DE PERSGROEP IJVERT VOOR EENMAKING NEDERLANDEN
Ik kon deze morgen nog maar eens mijn ogen niet geloven! De Standaard publiceert grif berichten die de Regering zeker niet welgevallig zijn, al zijn ze biechtewaar! Er staat zelfs niet één schamper woordje tussen!
Laat mij dat dan maar doen.
Heren Crimineelen, gelieve U terug aan te bieden: we hebben ons vergist. Dat is dus een tweede zaak die grandioos wordt rechtgezet in de belziek. De eerste was de dood-met-de-kogel van repressie-slachtoffer Irma Laplasse, die in Beroep…levenslang kreeg. Moest het zo triestig niet zijn, dat ware de Belgenmop bij uitstek!
"Criminelen mochten niet worden vrijgelaten"
03/03 Het Hof van Cassatie heeft de arresten van het hof van beroep in Gent, waardoor begin dit jaar verschillende criminelen werden vrijgelaten, vernietigd. De misdadigers mochten dus niet vrijgelaten worden en hun processen moeten worden overgedaan.
Begin januari konden verschillende zware criminelen de gevangenis van Gent verlaten. Ze waren opgepakt met behulp van de bijzondere opsporingsmethodes (BOM), bijvoorbeeld afluisteren en schaduwen.
Niet bevoegd
Omdat de controle op die bijzondere opsporingsmethodes in Gent anders verliep dan in Brussel en Antwerpen, oordeelde het hof van beroep in Gent dat er een procedurefout gemaakt was. Daarop werden de criminelen vrijgelaten.
Het parket-generaal ging in beroep bij het Hof van Cassatie. Cassatie heeft de beslissing van het Gentse hof nu vernietigd, omdat het vindt dat het hof van beroep niet bevoegd was om uitspraak te doen over de zaak.
De processen van de misdadigers die vrijkwamen, moeten nu worden overgedaan. In afwachting van dat nieuwe proces, blijven ze wel nog even op vrije voeten. Omdat verschillende van hen ondertussen naar het buitenland trokken, lijkt de kans klein dat ze opnieuw naar de gevangenis gaan.
Bron DS
(=De Standaard, waarschijnlijk weer goe bezig en herstellend van al dat liknks poco-kontlikken. Mijn ondertitel ‘Le Standaer’ wordt voorlopig opgeborgen, nu Van Thillo ijvert voor de eenmaking der Nederlanden geniet hij het voordeel van de twijfel…..
Posts tonen met het label JUSTITIE. Alle posts tonen
Posts tonen met het label JUSTITIE. Alle posts tonen
woensdag 4 maart 2009
woensdag 4 februari 2009
OLIEDOMME DOMKOPSE OVERHEID
OLIEDOMME DOMKOPSE OVERHEID
Justitie geïnfiltreerd van top tot bodem door ofwel onbekwamen, ofwel door de 5de Colonne van het Vlaams Belang! Wat er ook van zij: dit deel van de Staatsfundamenten is rot.
Laat het mij zo stellen: wat heden ten dage nog maar zichtbaar is voor een klein deel van onze Landgenoten, zal straks voor iedereen, van klein tot groot, zodanig zichtbaar en voelbaar zijn, dat er overal zal geroepen worden om ‘change’….
Op de puinhopen van die vermolmde Staat zal dan datgene kunnen opgebouwd worden, waar vele generaties trouwe Vlamingen voor gevochten hebben: een vrije fiere Republiek van een zelfstandig Vlaanderen.
Ik zou dus zeggen: gewoon voortdoen Heren Onbenullen, Grote Geesten! Het is nu al evangelie-waar ‘Only in Belgium’….. en het kan alleen maar only-er worden! Tot jullie er in vergaan!
Oekraïnse criminelen vrijuit wegens zoveelste blunder Belgisch gerecht
Gentse magistraat : "er zijn gewoon teveel criminele vreemdelingen"
Criminelen krijgen vliegtuigtickets én 250 euro per persoon van Belgische staat
De twee Oekraïnse broers die in september 2007 de Gentse scholier Simon Wijffels levensgevaarlijk in de hals staken met een mes, zijn een maand voor hun proces probleemloos het land uitgeraakt met heel hun familie. De Dienst Vreemdelingenzaken en het Gentse parket hadden aan elkaar niet gemeld dat Levi en Michaël G. in ons land moesten blijven en moesten terecht staan voor deze zware gewelddaad. Dat schrijft het Nieuwsblad vandaag.
Niettegenstaande gerechtelijke procedure tegen de beide minderjarige criminelen is heel de familie al in augustus uitgewezen. De familie heeft doodleuk zitten wachten tot de oudste zoon voorwaardelijk vrijkwam - in ons land hoeft zoiets niet lang te duren - en zijn ze dan "vrijwillig" vertrokken. Niemand die hen iets in de weg legde. Nu beide zoontjes een veroordeling riskeerden werd de aarde toch te warm onder de voeten en zijn ze verdwenen. Of ze momenteel ook daadwerkelijk terug in Oekraïne zijn weet niemand.
En nu komt het strafste. De Belgische overheid is er zeker van dat ze terug in Oekraïne zijn geweest. Het is namelijk de bananenrepubliek België die de vliegtuigtickets betaald heeft en - hou u vast - nog eens 250 euro premie per persoon erbovenop ! Alstublieft .....
De dienst Vreemdelingenzaken wast haar handen in onschuld. "Wij kunnen onmogelijk bij alle 27 parketten gaan informeren lasten wie er een rechtzaak is". Bij het Gentse parket zijn ze ook duidelijk : "Wij kunnen de dienst Vreemdelingenzaken niet verwittigen van alle onderzoeken naar vreemdelingen, want het zijn er gewoon te veel".
Laat dat laatste het citaat van de dag zijn. Annemie Serlippens van het Gentse parket zegt hier klaar en duidelijk dat er teveel criminele vreemdelingen zijn. Wie zijn wij om daaraan te twijfelen.
Bron: Blog Over and Out
Justitie geïnfiltreerd van top tot bodem door ofwel onbekwamen, ofwel door de 5de Colonne van het Vlaams Belang! Wat er ook van zij: dit deel van de Staatsfundamenten is rot.
Laat het mij zo stellen: wat heden ten dage nog maar zichtbaar is voor een klein deel van onze Landgenoten, zal straks voor iedereen, van klein tot groot, zodanig zichtbaar en voelbaar zijn, dat er overal zal geroepen worden om ‘change’….
Op de puinhopen van die vermolmde Staat zal dan datgene kunnen opgebouwd worden, waar vele generaties trouwe Vlamingen voor gevochten hebben: een vrije fiere Republiek van een zelfstandig Vlaanderen.
Ik zou dus zeggen: gewoon voortdoen Heren Onbenullen, Grote Geesten! Het is nu al evangelie-waar ‘Only in Belgium’….. en het kan alleen maar only-er worden! Tot jullie er in vergaan!
Oekraïnse criminelen vrijuit wegens zoveelste blunder Belgisch gerecht
Gentse magistraat : "er zijn gewoon teveel criminele vreemdelingen"
Criminelen krijgen vliegtuigtickets én 250 euro per persoon van Belgische staat
De twee Oekraïnse broers die in september 2007 de Gentse scholier Simon Wijffels levensgevaarlijk in de hals staken met een mes, zijn een maand voor hun proces probleemloos het land uitgeraakt met heel hun familie. De Dienst Vreemdelingenzaken en het Gentse parket hadden aan elkaar niet gemeld dat Levi en Michaël G. in ons land moesten blijven en moesten terecht staan voor deze zware gewelddaad. Dat schrijft het Nieuwsblad vandaag.
Niettegenstaande gerechtelijke procedure tegen de beide minderjarige criminelen is heel de familie al in augustus uitgewezen. De familie heeft doodleuk zitten wachten tot de oudste zoon voorwaardelijk vrijkwam - in ons land hoeft zoiets niet lang te duren - en zijn ze dan "vrijwillig" vertrokken. Niemand die hen iets in de weg legde. Nu beide zoontjes een veroordeling riskeerden werd de aarde toch te warm onder de voeten en zijn ze verdwenen. Of ze momenteel ook daadwerkelijk terug in Oekraïne zijn weet niemand.
En nu komt het strafste. De Belgische overheid is er zeker van dat ze terug in Oekraïne zijn geweest. Het is namelijk de bananenrepubliek België die de vliegtuigtickets betaald heeft en - hou u vast - nog eens 250 euro premie per persoon erbovenop ! Alstublieft .....
De dienst Vreemdelingenzaken wast haar handen in onschuld. "Wij kunnen onmogelijk bij alle 27 parketten gaan informeren lasten wie er een rechtzaak is". Bij het Gentse parket zijn ze ook duidelijk : "Wij kunnen de dienst Vreemdelingenzaken niet verwittigen van alle onderzoeken naar vreemdelingen, want het zijn er gewoon te veel".
Laat dat laatste het citaat van de dag zijn. Annemie Serlippens van het Gentse parket zegt hier klaar en duidelijk dat er teveel criminele vreemdelingen zijn. Wie zijn wij om daaraan te twijfelen.
Bron: Blog Over and Out
zaterdag 10 januari 2009
BELGISCH STRAFRECHT GESPLITST ??
BELGISCH STRAFRECHT GESPLITST?
Hij zegt niet veel, onze vriend http://victacausa.blogspot.com/, maar hij zegt het al lang (1997) en wat hij zegt is bedoeld om na te klinken in vele hoofden. Hij opereert onder volgend gesternte
Albeit lost, the cause does please me. Freely adapted from Lucanus, Pharsalia, after a saying by Marcus Porcius Cato. -------------------------al is de zaak verloren, mij behaagt ze--------------------- "[…] Het is de taak van de pers om het gedrag van de overheid met kwaadaardig geschrijf te begeleiden" meende Karel van het Reve. Het is de taak van de blogger om de pers met een scheef oog te bekijken, kun je daar nu aan toevoegen.
En hij doet dat onder de Latijnse volzin (Cato):
victa placet mihi causa
Zo schreef hij vandaag zijn stukje over ons reeds in de geesten gesplitste Vaderland. Wie beter wete, dat hij spreke….
************
Het moet in stilte gebeurd zijn, maar België is alvast wat het strafrecht betreft gesplitst. Misschien dat u daarvan al op de hoogte was, maar ik niet. Ik leid het af uit de krant Le Soir van eergisteren. Of liever uit de vergelijking tussen de Soir en de Vlaamse kranten.
Alle Vlaamse kranten die dag spraken schande van de gebeurtenissen in Gent, die tot de vrijlating hadden geleid van enkele ongure figuren met merkwaardige namen.
De ene krant had al verstandiger redactioneel commentaar dan de andere (procedurefouten las je vaak, terwijl het om slechte wetten ging), de ene columnist of briefschrijver was al beter dan de andere (gaande van de sentimentele praatjes van Quirynen, tot de glasheldere verantwoording van Rieder) maar aandacht was er overal.
In de Soir donderdag, geen woord over dit alles, en ik heb nochtans ook hun buitenlandrubriek zorgvuldig nagekeken.
Dat ze bij die krant hun geliefde paarse regeringen, makers van die ontoepasbare wetten, in bescherming wilden nemen mag ik niet suggereren.
Mijn conclusie is zoals gezegd eenvoudiger: ça c'est passé au Nord? rien à foutre des Ménapiens!
Hij zegt niet veel, onze vriend http://victacausa.blogspot.com/, maar hij zegt het al lang (1997) en wat hij zegt is bedoeld om na te klinken in vele hoofden. Hij opereert onder volgend gesternte
Albeit lost, the cause does please me. Freely adapted from Lucanus, Pharsalia, after a saying by Marcus Porcius Cato. -------------------------al is de zaak verloren, mij behaagt ze--------------------- "[…] Het is de taak van de pers om het gedrag van de overheid met kwaadaardig geschrijf te begeleiden" meende Karel van het Reve. Het is de taak van de blogger om de pers met een scheef oog te bekijken, kun je daar nu aan toevoegen.
En hij doet dat onder de Latijnse volzin (Cato):
victa placet mihi causa
Zo schreef hij vandaag zijn stukje over ons reeds in de geesten gesplitste Vaderland. Wie beter wete, dat hij spreke….
************
Het moet in stilte gebeurd zijn, maar België is alvast wat het strafrecht betreft gesplitst. Misschien dat u daarvan al op de hoogte was, maar ik niet. Ik leid het af uit de krant Le Soir van eergisteren. Of liever uit de vergelijking tussen de Soir en de Vlaamse kranten.
Alle Vlaamse kranten die dag spraken schande van de gebeurtenissen in Gent, die tot de vrijlating hadden geleid van enkele ongure figuren met merkwaardige namen.
De ene krant had al verstandiger redactioneel commentaar dan de andere (procedurefouten las je vaak, terwijl het om slechte wetten ging), de ene columnist of briefschrijver was al beter dan de andere (gaande van de sentimentele praatjes van Quirynen, tot de glasheldere verantwoording van Rieder) maar aandacht was er overal.
In de Soir donderdag, geen woord over dit alles, en ik heb nochtans ook hun buitenlandrubriek zorgvuldig nagekeken.
Dat ze bij die krant hun geliefde paarse regeringen, makers van die ontoepasbare wetten, in bescherming wilden nemen mag ik niet suggereren.
Mijn conclusie is zoals gezegd eenvoudiger: ça c'est passé au Nord? rien à foutre des Ménapiens!
vrijdag 9 januari 2009
DE SCHEIDING DER MACHTEN
DE SCHEIDING DER MACHTEN
De nieuwe crisis is er een van de rechtsstaat
19-12-2008 - Hendrik Vuye - de morgen _
Overgenomen uit Iskander
Yves Leterme en de zijnen hebben het beginsel van de scheiding der machten met voeten getreden. Goed, maar wat betekent dat precies? En hoe heeft de Belgische grondwetgever het vertaald? Hendrik Vuye heeft het over samenwerking en zelfs vermenging der machten: 'Hoe komt het toch dat we op mondaine aangelegenheden zo makkelijk horen fluisteren van welke signatuur een magistraat is? Dat is nefast, men zet de kat bij de melk', aldus Hendrik Vuye, gewoon hoogleraar Rechtsfaculteit UHasselt.
Digitalia heeft daarvoor een zeer adequate oplossing. De examen- en benoemingsformaliteiten gebeuren, lijk bij de bakker en de beenhouwer, met nummertjes. Allez! Is er ‘tegentjok’? Goed dan. Voor de tragen van begrip. Examens gebeuren uitsluitend schriftelijk en de naam v/d kandidaat is vervangen door een nummer. Dat blijft geheim, tot nà de benoeming. Ieder mandaat (gerecht – politie -onderwijs – provincie – gemeente, enz) in functie draagt persoonlijke verantwoordelijkheid en verloning naar verdienste. Een Hoog Comité van Toezicht, aangesteld op dezelfde manier, evalueert of straft. Geen beroep mogelijk.
De scheiding der machten is waarschijnlijk een van de meest geheimzinnige concepten van ons juridisch arsenaal. Het beginsel wordt aan flarden geciteerd van zodra er een meningsverschil bestaat tussen parlement, regering of magistratuur. Wanneer één van deze groepen het niet eens is met een handeling gesteld door een andere, dan luidt steevast dat de scheiding der machten in het gedrang komt. Men noemt deze scheiding een basisbeginsel van de Belgische rechtsstaat, maar toch staat deze regel niet eens uitdrukkelijk bevestigd in de Belgische grondwet. Men leidt de scheiding der machten af uit wat men dan maar 'de geest' van de Belgische grondwet noemt.
'L'esprit des lois'
Montesquieu heeft dit principe vorm gegeven in zijn L'esprit des lois (1748). Veelal denkt men dat dit boek uitsluitend aan de scheiding der machten is gewijd. In werkelijkheid besteedt de auteur maar enkele luttele bladzijden aan de scheiding der machten. Waar gaat het precies om? Volgens de auteur kent elke staat drie functies: een wetgevende functie, een uitvoerende functie en een rechtsprekende functie. Deze eenvoudige premisse is ongetwijfeld juist. Ook in de meest primitieve staatsvormen zijn er organen die regels uitvaardigen en organen die deze regels doen naleven. Zelfs in een staat als Somalië, waar er al jaren geen sprake meer is van een centraal bestuur, zijn er nog steeds krijgsheren die regels uitvaardigen en doen toepassen.
Montesquieu argumenteert dat wanneer deze drie functies toebedeeld zijn aan eenzelfde orgaan, de machtsconcentratie dermate groot is dat zij zal leiden tot schendingen van de rechten van de burgers en tot het beperken van de politieke vrijheid. Het is dan ook noodzakelijk om te zoeken naar technieken die de politieke vrijheid waarborgen.
Volgens Montesquieu kan men de politieke vrijheid verwezenlijken door het volgen van een principe: 'il faut que le pouvoir arrête le pouvoir'. Vrij vertaald: men moet de staatsorganen dermate organiseren dat de macht van het ene orgaan de macht van het andere orgaan gaat beperken zodat machtsmisbruik onmogelijk wordt. Dit kan in alle eenvoud door de drie functies toe te kennen aan drie verschillende organen: de wetgevende macht, de uitvoerende macht en de rechterlijke macht.
Meer samenwerking dan scheiding
De Belgische Grondwetgever van 1831 heeft dit systeem zeker niet in al zijn zuiverheid overgenomen. In België is er veel meer sprake van een samenwerking der machten dan van een scheiding. De wetgevende macht wordt in België gezamenlijk uitgeoefend door Kamer, Senaat en Koning (art. 36 G.W.). Ook tussen uitvoerende macht en rechterlijke macht bestaan er samenwerkingen: zo bijvoorbeeld benoemt de Koning (uitvoerende macht) de rechters (art. 151 G.W.) en worden de vonnissen en arresten uitgevoerd in naam des Konings (art. 40, lid 1 G.W.).
Misschien is er in België zelfs sprake van een vermenging der machten. Magistraten worden gedetacheerd naar ministeriële kabinetten of zetelen in allerhande werkgroepen opgericht door de uitvoerende macht. Ook in parlementaire commissies zijn ze steeds meer graag geziene gasten. Cabinetards schoppen het wel eens tot de Staatsraad of worden rechter in het Grondwettelijk Hof. Er is wel meer aan de hand dan een politierechter die zich al te graag profileert als de echtgenote van de Minister van Buitenlandse zaken. Er bestaat een soort verwevenheid tussen sommige leden van de hogere magistratuur en sommige politici. Hoe komt het toch dat we op allerhande mondaine aangelegenheden zo makkelijk horen fluisteren - want daar spreekt men niet over - van welke signatuur een magistraat is? Dat is nefast, men zet de kat bij de melk. Was het devies van Montesquieu echter niet dat men net dit dient te vermijden?
Magistraten moeten onafhankelijk zijn van allerhande drukkingsgroepen. Zij moeten tevens onpartijdig zijn. Onpartijdigheid betekent niet alleen dat de magistraat een geding met open geest moet beslechten. Het betekent tevens dat de burgers er kunnen op vertrouwen dat zij door onpartijdige rechters worden berecht. Indien niet wordt voldaan aan deze beginselen van onafhankelijkheid en onpartijdigheid, dan verliest de rechterlijke macht haar bestaansreden.
Magistraten zijn natuurlijk ook kinderen van hun tijd. Voor het Dutrouxtijdperk waren benoemingen en bevorderingen van magistraten politieke beslissingen. Na Dutroux kwam er de Hoge Raad voor de Justitie. Deze Raad heeft alvast de niet geringe verdienste om de benoemingen en bevorderingen toch enigszins te objectiveren. Er is dus hoop voor de toekomst.
De gebeurtenissen van de laatste dagen werpen alvast een verfoeilijk beeld op van de magistratuur. Dat is bijzonder spijtig voor die vele magistraten die plichtsbewust hun werk doen. Dit vaak met heel veel inzet, ondanks de beperkte middelen die Justitie hen ter beschikking stelt.
De politiek bevestigt het beeld dat al bestaat sinds de verkiezingen van juni 2007. Onze staat van goed bestuur wordt niet echt bestuurd. Maar had er dan iemand gedacht dat diegenen die er na anderhalf jaar nog niet waren in geslaagd om een kieskring te splitsen, er wel in gingen slagen om de mondiale bancaire crisis op te lossen? In plaats van deze crisis op te lossen is er een nieuwe crisis bijgekomen, de crisis van de rechtsstaat. Wat betekent goed bestuur nog in een land waar de regering druk uitoefent op de magistratuur? En toch is er nog een sprankeltje hoop. Uiteindelijk heeft de rechtsstaat gewerkt en verdwijnt het boegbeeld van deze regering. Maar toch zal nog veel puin dienen geruimd. Men zal er nu nog de burgers van moeten overtuigen dat we nog steeds in een rechtsstaat leven. Dat zal overtuigingskracht kosten.
*****
Aandacht! Als dat niet verhelderend werkt!
De nieuwe crisis is er een van de rechtsstaat
19-12-2008 - Hendrik Vuye - de morgen _
Overgenomen uit Iskander
Yves Leterme en de zijnen hebben het beginsel van de scheiding der machten met voeten getreden. Goed, maar wat betekent dat precies? En hoe heeft de Belgische grondwetgever het vertaald? Hendrik Vuye heeft het over samenwerking en zelfs vermenging der machten: 'Hoe komt het toch dat we op mondaine aangelegenheden zo makkelijk horen fluisteren van welke signatuur een magistraat is? Dat is nefast, men zet de kat bij de melk', aldus Hendrik Vuye, gewoon hoogleraar Rechtsfaculteit UHasselt.
Digitalia heeft daarvoor een zeer adequate oplossing. De examen- en benoemingsformaliteiten gebeuren, lijk bij de bakker en de beenhouwer, met nummertjes. Allez! Is er ‘tegentjok’? Goed dan. Voor de tragen van begrip. Examens gebeuren uitsluitend schriftelijk en de naam v/d kandidaat is vervangen door een nummer. Dat blijft geheim, tot nà de benoeming. Ieder mandaat (gerecht – politie -onderwijs – provincie – gemeente, enz) in functie draagt persoonlijke verantwoordelijkheid en verloning naar verdienste. Een Hoog Comité van Toezicht, aangesteld op dezelfde manier, evalueert of straft. Geen beroep mogelijk.
De scheiding der machten is waarschijnlijk een van de meest geheimzinnige concepten van ons juridisch arsenaal. Het beginsel wordt aan flarden geciteerd van zodra er een meningsverschil bestaat tussen parlement, regering of magistratuur. Wanneer één van deze groepen het niet eens is met een handeling gesteld door een andere, dan luidt steevast dat de scheiding der machten in het gedrang komt. Men noemt deze scheiding een basisbeginsel van de Belgische rechtsstaat, maar toch staat deze regel niet eens uitdrukkelijk bevestigd in de Belgische grondwet. Men leidt de scheiding der machten af uit wat men dan maar 'de geest' van de Belgische grondwet noemt.
'L'esprit des lois'
Montesquieu heeft dit principe vorm gegeven in zijn L'esprit des lois (1748). Veelal denkt men dat dit boek uitsluitend aan de scheiding der machten is gewijd. In werkelijkheid besteedt de auteur maar enkele luttele bladzijden aan de scheiding der machten. Waar gaat het precies om? Volgens de auteur kent elke staat drie functies: een wetgevende functie, een uitvoerende functie en een rechtsprekende functie. Deze eenvoudige premisse is ongetwijfeld juist. Ook in de meest primitieve staatsvormen zijn er organen die regels uitvaardigen en organen die deze regels doen naleven. Zelfs in een staat als Somalië, waar er al jaren geen sprake meer is van een centraal bestuur, zijn er nog steeds krijgsheren die regels uitvaardigen en doen toepassen.
Montesquieu argumenteert dat wanneer deze drie functies toebedeeld zijn aan eenzelfde orgaan, de machtsconcentratie dermate groot is dat zij zal leiden tot schendingen van de rechten van de burgers en tot het beperken van de politieke vrijheid. Het is dan ook noodzakelijk om te zoeken naar technieken die de politieke vrijheid waarborgen.
Volgens Montesquieu kan men de politieke vrijheid verwezenlijken door het volgen van een principe: 'il faut que le pouvoir arrête le pouvoir'. Vrij vertaald: men moet de staatsorganen dermate organiseren dat de macht van het ene orgaan de macht van het andere orgaan gaat beperken zodat machtsmisbruik onmogelijk wordt. Dit kan in alle eenvoud door de drie functies toe te kennen aan drie verschillende organen: de wetgevende macht, de uitvoerende macht en de rechterlijke macht.
Meer samenwerking dan scheiding
De Belgische Grondwetgever van 1831 heeft dit systeem zeker niet in al zijn zuiverheid overgenomen. In België is er veel meer sprake van een samenwerking der machten dan van een scheiding. De wetgevende macht wordt in België gezamenlijk uitgeoefend door Kamer, Senaat en Koning (art. 36 G.W.). Ook tussen uitvoerende macht en rechterlijke macht bestaan er samenwerkingen: zo bijvoorbeeld benoemt de Koning (uitvoerende macht) de rechters (art. 151 G.W.) en worden de vonnissen en arresten uitgevoerd in naam des Konings (art. 40, lid 1 G.W.).
Misschien is er in België zelfs sprake van een vermenging der machten. Magistraten worden gedetacheerd naar ministeriële kabinetten of zetelen in allerhande werkgroepen opgericht door de uitvoerende macht. Ook in parlementaire commissies zijn ze steeds meer graag geziene gasten. Cabinetards schoppen het wel eens tot de Staatsraad of worden rechter in het Grondwettelijk Hof. Er is wel meer aan de hand dan een politierechter die zich al te graag profileert als de echtgenote van de Minister van Buitenlandse zaken. Er bestaat een soort verwevenheid tussen sommige leden van de hogere magistratuur en sommige politici. Hoe komt het toch dat we op allerhande mondaine aangelegenheden zo makkelijk horen fluisteren - want daar spreekt men niet over - van welke signatuur een magistraat is? Dat is nefast, men zet de kat bij de melk. Was het devies van Montesquieu echter niet dat men net dit dient te vermijden?
Magistraten moeten onafhankelijk zijn van allerhande drukkingsgroepen. Zij moeten tevens onpartijdig zijn. Onpartijdigheid betekent niet alleen dat de magistraat een geding met open geest moet beslechten. Het betekent tevens dat de burgers er kunnen op vertrouwen dat zij door onpartijdige rechters worden berecht. Indien niet wordt voldaan aan deze beginselen van onafhankelijkheid en onpartijdigheid, dan verliest de rechterlijke macht haar bestaansreden.
Magistraten zijn natuurlijk ook kinderen van hun tijd. Voor het Dutrouxtijdperk waren benoemingen en bevorderingen van magistraten politieke beslissingen. Na Dutroux kwam er de Hoge Raad voor de Justitie. Deze Raad heeft alvast de niet geringe verdienste om de benoemingen en bevorderingen toch enigszins te objectiveren. Er is dus hoop voor de toekomst.
De gebeurtenissen van de laatste dagen werpen alvast een verfoeilijk beeld op van de magistratuur. Dat is bijzonder spijtig voor die vele magistraten die plichtsbewust hun werk doen. Dit vaak met heel veel inzet, ondanks de beperkte middelen die Justitie hen ter beschikking stelt.
De politiek bevestigt het beeld dat al bestaat sinds de verkiezingen van juni 2007. Onze staat van goed bestuur wordt niet echt bestuurd. Maar had er dan iemand gedacht dat diegenen die er na anderhalf jaar nog niet waren in geslaagd om een kieskring te splitsen, er wel in gingen slagen om de mondiale bancaire crisis op te lossen? In plaats van deze crisis op te lossen is er een nieuwe crisis bijgekomen, de crisis van de rechtsstaat. Wat betekent goed bestuur nog in een land waar de regering druk uitoefent op de magistratuur? En toch is er nog een sprankeltje hoop. Uiteindelijk heeft de rechtsstaat gewerkt en verdwijnt het boegbeeld van deze regering. Maar toch zal nog veel puin dienen geruimd. Men zal er nu nog de burgers van moeten overtuigen dat we nog steeds in een rechtsstaat leven. Dat zal overtuigingskracht kosten.
*****
Aandacht! Als dat niet verhelderend werkt!
Abonneren op:
Posts (Atom)