vander Taelen beticht sommige media van commercie en populisme in de keuze van hun primeurs. Vander Taelen is freelance regisseur. Om de twee weken schrijft hij een bijdrage voor De Gedachte.
De defenestratie van Bettina Geysen bij VlaamsProgressieven (Vl.Pro), de vermeende handel met voorkennis in aandelen door de familie De Gucht of de uitgelekte relatie tussen VB-kopstukken Van Hecke en Morel: volgens Luckas Vander Taelen heeft het niets met onderzoeksjournalistiek te maken. 'In het beste geval is de enige motivatie louter commercieel.'
De Vlaamse politiek zal het verder moeten doen zonder Bettina Geysen. De kans dat ze na haar defenestratie uit de VlaamsProgressieven een scheurpartij zal oprichten, kan als eerder gering ingeschat worden.
Maar waarom is Bettina eigenlijk opgestapt? Haar positie was naar verluidt onhoudbaar geworden na een artikel in een tijdschrift over onkostennota's uit haar VRT-tijd. Bettina Geysen treedt af als voorzitster van een Vlaamse politieke partij omdat ze in haar vorige functie te vaak in dure restaurants heeft gegeten en in te dure hotels heeft gelogeerd.
Vreemd dat zoiets nu verschijnt. Geysen wordt niet bekritiseerd omwille van haar onvermogen om de VlaamsProgressieven op de politieke kaart te zetten. Net zomin als zij of haar partner Aimé Van Hecke, de voormalige VRT-baas, afgerekend worden op hun beleid bij de openbare omroep. Daar zou wel één en ander over te schrijven zijn. Maar neen, met inhoud heeft dit niets te maken.
Het doet terugdenken aan de Visa-affaire van een paar jaar geleden. Toen werd het ook voorgesteld alsof het deksel van de beerput gerukt was en het Antwerpse schepencollege een bende profiteurs was. Achteraf bleek het toch allemaal zo erg niet. Maar de opgeklopte schandaalsfeer betekende wel het einde van een paar politieke carrières.
Nieuw is dit fenoneem niet. In de jaren dertig probeerde Léon Degrelle 'de augiasstal' van de Belgische politiek met 'de bezem uit te kuisen' door de vermeende spilzucht van de 'corrupte politici' aan te klagen. Aimé Van Hecke en Tony Mary hadden bijwijlen waarschijnlijk wel last van enige hoogmoed en normenvervaging. Maar dat Geysen daar nu het slachtoffer van is geworden, kan op zijn minst als ironisch worden beschouwd. Wie de haar ten laste gelegde feiten objectief analyseert, kan niet anders dan besluiten dat die toch wel heel licht wegen. Bizar is ook dat nergens wordt opgemerkt dat de liefdesrelatie tussen Geysen en Van Hecke tenminste een positief collateraal effect op de onkostennota's had omdat beide directieleden hun dure hotelkamers deelden.
Maar daarover gaat het niet. Net zomin dat het echt belangrijk is te weten of Karel De Gucht iets aan zijn vrouw heeft gezegd over wat er met Fortis zou gaan gebeuren. Of dat Frank Vanhecke een verhouding zou hebben met Marie-Rose Morel. Met onderzoeksjournalistiek heeft dit niets te maken.
Seneca stelde lang geleden de enige belangrijke vraag die men zich moet stellen bij het lezen van dit soort journalistiek: "Cui prodest... Wie heeft er voordeel bij?" In de eerste plaats de tijdschriften en kranten zelf die uitpakken met deze 'onthullingen' en zichzelf en hun lezers wijsmaken dat ze met relevante onderzoeksjournalistiek bezig zijn. Terwijl in het beste geval hun enige motivatie louter commercieel is: het zijn moeilijke economische tijden en hoofdredacteurs die willen overleven moeten hun verkoopcijfers hoog houden. Daarom publiceren ze maar al te graag de smeuïge schandalen die hen aangereikt worden door malafide personnages met een eigen agenda. En zo gaat de journalistieke serieux ten onder, ten meerdere eer en glorie van de commercie en van het politiek populisme...
Weten de redacties dan niet dat ze hierbij op een nauwelijks verdoken manier gemanipuleerd worden? Betttina Geysen moest geliquideerd worden als voorzitster van de Vl. Pro omdat ze er daar een potje van had gemaakt, maar niemand in de partij had blijkbaar de moed om dat openlijk te zeggen. Ik zou meer geïnteresseerd geweest zijn in een kritisch artikel over haar beleid bij de VRT of over wie er verantwoordelijk was bij Spirit voor de totale miscast van Bettina als voorzitter. Maar dat vergt natuurlijk meer journalistieke moed dan het publiceren van gelekte onkostennota's
Psst. Nog een laatste woord over MRM en ‘het Koningskoppel’…Al ergens gelezen dat Streepke zelf zijn poten niet kon thuishouden? Van rancune gesproken…Wat een kans laat MRM niet liggen om hem daarmee in te peperen! Ook al iets gelezen in de boekskens of in de kwakrantenkwaliteit over de buiklandingen van de Vadder & Cools in ‘De Keien v/d Wetstraat’ van 21/11? Het was het debat van de Ongelijke Kansen! Kijk mensen, politiek talent? Is meer en meer uitsluitend te vinden bij het Vlaams Belang, de Partij der Onkreukbaren
WIE WEET NOG DE JUISTE WEG? (Deel 1)
WIE WEET NOG DE JUISTE WEG? (Deel 1)
Bij het overlopen van ‘De Vaderlandse Pers’ van het Modelland moet menigeen zich dagelijks voelen als ik: verloren gelopen in een woestijn van zand en wildernis. Waar niemand nog kennis van of herinnering aan heeft van juiste en veilige wegen. Die liggen sinds eeuwen bedolven onder onafzienbare heuvels en dalen van verwilderde leegheid. Iedereen hoopt en denkt te weten dat er levenbrengende rivieren lopen diep onder het zand, en ja, zelfs wegen, waarlangs vele voorbije culturen ooit voorspoedig hebben overleefd. Wahrheit oder Dichtung? Het beeld blijft overeind voor wat volgt…..
Ik geef hieronder, als voorbeeld, slechts twee artikels van vandaag, die zo wat de hoofdtoon weergeven van ‘de media’: de kwal-krantkwaliteit Le Standaer, en zijn klein venijnig nakomertje-kakkernestje, de DM, op sterven na dood. Ik laat hierbij de Franstalige pers onbesproken, omdat ik deze sinds lang heb ondergebracht bij der rubriek: Buitenland, omdat Wallonia voor Vlamingen sinds altijd het Buitenland was/is.
Ray, van Angeltjes, daarentegen, trekt de juiste conclusie, spijtig zonder daarbij te raken aan de essentie van zijn boodschap: Crembo, Minister van Oorlog, op missie, stiepelzat op zijn hotelkamer: dat zou mogen…schrijft hij…
(Mitterand, met zijn onwettige dochter, zou gezegd hebben: ‘Et alors?)’
Mis Piet! Altijd en overal hetzelfde: iedereen, zelfs Ray is verdwaald in de woestijn van de perceptie (zie N. Slangen): in functie, in het openbaar moeten de Leiders onbesproken zijn (=perceptie), maar privé zouden ze alles mogen, als het maar niet uitkomt. Witgekalkte graven dus.
De Leiders integendeel, zoals wij, Oude Getrouwen (ook Ray toch) het voorhebben, moeten 100 karaat zuiver zijn, privé en openbaar, altijd en overal een voorbeeldfunctie hebben, omdat ze de Leiders zijn, de voorbeelden, waar een ganse gemeenschap moet kunnen naar opkijken. Om na te volgen. Helder als glas en puur als bergkristlwater. Anders is het: kijk niet naar mijn daden, maar luister naar mijn woorden! Klinkt bekend in linkse oren! Links lullen, maar rechts zakken vullen. ‘5 Minuten Politieke Moed’ en ik leid jullie als lammeren naar de belse abattoir.
De hetze rondom MRM, Knack, J. Verstrepen en tutti quanti: allemaal misbruik van het adagio: de privé mag niet geschonden worden...Men gebruikt een loepzuivere situatie (MRM) om de scheve schaats van andere (meestal linkse) politici in bescherming te nemen. (Daems, Dewael, enz): dat er geen scheve schaats voorkomt in de zaak MRM, lost men op door er een te fantaseren: weeral garen om de operatie ‘beschadiging’ verder te spinnen.
Ooit al iets gelezen over de escapades van een zekere geitenboer, zijn auto-met-chauffeur des nachts op het voetpad geparkeerd in de Antwerpse binnenstad, waar een straatmadelief in haar ‘mémoires’ op hetzelfde moment pocht dat er zich zelfs ‘een minister’ onder haar clientèle bevindt…Bij mijn weten is er alleen en van ver, een allusie hierop verschenen in ‘tScheldt. Zonder tegenspraak of gedwongen rechtzetting. Zwijgen is dus instemmen! In al die gevallen houdt de kwal-krantkwaliteit zich op de vlakte…De perceptie is gered, ziet U!
De goede Leider?
Het liefst zien we hem zoals we opkijken naar Koningen, in de (goede) feodale betekenis van het woord: Kruisvaarders zonder vaar noch vrees. Idealisten, en Heiligen waarnaar ganse volkeren konden opkijken! Mannen/vrouwen uit één stuk. Zoals er zoveel terug te vinden waren/zijn in onze glorieuze Vlaamse Geschiedenis, en waarvan er zo velen vermoord zijn geworden (of nog zullen worden) door de belse bezetters. Geen Laekense poenscheppers/angsthazen, met onwettige dochters en bastaardzonen. Geen graven Lippens en Debruyne die ons volk uitverkopen aan Parijs, door te spelen en te verliezen. Of Antwerpse Burgervaders die stiekum en ongestraft hun maîtresse aan een lucratieve job bij ’t stad helpen. Geen corrupte politie-officieren die niet eens kunnen bestraft worden, omdat de pot de ketel niets kan verwijten….
DS
Nathalie Lubbe Bakker, de Belgische barvrouw van B. Café in New York, die vorige week (DS 21 oktober) op haar blog een bijdrage schreef over minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V), is ontslagen.
'Op staande voet, zonder enige uitleg', schrijft ze. 'Via goed ingelichte bron weet ik dat de woordvoerder van De Crem getelefoneerd heeft'. Lubbe Bakker signaleerde dat zijn diplomatiek medewerker bij het nuttigen van behoorlijk veel drank pochte 'dat ze geen enkele afspraak met de VN hadden, maar dat er toch niet veel te doen was in Brussel'. Het kabinet van De Crem ontkent dat er contact geweest is met B. Café.
ANGELTJES (Ray) over Crembo in New York….
Een man in zijn positie kan zich gewoonweg niet veroorloven tijdens een officiële reis stiepeldronken rond te lopen. Dat hij dat op zijn hotelkamer doet, moet hij weten.
Het positieve van dit domme verhaal is dat het land B zich weer eens in het internationale nieuws heeft gewurmd als een bananenstaat.
Het negatieve is, dat weer eens de kleine werkende vrouw de peer is van het wangedrag van een autoritaire zuipschuit met macht.
Bedenking van Digitalia (in alle nederigheid) : dat de belse minister van oorlog het land b. ten schande maakt, is niet eens erg. Bijna integendeel zelfs. Maar dat hij Vlaanderen tot schande is: dat moet de boodschap wezen! Onmiddellijke ontzetting uit het Ambt, en zware gerechtelijke straffen, verbeurdverklaringen en schadeveroedingen: dat moet zijn deel zijn. Stel U voor dat niet Crembo, maar Gerolf Annemans dat Ambt zou bekleden! Mijn kop er af, als de barjuffrouw in NY dan dezelfde stof zou gehad hebben voor haar blog! Nu weze zij geloofd en geprezen in Eeuwigheid. Amen.
Bij het overlopen van ‘De Vaderlandse Pers’ van het Modelland moet menigeen zich dagelijks voelen als ik: verloren gelopen in een woestijn van zand en wildernis. Waar niemand nog kennis van of herinnering aan heeft van juiste en veilige wegen. Die liggen sinds eeuwen bedolven onder onafzienbare heuvels en dalen van verwilderde leegheid. Iedereen hoopt en denkt te weten dat er levenbrengende rivieren lopen diep onder het zand, en ja, zelfs wegen, waarlangs vele voorbije culturen ooit voorspoedig hebben overleefd. Wahrheit oder Dichtung? Het beeld blijft overeind voor wat volgt…..
Ik geef hieronder, als voorbeeld, slechts twee artikels van vandaag, die zo wat de hoofdtoon weergeven van ‘de media’: de kwal-krantkwaliteit Le Standaer, en zijn klein venijnig nakomertje-kakkernestje, de DM, op sterven na dood. Ik laat hierbij de Franstalige pers onbesproken, omdat ik deze sinds lang heb ondergebracht bij der rubriek: Buitenland, omdat Wallonia voor Vlamingen sinds altijd het Buitenland was/is.
Ray, van Angeltjes, daarentegen, trekt de juiste conclusie, spijtig zonder daarbij te raken aan de essentie van zijn boodschap: Crembo, Minister van Oorlog, op missie, stiepelzat op zijn hotelkamer: dat zou mogen…schrijft hij…
(Mitterand, met zijn onwettige dochter, zou gezegd hebben: ‘Et alors?)’
Mis Piet! Altijd en overal hetzelfde: iedereen, zelfs Ray is verdwaald in de woestijn van de perceptie (zie N. Slangen): in functie, in het openbaar moeten de Leiders onbesproken zijn (=perceptie), maar privé zouden ze alles mogen, als het maar niet uitkomt. Witgekalkte graven dus.
De Leiders integendeel, zoals wij, Oude Getrouwen (ook Ray toch) het voorhebben, moeten 100 karaat zuiver zijn, privé en openbaar, altijd en overal een voorbeeldfunctie hebben, omdat ze de Leiders zijn, de voorbeelden, waar een ganse gemeenschap moet kunnen naar opkijken. Om na te volgen. Helder als glas en puur als bergkristlwater. Anders is het: kijk niet naar mijn daden, maar luister naar mijn woorden! Klinkt bekend in linkse oren! Links lullen, maar rechts zakken vullen. ‘5 Minuten Politieke Moed’ en ik leid jullie als lammeren naar de belse abattoir.
De hetze rondom MRM, Knack, J. Verstrepen en tutti quanti: allemaal misbruik van het adagio: de privé mag niet geschonden worden...Men gebruikt een loepzuivere situatie (MRM) om de scheve schaats van andere (meestal linkse) politici in bescherming te nemen. (Daems, Dewael, enz): dat er geen scheve schaats voorkomt in de zaak MRM, lost men op door er een te fantaseren: weeral garen om de operatie ‘beschadiging’ verder te spinnen.
Ooit al iets gelezen over de escapades van een zekere geitenboer, zijn auto-met-chauffeur des nachts op het voetpad geparkeerd in de Antwerpse binnenstad, waar een straatmadelief in haar ‘mémoires’ op hetzelfde moment pocht dat er zich zelfs ‘een minister’ onder haar clientèle bevindt…Bij mijn weten is er alleen en van ver, een allusie hierop verschenen in ‘tScheldt. Zonder tegenspraak of gedwongen rechtzetting. Zwijgen is dus instemmen! In al die gevallen houdt de kwal-krantkwaliteit zich op de vlakte…De perceptie is gered, ziet U!
De goede Leider?
Het liefst zien we hem zoals we opkijken naar Koningen, in de (goede) feodale betekenis van het woord: Kruisvaarders zonder vaar noch vrees. Idealisten, en Heiligen waarnaar ganse volkeren konden opkijken! Mannen/vrouwen uit één stuk. Zoals er zoveel terug te vinden waren/zijn in onze glorieuze Vlaamse Geschiedenis, en waarvan er zo velen vermoord zijn geworden (of nog zullen worden) door de belse bezetters. Geen Laekense poenscheppers/angsthazen, met onwettige dochters en bastaardzonen. Geen graven Lippens en Debruyne die ons volk uitverkopen aan Parijs, door te spelen en te verliezen. Of Antwerpse Burgervaders die stiekum en ongestraft hun maîtresse aan een lucratieve job bij ’t stad helpen. Geen corrupte politie-officieren die niet eens kunnen bestraft worden, omdat de pot de ketel niets kan verwijten….
DS
Nathalie Lubbe Bakker, de Belgische barvrouw van B. Café in New York, die vorige week (DS 21 oktober) op haar blog een bijdrage schreef over minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V), is ontslagen.
'Op staande voet, zonder enige uitleg', schrijft ze. 'Via goed ingelichte bron weet ik dat de woordvoerder van De Crem getelefoneerd heeft'. Lubbe Bakker signaleerde dat zijn diplomatiek medewerker bij het nuttigen van behoorlijk veel drank pochte 'dat ze geen enkele afspraak met de VN hadden, maar dat er toch niet veel te doen was in Brussel'. Het kabinet van De Crem ontkent dat er contact geweest is met B. Café.
ANGELTJES (Ray) over Crembo in New York….
Een man in zijn positie kan zich gewoonweg niet veroorloven tijdens een officiële reis stiepeldronken rond te lopen. Dat hij dat op zijn hotelkamer doet, moet hij weten.
Het positieve van dit domme verhaal is dat het land B zich weer eens in het internationale nieuws heeft gewurmd als een bananenstaat.
Het negatieve is, dat weer eens de kleine werkende vrouw de peer is van het wangedrag van een autoritaire zuipschuit met macht.
Bedenking van Digitalia (in alle nederigheid) : dat de belse minister van oorlog het land b. ten schande maakt, is niet eens erg. Bijna integendeel zelfs. Maar dat hij Vlaanderen tot schande is: dat moet de boodschap wezen! Onmiddellijke ontzetting uit het Ambt, en zware gerechtelijke straffen, verbeurdverklaringen en schadeveroedingen: dat moet zijn deel zijn. Stel U voor dat niet Crembo, maar Gerolf Annemans dat Ambt zou bekleden! Mijn kop er af, als de barjuffrouw in NY dan dezelfde stof zou gehad hebben voor haar blog! Nu weze zij geloofd en geprezen in Eeuwigheid. Amen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)