Met het kapitalisme is helemaal niets mis [naar index]
KAPITALISME EN DE ‘DE MORGEN’
Ik ben mijn vroegere leermeesters en leraren nog iedere dag dankbaar, dat ze mij aangemoedigd hebben, in mijn voorliefde voor spreekwoorden, & gezegden. Die openden mij, na de tijd van de sprookjes van Grimm & Anderson, om te beginnen met ‘Van den Vos Reynaerde’ niet alleen de wereld van de zinvolle verbeelding, maar ze openbaarden mij meteen veel van wat er in de wereld, in de natuur en in de geschiedenis te koop was. Naarmate wij werden binnen geleid in andere talen, werd de horizon altijd maar groter. Dat duurt tot op de huidige dag…zelfs tot waar we dagdagelijks leven op het platte van de Italiaanse boerenbuiten….
Zo is het Italiaans taaleigen voor ‘boodschappen doen’ gewoon ‘gaan uitgeven’… fare le spese, waar spese staat voor… speciën….
Bij het nalezen op ‘Iskander’ van onderstaand artikel, dacht ik onwillekeurig aan een spreekwoord:
Wat baten kaars en bril, als den uil niet zien en wil’…..
Waar de kaars en de bril staan voor de scriptoren van het artikel, en het mytische dier, dat de uil toch is, voor die van de De Morgen….maar dat wist U al. Dat de scriptoren donkerblauw gekleurd zijn, is zeker geen halsmisdaad. Integendeel. Deze geluiden afkomstig uit de denktanken rondom de LDDzijn als een vroege vogel in de lente. Maar één zwaluw maakt, zoals U weet nog niet de (Vlaamse) lente uit….
15-10-2008 - Boudewijn Bouckaert en Geert François - de morgen
De kritiek op het kapitalisme die de voorbije dagen en weken weerklonk is volkomen misplaatst, betogen Boudewijn Bouckaert en Geert François. Met de ondernemers en hun vrije markt zit het volgens hen niet fout, wél met overheidsbemoeienis op de financiële markt.
OPINIE:De economische wetenschap is een gesystematiseerd verlengstuk van het gezond verstand, zei Ludwig von Mises, die samen met Friedrich Hayek de meest prominente vertegenwoordiger van de Oostenrijkse school was. De meerderheid van de huidige economen volgen von Mises niet en hebben de economische wetenschap omgetoverd tot een kabbala van mathematische formules en gesofisticeerde modellen. Machteloze modellen zijn het, want geen enkele economische bolleboos wist ons maar een begin van voorspelling te geven van de huidige financiële crisis.
Intussen bejubelt de harde linkerzijde het eigen groot gelijk over de perversiteit van het kapitalisme. Links ruikt hier een ideologisch revanchemoment voor het socialistisch debacle van 1989, en diept aloude remedies op: meer overheidsinterventie en nationalisatie van de hele bancaire sector. Toegegeven, door de omvang van de financiële crisis, die zeker nog niet uitgewoed is, heeft links de schijn mee dat het niet louter gaat om ondernemingsfalen binnen een systeem, maar wel van een falen van een systeem. De vraag is evenwel: welk systeem?
Productie van geld en krediet
De huidige crisis geeft geen enkele indicatie dat het spontane coördinatieproces dat plaatsgrijpt op de markten van goederen en diensten, kapitaal en arbeid fundamenteel foutloopt. De meeste coördinatiestoringen vinden hun oorzaak, hetzij in specifieke overheidsinterventie, hetzij in de werking van het financieel kapitalisme, een subsysteem van de vrije markt.
Het financieel kapitalisme bepaalt enerzijds, door zijn greep op geld en krediet, de bloedsomloop van het kapitalisme maar gehoorzaamt anderzijds aan fundamenteel andere wetten dan het gewone ondernemerskapitalisme. De productie van geld en krediet, want daar draait het om in het financieel kapitalisme, wordt rechtstreeks of onrechtstreeks bepaald door overheidsinterventie. Het 'fiat'-geld, dat zijn waarde niet ontleent aan de materie waaruit het gemaakt is (zoals zilveren munten), maar aan het vertrouwen dat we er goederen en diensten mee kunnen kopen, en waar de wereld nu al een kleine vijftig jaar op draait, wordt niet door de markt geproduceerd maar wel, via ingewikkelde kanalen, door de centrale banken, die in de praktijk handelen als overheidsinstellingen.
De kredietverschaffing is essentieel voor een goed functionerend kapitalisme, want het krediet regelt de intertemporele coördinatie van de plannen van consumenten en producenten.
Hoe draait de cirkel? Wanneer de consumenten consumptie uitstellen en een groter aandeel van hun inkomen sparen, waardoor het aanbod op de kredietmarkt stijgt en de rente daalt, dan geven zij een signaal naar de producenten dat er meer kan geïnvesteerd worden in kapitaalgoederen, zoals machines. Aan de stijging van de productie van consumptiegoederen, die het gevolg is van de gestegen investeringen, zal dan ook een gestegen vraag beantwoorden, namelijk de vraag die voortvloeit uit de eerder uitgestelde maar nu gerealiseerde consumptiebeslissingen. Wanneer de overheid geld pompt in de economie en de rente verlaagt, worden de investeringen gestimuleerd zonder dat er hieraan noodzakelijkerwijs een gestegen vraag naar consumptiegoederen in de toekomst aan beantwoordt. Vroeg of laat moet dit leiden tot een sanering, met recessie als gevolg.
De geldschepping vanwege de overheid en tevens de impliciete garantie dat men 'grote banken' niet failliet zal laten gaan, schept een mentaliteit van onzorgvuldigheid in de banksector, die in de gewone ondernemingswereld ongekend is. Rond gesofisticeerde financiële producten zoals CDO's en ABS ontstaan zeepbellen die gebaseerd zijn op een gemeenschappelijke dwaling.
Het is zoals in de DDR op het einde van het communisme. Tot op een bepaald moment geloofde iedereen dat iedereen geloofde in het communisme. Relatief onbelangrijke gebeurtenissen kunnen deze gemeenschappelijke dwaling doen verdwijnen waardoor het systeem als een kaartenhuisje in elkaar stort. Goodbye Lenin, maar nu ook Goodbye Wall Street?
De subprimecrisis in de VS, overigens grotendeels het gevolg van de Community Reinvestment Act waardoor banken verplicht werden aan subprimeleners hypothecaire leningen toe te staan, is de vonk die de uitslaande brand in het financiële systeem heeft doen ontstaan.
Mieke Vogels stelde een paar dagen geleden nog dat het onverantwoord zou zijn om, eens de crisis bedwongen, over te schakelen op een 'business as usual'-houding. Voor een keer heeft ze groot gelijk. Het kapitalisme moet evenwel niet afgeschaft worden of aan een algemene voogdij van de staat onderworpen worden. Wel moet er een ernstig debat worden gevoerd om de mechanismen, waarop het financieel kapitalisme drijft, te herbekijken.
Er moet nagedacht worden over de monetaire constitutie van onze systemen en over hoe de onbeperkte geldschepping van de overheid aan banden kan worden gelegd. Hierbij zou de gedachte van een goudstandaard en een hernieuwd Bretton Woodssysteem van onder het stof moeten worden gehaald.
De markt in financiële producten moet stevig onder 'the rule of law'-gebracht worden om de enorme informatie asymmetriëen op deze markt tegen te gaan. De producten moeten eenvoudiger worden en de verantwoordelijkheden transparanter. Wellicht levert dit op korte termijn lagere rendementen. Op langere termijn wordt het systeem evenwel gestabiliseerd.
Tenslotte moet men, niettegenstaande het gekraai over falende markten, ook een reeks bestaande overheidsinterventies en toezichtsmechanismen durven te herzien. De Community Reinvestment Act bijvoorbeeld, hoe goed bedoeld ook om minderheidsgroepen te helpen, had perverse effecten, die overigens reeds in 1999 werden voorspeld door Steven Holmes in de New York Times.
Het ondernemingskapitalisme heeft bewezen de gemiddelde welvaart te kunnen versterken en te doen stijgen. Deze financiële crisis biedt, hoe sarcastisch het ook moge klinken, opportuniteiten om het ondernemerschap van het dynamische Vlaanderen en Europa te herwaarderen.
Want hoe raar het ook weze, het economisch kapitalisme dient op te treden als referentie voor het financieel kapitalisme. Kapitaal volgt grondstof en niet omgekeerd, daarover dienen we te waken in de toekomst.
De grot van Plato mogen we niet aanvaarden als standaard, de schimmenwereld is niet de onze.
Een nieuwe financiële markt, gebaseerd op gezond verstand, treedt aan. Wonden worden gelikt, verantwoordelijken dienen te worden aangesproken maar we kunnen een nieuwe Spaanse Inquisitie missen als kiespijn. Ook die verantwoordelijkheid hebben we tegenover de volgende generaties: we mogen wat we hebben opgebouwd niet zelf onderuithalen. Onze kinderen verdienen beter.
Het ondernemingskapitalisme heeft bewezen de gemiddelde welvaart te kunnen doen stijgen. Deze financiële crisis biedt, hoe sarcastisch het ook klinkt, opportuniteiten om het ondernemerschap van het dynamische Vlaanderen en Europa te herwaarderen.
Boudewijn Bouckaert en Geert François zijn leden van de Cassandra Denktank. Cassandra is verbonden aan Lijst Dedecker.
Posts tonen met het label KREDIETCRISIS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label KREDIETCRISIS. Alle posts tonen
dinsdag 21 oktober 2008
maandag 13 oktober 2008
OUDSTRIJDERS en SOCIALISME
OUDSTRIJDERS en SOCIALISME
Onderstaand artikel uit The Brussels Journaal zou, zo gauw ze zijn aanbeland in Hotel De Houten Lepel, waar ze thuishoren, verplichte lectuur moeten zijn voor di Rupo, Onkelinx & C°, die gisteren op hun PS-Congres stonden te sputteren over ‘het kapitalisme dat dood is, en leve het socialisme’. Zij zagen, zo dachten zij hun aanhang wijs te maken, eindelijk, na de val van de Berlijnse Muur, opnieuw een straaltje licht in hun duister bestaan.
Het kan er mij niet in, te mogen zo staan te liegen, zonder dood gebliksemd te worden!
Evenzo kan het er bij mij niet in, dat de waarheid over de oorzaken van de crisis (die begon in de USA onder de links-democratische regering Carter) nergens beschreven en herschreven wordt in de media. Net zo lang en zooveel tot de gewone man en vrouw in de straat het plaatje snappen: de Amerikaanse hypotheekbanken mochten aan de arme gekleurde ‘kansarmen’ geen leningen weigeren, daar deze mensen ‘ook recht hadden op een eigen woning’…Voor de risico-gevallen stond de Federale Staatskas garant….Dat was de Community Reinvestment Act, waarover ik vroeger al schreef. Is duidelijk van linkse stempel, en een blinde kan zien dat zoiets vroeg of laat naar de afgrond moest leiden.
Het kan er nog minder in, dat er in ’t begin van de zomer geschreven werd, over de belse Schatkist die ook 30 à à 40 miljard Euro stond te verliezen, door hun inschrijving bij die twee fameuze hypotheekbanken met namen als vitrine-dames, die later als eersten over kop gingen…maar waar niemand nog iets schijnt over te weten, noch de meoite waard om over te schrijven. Zijn die verliezen misschien in rook opgegaan? Net zoals die SWAP-beleggingen van rond dezelfde tijd door onze Minister van Financiën, hoe-heet-ie-ook-weer?
Nog een laatste opmerking over hun PS-Congres, na het schimpen op de desolate beurscrisis, hun enigste en eigenste oplossing voor de begroting 2008: geld tekort? Schulden maken! Uitgeven waar het maar enigszins kan, het zal onze tijd wel duren…Zonder zich te bekommeren voor de gevolgen. Was het immers hun bloedbroeder Guy Mathot of Coëme?) niet die beweerde, toen hij geconfronteerd werd met de enorme aangroei van de Staatsschuld in die jaren, beviel van de gevleugelde woorden: ‘De Staatsschuld is vanzelf gekomen, en zal wel vanzelf weer weggaan’....
Dit artikel van de hand van Pieter Cleppe spreekt mijn taal der economen, die weten dat er geen resultaat kan zijn, zonder inspanning, maar ook geen inspanning zonder resultaat. Dat is noch kapitalisme, noch socialisme, maar realisme. Die twee, inspanning & resultaat, zijn recht evenredig met elkaar en zijn de basis van de vrije markt. De vraag beïnvloedt het aanbod en het aanbod beïnvloedt de vraag. Zo simpel als dat! Al heeft men daar geleerde theorieën over geschreven: dat is de eerste wetmatigheid sedert de mens begiftigd werd met rede en verstand.
Zo gauw onze voorouders de ‘assignaten’ der sansculotten hadden doorgrond, even zo rap was hun oordeel het enig juiste, tot op de dag van vandaag! Liever een goudstuk in de hand, dan 10 assignaten in de lucht. Want die Overheid, die assignaten uitgeeft en deze drukt naar willekeur, wil dat wij vertrouwen op gebakken lucht.
Het mooiste voorbeeld van deze wel zeer persoonlijke interpretatie is, in handelstermen, de wisselbrief. Die is niet meer dan een uitgestelde (vaste termijn) betaling van een vroegere prestatie (of levering). Wie zich eenmaal bezondigd heeft aan een ‘schoorsteenwissel’ of ‘wisselruiterij’ , of na deurwaarderprotest wegens niet-betaling op de vervaldag, is aangebrand, voor de rest van zijn aards bestaan. Schoorsteenwissel is een wissel die thuishoort in de schoorsteen, omdat er geen werkelijke prestatie aan de uitgifte ten grondslag slag, en ‘wisselruiterij’ is als wissels de een op de andere, zoals een ruiter op zijn paard, moeten dienen om de volgende te betalen, zonder werkelijke levering of prestaties. De normale, gezonde wisselbrief kan tussen handelaren worden doorgegeven, als wettelijk betaalmiddel. Maar….altijd in de veronderstelling dat er geen bedrog aan de basis gelegen heeft.
Waaruit mag blijken, …zoals Grootmoe al wist: dat papier verduldig is....Denk maar aan de ‘dividenden’ die eventueel aan de kleine Fortis-belegger zouden uitbetaald worden in…2014! Met de handtekening van LTRM : wie gelooft die mensen nog?
Enige Oplossing voor Financiële Crisis Is Herstel Goudstandaard
From the desk of Pieter Cleppe on Sun, 2008-10-12 22:48
Maakt de jongste crisis duidelijk dat het kapitalisme, de vrije markt en het ideologische liberalisme falen? Uiteraard niet, integendeel. Nochtans is dat wat vele sociaal-democraten ons proberen wijs te maken. Dit weekend in De Morgen schrijven Yves Desmet en Caroline Gennez dat het liberalisme een nederlaag heeft geleden. Zonder veel argumenten. Elio Di Rupo schrijft op zijn website over wat hij als liberalisme beschouwt: “Basta! We willen het niet meer”. Maar hoe jammer ook voor deze oud-strijders van de linkse zaak, zij hebben de ideologische oorlog verloren met de val van de muur, en zullen nu geen overwinning boeken. Als het anti-individualisme terugkomt, zal het in een andere, veel gevaarlijker vorm zijn: die van het groene fundamentalisme. Het groene fundamentalisme van de radicale Islam. En van de menshatende eco-fundamentalisten.
Wat is de ultieme oorzaak van deze financiële crisis, die de wereldeconomie treft? Om dat te begrijpen moet men inzien waarop de wereldeconomie is gebaseerd en dat is maar op één ding: op de Amerikaanse Dollar. De rots van vertrouwen die de munt is als bekroning van de Westerse beschaving. De Westerse beschaving die zijn centrum had in ons land, meerbepaald in Brugge, het financiële centrum waar de familie van den Beurze haar naam heeft geleend aan het beursinstituut, dat natuurlijk een veel ouder bestaan heeft. Over Antwerpen, Holland en Londen, heeft een rebelse protestants-liberaal-verlichte cultuur haar bekroning gekend in de stichting van de nieuwe wereld, waar niets minder dan de absolute individuele vrijheid als voldoende werd geacht voor het mensdom en waar zonder twijfel de hoogste vorm van beschaving is bereikt, tot nijd en spijt van de minder ontwikkelde culturen buiten de nieuwe wereld, met hun repressie, jaloezie en geslotenheid die zich op gezette tijdstippen uiten in de plaatselijk oprispende zuurideologieën. De Daalder werd door de eeuwen heen de zekere rots van de zwakken, armen en ondernemenden, ook buiten de nieuwe wereld.
Helaas waren de inherente neigingen van de oude wereld niet helemaal verdwenen in de nieuwe wereld, en werd de val van de Hollandse Republiek nog eens overgedaan in de V.S. Een staand leger, een centrale bank, en eindeloze oorlogen lieten de Dollar een turbulente geschiedenis ondergaan, waardoor de munt er meer en meer verzwakt is uitgekomen. De ondergang van de Dollar is het ware drama van de huidige crisis.
Een kritisch punt was zonder enige twijfel het definitief opgeven van de goudstandaard in 1971. Onder het systeem van de goudstandaard is een bankbiljet een eigendomspapier dat men kan omruilen voor echte waarde, namelijk goud. Goud werd in de loop der geschiedenis steeds het minst imperfect geacht om “echte waarde” te vertegenwoordigen.Als Piet zijn goud aan de bank geeft en als bewijs daarvan een bankbiljet krijgt, zal hij het wellicht niet leuk vinden dat Pol, een goede vriend van de bankier, opeens ook zo’n bankbiljet krijgt, zonder goud binnen te brengen dan wel. Als gevolg vermindert het bankbiljet van Piet in waarde, maar heeft Pol gratis en voor niets waarde verkregen (gestolen) van Piet. Al te vaak is Pol natuurlijk de overheid, die op slinkse manier zo toch Piet nog wat geld weet af te troggelen, dat via belastingen nog niet is verkregen.
Door de massale militaire overheidsuitgaven in wereldoorlog I kwam de goudstandaard zwaar onder druk, waardoor die werd opgegeven. Pol hield de schijn niet langer op. In een korte periode in het Interbellum en tijdens het Bretton – woods systeem na Wereldoorlog II werd een afgezwakte vorm van goudstandaard geduld. In 1971, onder meer als gevolg van de hoge Amerikaanse overheidsuitgaven, liet men het systeem definitief varen. In plaats is een systeem gekomen dat werkt op basis van vertrouwen. Men heeft het recht niet om zijn geld om te gaan ruilen, maar de overheid (Pol) doet een plechtige belofte dat zij zo weinig mogelijk bankbiljetten zal laten bijdrukken.
Zo’n systeem kan werken, als de overheid zich inderdaad aan die belofte houdt. De Amerikaanse overheid, gecontroleerd door een strikte protestants-liberale cultuur, heeft zonder twijfel van alle overheden die de grote economieën controleren het minst die belofte overtreden, zoals ook blijkt uit het aantal aangehouden buitenlandse reserves. In 2007 was de Dollar nog steeds goed voor 63.9% van alle reserves, terwijl dat voor de Euro, de opvolger van de D-Mark, nog steeds maar 26.5% is, hoewel in stijgende lijn. Geen twijfel dus mogelijk: de wereldeconomie draait nog steeds op de Dollar. Een alternatief is er nog lang niet. De Dollar is echter sterk aan het degenereren. De Amerikaanse overheid is de val van de Hollandse republiek aan het overdoen in het groot. “A republic, if you can keep it”, zoals Benjamin Franklin antwoordde op de vraag of er nu in 1787 een Republiek of een Monarchie was gesticht.
Dat Duitsland zijn D-Mark heeft opgegeven voor een ECB naar Duits model zorgt er gelukkig voor dat de smeekbedes en afdreigingen van politici als Sarkozy en Reynders om de interest te verlagen vooralsnog niet zijn doorgedrukt. De Fed is echter zeker sinds het aantreden van Clinton een politiek instrument.
Bush senior moest immers besparen en de schulden van Reagan afbetalen. De economie kende een inzinking, en Bill Clinton (president van 1993 tot 2001) werd met zijn slogan “it’s the economy, stupid”, verkozen door de Amerikanen, die de overwinning van Bush in Irak niet beloonden, maar de economie lieten primeren. De crisis onder Bush was vooral te wijten aan de opstelling van de liberaal Alan Greenspan, gouverneur van de Amerikaanse federal reserve, die terecht weigerde, vanwege de hoge kost in de toekomst, om de rente artificieel laag te laten zakken om zo de economie een duw in de rug te geven, De schulden waren gemaakt, door Reagan, en een sanering was dus nodig.
Greenspan veranderde zijn opstelling onder Clinton. Onder zware druk sloot hij met Clinton een “pact”, dat erin bestond dat Greenspan de rente artificieel laag zou houden, met als tegenprestatie vanwege Clinton dat hij een strikt begrotingsbeleid zou voeren en geen schulden zou maken. Clinton hield zich aan de afspraak, en de economie kon blijven groeien, voortgaand op Reagans hervormingen. Een poging van Clinton om de welvaartstaat weer in te stellen werd in 1994, in een vrij liberale tijdsgeest, door de kiezer afgestraft, wat Clinton noopte tot de uitspraak dat "het tijdperk van big government over was". De lage rente leidde in 2000 tot het einde van de grote groei, en een aandelencrash in maart 2000 van de IT-zeepbel.
Onder George Bush junior (president sinds 2001) kende de Amerikaanse economie harde tijden. De belofte van Clinton voor een gezonde begroting is door Bush niet verschuldigd, en Greenspan verwerd tot een lakei om de rente laag te houden. Zware schulden voor militaire uitgaven zorgden er zo voor dat de huidige Amerikaanse economische groei vals was want zij leggen een hypotheek op de Amerikaanse toekomst.
Natuurlijk was de echte oorzaak van Greenspans beleid natuurlijk geen echt akkoord, maar eerder het politieke klimaat dat Clinton tot besparingen dwong en Bush na 9-11 krediet gaf om massaal geld uit te geven, maar het maakt toch duidelijk dat Greenspan - een libertariër die de Fed in feite wil schaffen - niet meer dan een marionet van de politiek was.
Na het barsten van de internetzeepbel in 2000 en de kredietzeepbel sinds 2007 staan de V.S. dus een periode van saneringen en besparingen te wachten, temeer daar het protectionisme van Bush maakt dat pijnlijke herstructureringen uitgesteld zijn en er dus nog aankomen. Bovendien zijn in de nasleep van 11 september wetten gemaakt die de burgerlijke vrijheden aantasten, wat een stap is in de richting van de aantasting van economische vrijheden, om nog maar te zwijgen van de nog altijd zwaar doorwegende Sarbanes-Oxley Act (zie ook).
Een blik op de financiële regelgeving zal de linkse oudstrijders snel leren dat de financiële sector wereldwijd hopeloos is gereguleerd, in die mate dat het bijvoorbeeld niet mogelijk is om een eigen bank te starten in ons land en de grootbanken in feite franchisehouders zijn die via een kartel proberen zoveel mogelijk geld te verdienen en zo weinig stimulansen krijgen om goed te werken. Dat een bank qua werking niet zoveel van de overheid verschilt zal elke bankbediende dan ook bevestigen.
Voor de huidige financiële crisis kan het niet genoeg worden benadrukt dat de overheid de schuldige is, in de eerste plaats de Amerikaanse overheid, die de Dollar kapot maakt door de invloed die ze heeft om de Centrale Bank de rente artificieel te laten zakken. Daarnaast waren er ook andere regelgevende oorzaken, zoals de Community Reinvestment Act. Ook een oorzaak is het feit dat enkel reguliere, gekende producten werden gereguleerd, waardoor investeringen meer en meer naar gesofisticeerde maar risicovolle financiële producten zijn gevloeid, zoals bijvoorbeeld de minder gereguleerde hedge funds.
Vandaag is er een groot verschil met de vele andere crisissen die we hebben gekend sinds het definitieve einde van de goudstandaard in 1971. Het gaat niet over een een regio (Azië in 1997) een economische sector (IT in 2000) of een onverwachte gebeurtenis (11 September 2001). Ditmaal gaat het over een structureel falen van een wereldwijd systeem. Tot nog toe waren de antwoorden nog meer regulering en nog meer uitgeven van belastingsgeld. Die maatregelen kunnen verdedigbaar zijn. Een overheid die het probleem creëerde en alle instrumenten naar zich toe heeft getrokken, moet op korte termijn zijn verantwoordelijkheid nemen om voor stabiliteit en vertrouwen te zorgen. Maar iedereen is zich best bewust van het feit dat het vertrouwen in het overheidsgeleide financieel systeem en meer bepaald in de Dollar, de rots waarop de wereldeconomie rust, weg is. Enkel een herinvoering van de goudstandaard kan dit terug herstellen
ELSEVIER van vandaag is terzake nog duidelijker….
Het geheel van mijn artikeltje is, toegegeven, aan de lange kant. Maar ik kon niet afsluiten zonder wat volgt, speciaal de onderdelen ‘1.000 Euro’ en ‘De Hoofdsom’ Dezen zouden, als klap op de vuurpijl, zelfs de domste (linkie-winkiie) koppen moeten doen openbarsten!
De Amerikanen zijn niet slechter dan anderen
maandag 13 oktober 2008 09:51
Duizend euro
Het begon allemaal door het kopen en doorverkopen van risicovolle hypotheken.
Hierover zei Tom de Swaan, oud-topman van ABN Amro, het volgende: 'Dat komt doordat al die leningen verpakt zijn en doorverkocht. Dat hebben wij bankiers altijd gewild, want daardoor werd het risico verspreid. Kijk als jij mij duizend euro leent en ik betaal niet terug, dan ben jij alleen de dupe, maar als jij die lening in pakketjes hebt doorverkocht en over bijvoorbeeld duizend partijen hebt verspreid, loopt iedereen een klein beetje schade op. Dat is op zich goed, maar nu is deze verspreiding van leningen de bankenwereld fataal geworden, want niemand weet meer precies waar de risico's zitten.'
Dit is een zeer ambachtelijke en feitelijke constatering.
Fataal
De overheden en de Fed (Federal Reserve) hebben na de aanslagen van 11 september 2001 een aantal fouten gemaakt. Ze hebben niet goed opgelet of die risicovolle pakketjes werden doorverkocht aan financiële instellingen. En de renteverlagingen waren ook fataal. De Fed wilde de economische gevolgen van 9/11 beperken. Dat was goed bedoeld. Niemand in Europa wil eraan herinnerd worden, maar we vonden het met zo’n allen heel fijn dat de Amerikanen, na 9/11, zo kordaat optraden om de wereldeconomie op peil te houden. Dit hoort u niet vaak in de nieuwsanalyse. Dat is jammer.
Duivel
Natuurlijk verkochten de banken onder deze omstandigheden nog meer hypotheken aan mensen die dat eigenlijk nooit konden betalen. Wie had de banken aangemoedigd om op een dergelijke manier zaken te doen met de minder bedeelde burgers? Europese anti-Amerikanisten zullen zeggen: de duivel in Amerika, president George W. Bush.
Dit is ronduit onzin. Gelukkig toonde vorige week Leon de Winter in Elsevier aan dat dit proces al in de jaren zeventig van vorige eeuw onder leiding van president Jimmy Carter was gestart. Voor wie het nog niet weet, zeg ik hier dat Carter een Democraat was. De neoconservatieven bestonden toen niet of nauwelijks. President Carter voerde de Community Reinvestment Act (CRA) in, later aangescherpt onder Bill Clinton, die als effect had dat banken min of meer verplicht werden minderheden en armen aan een hypotheek te helpen. Het is te vergelijken met het Vogelaar-beleid.
Hoofdsom
Kennen alleen de Amerikanen dit soort nare vormen van hypotheek en hypotheekbanken? Nee, Tom de Swaan herinnerde ons in het interview met de Volkskrant aan een paar Nederlandse banken die we intussen vergeten zijn:
'In Nederland hebben we die situatie begin jaren tachtig ook gehad. Je kon toen bij de zogenoemde hypotheekbanken als de Tilburgsche, Westland-Utrecht en Friesch-Groningsche hypotheken afsluiten, waarbij de rente de eerste vijf jaar bij de hoofdsom werd opgeteld. Je hoefde dus niets te betalen. Door de inflatie werd de hoofdsom toch veel minder waard, was de gedachte en bovendien stegen de huizenprijzen snel. Deze praktijk heeft uiteindelijk geleid tot het verdwijnen van de Nederlandse hypotheekbanken. Mensen hebben een kort geheugen. Dat is nu eenmaal traditie.'
Continent
De Amerikanen zijn dus niet slechter dan andere volkeren. Maar de fouten die in een klein landje als Nederland worden gemaakt, hebben geen internationale invloed. Amerika is geen klein landje. Het is eigenlijk een continent op zich. Waanneer mensen daar fouten maken, heeft dat bredere en diepere gevolgen voor anderen. Als de Amerikanen positieve resultaten bereiken, profiteren wij daar ook van in Europa. Dat is nu eenmaal de traditie.
Afshin Ellian
Onderstaand artikel uit The Brussels Journaal zou, zo gauw ze zijn aanbeland in Hotel De Houten Lepel, waar ze thuishoren, verplichte lectuur moeten zijn voor di Rupo, Onkelinx & C°, die gisteren op hun PS-Congres stonden te sputteren over ‘het kapitalisme dat dood is, en leve het socialisme’. Zij zagen, zo dachten zij hun aanhang wijs te maken, eindelijk, na de val van de Berlijnse Muur, opnieuw een straaltje licht in hun duister bestaan.
Het kan er mij niet in, te mogen zo staan te liegen, zonder dood gebliksemd te worden!
Evenzo kan het er bij mij niet in, dat de waarheid over de oorzaken van de crisis (die begon in de USA onder de links-democratische regering Carter) nergens beschreven en herschreven wordt in de media. Net zo lang en zooveel tot de gewone man en vrouw in de straat het plaatje snappen: de Amerikaanse hypotheekbanken mochten aan de arme gekleurde ‘kansarmen’ geen leningen weigeren, daar deze mensen ‘ook recht hadden op een eigen woning’…Voor de risico-gevallen stond de Federale Staatskas garant….Dat was de Community Reinvestment Act, waarover ik vroeger al schreef. Is duidelijk van linkse stempel, en een blinde kan zien dat zoiets vroeg of laat naar de afgrond moest leiden.
Het kan er nog minder in, dat er in ’t begin van de zomer geschreven werd, over de belse Schatkist die ook 30 à à 40 miljard Euro stond te verliezen, door hun inschrijving bij die twee fameuze hypotheekbanken met namen als vitrine-dames, die later als eersten over kop gingen…maar waar niemand nog iets schijnt over te weten, noch de meoite waard om over te schrijven. Zijn die verliezen misschien in rook opgegaan? Net zoals die SWAP-beleggingen van rond dezelfde tijd door onze Minister van Financiën, hoe-heet-ie-ook-weer?
Nog een laatste opmerking over hun PS-Congres, na het schimpen op de desolate beurscrisis, hun enigste en eigenste oplossing voor de begroting 2008: geld tekort? Schulden maken! Uitgeven waar het maar enigszins kan, het zal onze tijd wel duren…Zonder zich te bekommeren voor de gevolgen. Was het immers hun bloedbroeder Guy Mathot of Coëme?) niet die beweerde, toen hij geconfronteerd werd met de enorme aangroei van de Staatsschuld in die jaren, beviel van de gevleugelde woorden: ‘De Staatsschuld is vanzelf gekomen, en zal wel vanzelf weer weggaan’....
Dit artikel van de hand van Pieter Cleppe spreekt mijn taal der economen, die weten dat er geen resultaat kan zijn, zonder inspanning, maar ook geen inspanning zonder resultaat. Dat is noch kapitalisme, noch socialisme, maar realisme. Die twee, inspanning & resultaat, zijn recht evenredig met elkaar en zijn de basis van de vrije markt. De vraag beïnvloedt het aanbod en het aanbod beïnvloedt de vraag. Zo simpel als dat! Al heeft men daar geleerde theorieën over geschreven: dat is de eerste wetmatigheid sedert de mens begiftigd werd met rede en verstand.
Zo gauw onze voorouders de ‘assignaten’ der sansculotten hadden doorgrond, even zo rap was hun oordeel het enig juiste, tot op de dag van vandaag! Liever een goudstuk in de hand, dan 10 assignaten in de lucht. Want die Overheid, die assignaten uitgeeft en deze drukt naar willekeur, wil dat wij vertrouwen op gebakken lucht.
Het mooiste voorbeeld van deze wel zeer persoonlijke interpretatie is, in handelstermen, de wisselbrief. Die is niet meer dan een uitgestelde (vaste termijn) betaling van een vroegere prestatie (of levering). Wie zich eenmaal bezondigd heeft aan een ‘schoorsteenwissel’ of ‘wisselruiterij’ , of na deurwaarderprotest wegens niet-betaling op de vervaldag, is aangebrand, voor de rest van zijn aards bestaan. Schoorsteenwissel is een wissel die thuishoort in de schoorsteen, omdat er geen werkelijke prestatie aan de uitgifte ten grondslag slag, en ‘wisselruiterij’ is als wissels de een op de andere, zoals een ruiter op zijn paard, moeten dienen om de volgende te betalen, zonder werkelijke levering of prestaties. De normale, gezonde wisselbrief kan tussen handelaren worden doorgegeven, als wettelijk betaalmiddel. Maar….altijd in de veronderstelling dat er geen bedrog aan de basis gelegen heeft.
Waaruit mag blijken, …zoals Grootmoe al wist: dat papier verduldig is....Denk maar aan de ‘dividenden’ die eventueel aan de kleine Fortis-belegger zouden uitbetaald worden in…2014! Met de handtekening van LTRM : wie gelooft die mensen nog?
Enige Oplossing voor Financiële Crisis Is Herstel Goudstandaard
From the desk of Pieter Cleppe on Sun, 2008-10-12 22:48
Maakt de jongste crisis duidelijk dat het kapitalisme, de vrije markt en het ideologische liberalisme falen? Uiteraard niet, integendeel. Nochtans is dat wat vele sociaal-democraten ons proberen wijs te maken. Dit weekend in De Morgen schrijven Yves Desmet en Caroline Gennez dat het liberalisme een nederlaag heeft geleden. Zonder veel argumenten. Elio Di Rupo schrijft op zijn website over wat hij als liberalisme beschouwt: “Basta! We willen het niet meer”. Maar hoe jammer ook voor deze oud-strijders van de linkse zaak, zij hebben de ideologische oorlog verloren met de val van de muur, en zullen nu geen overwinning boeken. Als het anti-individualisme terugkomt, zal het in een andere, veel gevaarlijker vorm zijn: die van het groene fundamentalisme. Het groene fundamentalisme van de radicale Islam. En van de menshatende eco-fundamentalisten.
Wat is de ultieme oorzaak van deze financiële crisis, die de wereldeconomie treft? Om dat te begrijpen moet men inzien waarop de wereldeconomie is gebaseerd en dat is maar op één ding: op de Amerikaanse Dollar. De rots van vertrouwen die de munt is als bekroning van de Westerse beschaving. De Westerse beschaving die zijn centrum had in ons land, meerbepaald in Brugge, het financiële centrum waar de familie van den Beurze haar naam heeft geleend aan het beursinstituut, dat natuurlijk een veel ouder bestaan heeft. Over Antwerpen, Holland en Londen, heeft een rebelse protestants-liberaal-verlichte cultuur haar bekroning gekend in de stichting van de nieuwe wereld, waar niets minder dan de absolute individuele vrijheid als voldoende werd geacht voor het mensdom en waar zonder twijfel de hoogste vorm van beschaving is bereikt, tot nijd en spijt van de minder ontwikkelde culturen buiten de nieuwe wereld, met hun repressie, jaloezie en geslotenheid die zich op gezette tijdstippen uiten in de plaatselijk oprispende zuurideologieën. De Daalder werd door de eeuwen heen de zekere rots van de zwakken, armen en ondernemenden, ook buiten de nieuwe wereld.
Helaas waren de inherente neigingen van de oude wereld niet helemaal verdwenen in de nieuwe wereld, en werd de val van de Hollandse Republiek nog eens overgedaan in de V.S. Een staand leger, een centrale bank, en eindeloze oorlogen lieten de Dollar een turbulente geschiedenis ondergaan, waardoor de munt er meer en meer verzwakt is uitgekomen. De ondergang van de Dollar is het ware drama van de huidige crisis.
Een kritisch punt was zonder enige twijfel het definitief opgeven van de goudstandaard in 1971. Onder het systeem van de goudstandaard is een bankbiljet een eigendomspapier dat men kan omruilen voor echte waarde, namelijk goud. Goud werd in de loop der geschiedenis steeds het minst imperfect geacht om “echte waarde” te vertegenwoordigen.Als Piet zijn goud aan de bank geeft en als bewijs daarvan een bankbiljet krijgt, zal hij het wellicht niet leuk vinden dat Pol, een goede vriend van de bankier, opeens ook zo’n bankbiljet krijgt, zonder goud binnen te brengen dan wel. Als gevolg vermindert het bankbiljet van Piet in waarde, maar heeft Pol gratis en voor niets waarde verkregen (gestolen) van Piet. Al te vaak is Pol natuurlijk de overheid, die op slinkse manier zo toch Piet nog wat geld weet af te troggelen, dat via belastingen nog niet is verkregen.
Door de massale militaire overheidsuitgaven in wereldoorlog I kwam de goudstandaard zwaar onder druk, waardoor die werd opgegeven. Pol hield de schijn niet langer op. In een korte periode in het Interbellum en tijdens het Bretton – woods systeem na Wereldoorlog II werd een afgezwakte vorm van goudstandaard geduld. In 1971, onder meer als gevolg van de hoge Amerikaanse overheidsuitgaven, liet men het systeem definitief varen. In plaats is een systeem gekomen dat werkt op basis van vertrouwen. Men heeft het recht niet om zijn geld om te gaan ruilen, maar de overheid (Pol) doet een plechtige belofte dat zij zo weinig mogelijk bankbiljetten zal laten bijdrukken.
Zo’n systeem kan werken, als de overheid zich inderdaad aan die belofte houdt. De Amerikaanse overheid, gecontroleerd door een strikte protestants-liberale cultuur, heeft zonder twijfel van alle overheden die de grote economieën controleren het minst die belofte overtreden, zoals ook blijkt uit het aantal aangehouden buitenlandse reserves. In 2007 was de Dollar nog steeds goed voor 63.9% van alle reserves, terwijl dat voor de Euro, de opvolger van de D-Mark, nog steeds maar 26.5% is, hoewel in stijgende lijn. Geen twijfel dus mogelijk: de wereldeconomie draait nog steeds op de Dollar. Een alternatief is er nog lang niet. De Dollar is echter sterk aan het degenereren. De Amerikaanse overheid is de val van de Hollandse republiek aan het overdoen in het groot. “A republic, if you can keep it”, zoals Benjamin Franklin antwoordde op de vraag of er nu in 1787 een Republiek of een Monarchie was gesticht.
Dat Duitsland zijn D-Mark heeft opgegeven voor een ECB naar Duits model zorgt er gelukkig voor dat de smeekbedes en afdreigingen van politici als Sarkozy en Reynders om de interest te verlagen vooralsnog niet zijn doorgedrukt. De Fed is echter zeker sinds het aantreden van Clinton een politiek instrument.
Bush senior moest immers besparen en de schulden van Reagan afbetalen. De economie kende een inzinking, en Bill Clinton (president van 1993 tot 2001) werd met zijn slogan “it’s the economy, stupid”, verkozen door de Amerikanen, die de overwinning van Bush in Irak niet beloonden, maar de economie lieten primeren. De crisis onder Bush was vooral te wijten aan de opstelling van de liberaal Alan Greenspan, gouverneur van de Amerikaanse federal reserve, die terecht weigerde, vanwege de hoge kost in de toekomst, om de rente artificieel laag te laten zakken om zo de economie een duw in de rug te geven, De schulden waren gemaakt, door Reagan, en een sanering was dus nodig.
Greenspan veranderde zijn opstelling onder Clinton. Onder zware druk sloot hij met Clinton een “pact”, dat erin bestond dat Greenspan de rente artificieel laag zou houden, met als tegenprestatie vanwege Clinton dat hij een strikt begrotingsbeleid zou voeren en geen schulden zou maken. Clinton hield zich aan de afspraak, en de economie kon blijven groeien, voortgaand op Reagans hervormingen. Een poging van Clinton om de welvaartstaat weer in te stellen werd in 1994, in een vrij liberale tijdsgeest, door de kiezer afgestraft, wat Clinton noopte tot de uitspraak dat "het tijdperk van big government over was". De lage rente leidde in 2000 tot het einde van de grote groei, en een aandelencrash in maart 2000 van de IT-zeepbel.
Onder George Bush junior (president sinds 2001) kende de Amerikaanse economie harde tijden. De belofte van Clinton voor een gezonde begroting is door Bush niet verschuldigd, en Greenspan verwerd tot een lakei om de rente laag te houden. Zware schulden voor militaire uitgaven zorgden er zo voor dat de huidige Amerikaanse economische groei vals was want zij leggen een hypotheek op de Amerikaanse toekomst.
Natuurlijk was de echte oorzaak van Greenspans beleid natuurlijk geen echt akkoord, maar eerder het politieke klimaat dat Clinton tot besparingen dwong en Bush na 9-11 krediet gaf om massaal geld uit te geven, maar het maakt toch duidelijk dat Greenspan - een libertariër die de Fed in feite wil schaffen - niet meer dan een marionet van de politiek was.
Na het barsten van de internetzeepbel in 2000 en de kredietzeepbel sinds 2007 staan de V.S. dus een periode van saneringen en besparingen te wachten, temeer daar het protectionisme van Bush maakt dat pijnlijke herstructureringen uitgesteld zijn en er dus nog aankomen. Bovendien zijn in de nasleep van 11 september wetten gemaakt die de burgerlijke vrijheden aantasten, wat een stap is in de richting van de aantasting van economische vrijheden, om nog maar te zwijgen van de nog altijd zwaar doorwegende Sarbanes-Oxley Act (zie ook).
Een blik op de financiële regelgeving zal de linkse oudstrijders snel leren dat de financiële sector wereldwijd hopeloos is gereguleerd, in die mate dat het bijvoorbeeld niet mogelijk is om een eigen bank te starten in ons land en de grootbanken in feite franchisehouders zijn die via een kartel proberen zoveel mogelijk geld te verdienen en zo weinig stimulansen krijgen om goed te werken. Dat een bank qua werking niet zoveel van de overheid verschilt zal elke bankbediende dan ook bevestigen.
Voor de huidige financiële crisis kan het niet genoeg worden benadrukt dat de overheid de schuldige is, in de eerste plaats de Amerikaanse overheid, die de Dollar kapot maakt door de invloed die ze heeft om de Centrale Bank de rente artificieel te laten zakken. Daarnaast waren er ook andere regelgevende oorzaken, zoals de Community Reinvestment Act. Ook een oorzaak is het feit dat enkel reguliere, gekende producten werden gereguleerd, waardoor investeringen meer en meer naar gesofisticeerde maar risicovolle financiële producten zijn gevloeid, zoals bijvoorbeeld de minder gereguleerde hedge funds.
Vandaag is er een groot verschil met de vele andere crisissen die we hebben gekend sinds het definitieve einde van de goudstandaard in 1971. Het gaat niet over een een regio (Azië in 1997) een economische sector (IT in 2000) of een onverwachte gebeurtenis (11 September 2001). Ditmaal gaat het over een structureel falen van een wereldwijd systeem. Tot nog toe waren de antwoorden nog meer regulering en nog meer uitgeven van belastingsgeld. Die maatregelen kunnen verdedigbaar zijn. Een overheid die het probleem creëerde en alle instrumenten naar zich toe heeft getrokken, moet op korte termijn zijn verantwoordelijkheid nemen om voor stabiliteit en vertrouwen te zorgen. Maar iedereen is zich best bewust van het feit dat het vertrouwen in het overheidsgeleide financieel systeem en meer bepaald in de Dollar, de rots waarop de wereldeconomie rust, weg is. Enkel een herinvoering van de goudstandaard kan dit terug herstellen
ELSEVIER van vandaag is terzake nog duidelijker….
Het geheel van mijn artikeltje is, toegegeven, aan de lange kant. Maar ik kon niet afsluiten zonder wat volgt, speciaal de onderdelen ‘1.000 Euro’ en ‘De Hoofdsom’ Dezen zouden, als klap op de vuurpijl, zelfs de domste (linkie-winkiie) koppen moeten doen openbarsten!
De Amerikanen zijn niet slechter dan anderen
maandag 13 oktober 2008 09:51
Duizend euro
Het begon allemaal door het kopen en doorverkopen van risicovolle hypotheken.
Hierover zei Tom de Swaan, oud-topman van ABN Amro, het volgende: 'Dat komt doordat al die leningen verpakt zijn en doorverkocht. Dat hebben wij bankiers altijd gewild, want daardoor werd het risico verspreid. Kijk als jij mij duizend euro leent en ik betaal niet terug, dan ben jij alleen de dupe, maar als jij die lening in pakketjes hebt doorverkocht en over bijvoorbeeld duizend partijen hebt verspreid, loopt iedereen een klein beetje schade op. Dat is op zich goed, maar nu is deze verspreiding van leningen de bankenwereld fataal geworden, want niemand weet meer precies waar de risico's zitten.'
Dit is een zeer ambachtelijke en feitelijke constatering.
Fataal
De overheden en de Fed (Federal Reserve) hebben na de aanslagen van 11 september 2001 een aantal fouten gemaakt. Ze hebben niet goed opgelet of die risicovolle pakketjes werden doorverkocht aan financiële instellingen. En de renteverlagingen waren ook fataal. De Fed wilde de economische gevolgen van 9/11 beperken. Dat was goed bedoeld. Niemand in Europa wil eraan herinnerd worden, maar we vonden het met zo’n allen heel fijn dat de Amerikanen, na 9/11, zo kordaat optraden om de wereldeconomie op peil te houden. Dit hoort u niet vaak in de nieuwsanalyse. Dat is jammer.
Duivel
Natuurlijk verkochten de banken onder deze omstandigheden nog meer hypotheken aan mensen die dat eigenlijk nooit konden betalen. Wie had de banken aangemoedigd om op een dergelijke manier zaken te doen met de minder bedeelde burgers? Europese anti-Amerikanisten zullen zeggen: de duivel in Amerika, president George W. Bush.
Dit is ronduit onzin. Gelukkig toonde vorige week Leon de Winter in Elsevier aan dat dit proces al in de jaren zeventig van vorige eeuw onder leiding van president Jimmy Carter was gestart. Voor wie het nog niet weet, zeg ik hier dat Carter een Democraat was. De neoconservatieven bestonden toen niet of nauwelijks. President Carter voerde de Community Reinvestment Act (CRA) in, later aangescherpt onder Bill Clinton, die als effect had dat banken min of meer verplicht werden minderheden en armen aan een hypotheek te helpen. Het is te vergelijken met het Vogelaar-beleid.
Hoofdsom
Kennen alleen de Amerikanen dit soort nare vormen van hypotheek en hypotheekbanken? Nee, Tom de Swaan herinnerde ons in het interview met de Volkskrant aan een paar Nederlandse banken die we intussen vergeten zijn:
'In Nederland hebben we die situatie begin jaren tachtig ook gehad. Je kon toen bij de zogenoemde hypotheekbanken als de Tilburgsche, Westland-Utrecht en Friesch-Groningsche hypotheken afsluiten, waarbij de rente de eerste vijf jaar bij de hoofdsom werd opgeteld. Je hoefde dus niets te betalen. Door de inflatie werd de hoofdsom toch veel minder waard, was de gedachte en bovendien stegen de huizenprijzen snel. Deze praktijk heeft uiteindelijk geleid tot het verdwijnen van de Nederlandse hypotheekbanken. Mensen hebben een kort geheugen. Dat is nu eenmaal traditie.'
Continent
De Amerikanen zijn dus niet slechter dan andere volkeren. Maar de fouten die in een klein landje als Nederland worden gemaakt, hebben geen internationale invloed. Amerika is geen klein landje. Het is eigenlijk een continent op zich. Waanneer mensen daar fouten maken, heeft dat bredere en diepere gevolgen voor anderen. Als de Amerikanen positieve resultaten bereiken, profiteren wij daar ook van in Europa. Dat is nu eenmaal de traditie.
Afshin Ellian
maandag 6 oktober 2008
AMERIKAANSE KREDIETCRISIS
AMERIKAANSE KREDIETCRISIS
Nog altijd blijven de ‘grote jongens’ van de ‘grote pers’ Oost Indisch doof over de wortels van de hypotheekcrisis die in de USA volledig, en voor jaren, is ontspoord, dank zij de verlichte linkse geesten van 30 jaar terug. Die blijven maar kappen op het kapitalisme, dat mislukt zou zijn. Typisch voor zulke lieden. Altijd naast de kwestie redeneren, om nooit hun eigen ongelijk te moeten toegeven….
Hieronder weer een doordringend stukje, dat zeker zand in de raderen zou strooien, moest het besproken worden in een van hun linkse en/of liberale denktanks…
HTTP://INFLANDERSFIELDS.EU/2008/10/DE-OVERHEID- VEROORZAAKTE-DE.HTML
6 OKTOBER 2008
De overheid veroorzaakte de kredietcrisis (Thomas J. DiLorenzo)
Door 'goed bedoelde' wetten en door een ruim geldbeleid van de Fed.
De duizenden hypothecaire wanbetalingen en inbeslagnames in de "subprime" huizenmarkt (dwz. de markt van niet-kredietwaardige hypotheeknemers) zijn het directe gevolg van dertig jaar overheidsbeleid dat banken verplichtte om slechte leningen te verstrekken. Het gaat hier over de Community Reinvestment Act (CRA) van 1977 die banken dwingt om leningen te verstrekken aan mensen met een laag inkomen en aan wat de voorstanders van die wet omschrijven als "gekleurde gemeenschappen", aan wie die banken nooit kredieten zouden verstrekken op basis van zuiver economische criteria.
De oorspronkelijke lobbyisten voor de CRA waren de radicale linksen die de regering Carter steunden en hiervoor dikwijls beloond werden met overheidstoelagen en wetten, zoals de CRA, die hen bevoordeelden. Tot die lobbyisten behoorden ook diverse zogenaamde "buurtorganisaties," zoals "ACORN" (Association of Community Organizations for Reform Now). Deze organisaties beweren dat voor meer dan 1 biljoen dollar aan CRA-leningen werd verstrekt, alhoewel niemand de omvang precies blijkt te kennen. Een stafmedewerker van het Amerikaanse Senate Banking Committee vertelde me zo'n tien jaar geleden dat voor minstens 100 miljard dollar aan zulke leningen werd verstrekt tijdens de eerste twintig jaar na het in werking treden van de wet.
De zogenaamde "gemeenschapsgroepen" zoals ACORN halen voordeel uit de CRA door een proces dat lijkt op gelegaliseerde afpersing. Op de naleving van de CRA wordt toegezien door vier federale overheidsbureaucratieën: de Centrale Bank, de Comptroller of the Currency, de Office of Thrift Supervision en de Federal Deposit Insurance Corporation. De wet is zo opgesteld dat gelijk welke fusie van banken, uitbreiding van een afdeling of oprichting van een nieuwe afdeling uitgesteld of verboden kan worden door elk van deze vier bureaucratieën als een CRA-"protest" wordt aangetekend door een "gemeenschapsgroep." Dit kan banken grote sommen geld kosten en de "gemeenschapsgroepen" beseffen dit heel goed. Het is hun hefboom. Ze gebruiken deze hefboom om van de banken miljoenen dollars los te krijgen en hen te doen beloven een bepaalde hoeveelheid slechte leningen te verstrekken in hun gemeenschappen.
Een zekere Bruce Marks werd het afgelopen decennium erg berucht voor het onder druk zetten van banken om letterlijk miljarden dollars opzij te leggen voor zijn organisatie, de "Neighborhood Assistance Corporation of America." Ooit pochte hij tegen de New York Times dat hij toezeggingen "verworven" had voor een totaalbedrag van 3,8 miljard dollar aan leningen van Bank of America, First Union Corporation en Fleet Financial Group. En dan gaat het hier slechts over één enkele "gemeenschapsgroep," werkzaam in één stad - Boston.
Voor de banken is het kiezen tussen de pest en de cholera. Als ze zich schikken naar de CRA, dan weten ze dat ze meer wanbetalingen te incasseren zullen krijgen. Doen ze dat niet, dan kijken ze tegen financiële boetes aan en, erger nog, hun plannen voor fusies, uitbreidingen van afdelingen, enz. kunnen geblokkeerd worden door CRA-protestanten, hetgeen grote ondernemingen zoals Bank of America miljarden dollars kan kosten. Zoals de meeste bedrijven zijn ze grotendeels bezweken en hebben ze zich overgegeven aan hun bureaucratische meesters.
Bijgevolg werden banken overal in Amerika gedwongen om slechte leningen in portefeuille te nemen, eufemistisch "subprime" [net-niet-eerste-klas] leningen genoemd. Om zichzelf te compenseren voor het hogere risico bij dit soort leningen hebben vele kredietverstrekkers de bijkomende kosten voor hypothecaire leningen verhoogd. Dit is gewoonweg een indirecte manier om te doen wat banken altijd doen - en wat ze moeten doen om solvabel te blijven: effectief hogere interesten aanrekenen voor riskantere leningen.
"Maar dat is discriminatie!," klaagden de "gemeenschapsorganisaties." Dus op de ACORN website kan men de opschepperij lezen over hoe ze in talrijke staten wetten tegen "woekerleningen" hebben laten stemmen die dergelijke kosten onwettig maken, waardoor het de banken verboden wordt zichzelf te beschermen tegen het verhoogde risico bij het verplicht verstrekken van hypotheekleningen aan "subprime" ontleners.
Normaal zouden banken op dit soort wetten reageren door een kleiner aantal riskante leningen te verstrekken. Maar in dit geval worden banken door hun bureaucratische meesters verplicht tot het blijven verstrekken van marginale leningen. De wetten tegen de zogenaamde woekerleningen dwingen banken dus om de verliezen te slikken. Dit is ongetwijfeld één van de factoren die bijgedragen hebben tot de faillissementen van tientallen hypotheekbanken tijdens de laatste jaren.
Daarnaast is er ook nog de monetaire politiek van de Centrale Bank die de vastgoedzeepbel deed ontstaan, gekenmerkt door een spectaculaire escalatie van de vastgoedprijzen in elke Amerikaanse stad tijdens het afgelopen decennium. Dit veroorzaakte een bijkomend probleem voor de financiële instellingen die reeds te lijden hadden onder de CRA. Ze werden gedwongen een bepaalde hoeveelheid slechte leningen te verstrekken, maar wegens de door de Centrale Bank veroorzaakte explosie van de huizenprijzen waren duizenden subprime ontleners bijlange niet meer gekwalificeerd voor conventionele hypotheken, gebaseerd op hun inkomens.
De enige manier waarop deze ontleners zich konden kwalificeren voor hypotheekleningen (zelfs met het negeren van hun slechte krediethistorie) was door het afsluiten van leningen met variabele rente, waarvan sommige verbazingwekkend lage eerstejaarsrentes hadden in de buurt van 3 procent, en soms nog lager. Dit is wat grotendeels de subprime kredietcrisis heeft doen ontstaan - het onvermogen van duizenden subprime leners om hun afbetalingen te doen nu hun rentevoeten naar omhoog zijn bijgesteld. Dus de combinatie van het opleggen van de CRA door de Centrale Bank (met de hulp van politieke drukkingsgroepen zoals ACORN) en haar monetaire politiek na 9/11 in het algemeen zijn de oorzaken van het uiteenspatten van de vastgoedzeepbel en de "subprime" kredietcrisis.
Verwacht nu echter niet hier iets over te lezen in de "mainstream media," die groepen zoals ACORN doorgaans zien als heldhaftige voorvechters van de armen, wetten zoals de CRA als antidiscriminatiewetten, en die alle schuld voor de kredietcrisis bij de hebzuchtige kapitalisten leggen, vooral bij de hypotheekmakelaars. Aangemoedigd door zulke verslaggeving heeft de hatelijke New Yorkse senator Charles Schumer federale wetgeving beloofd die deze makelaars nog harder gaat aanpakken, terwijl de regering Bush een indirecte reddingsoperatie voorstelt door de Federal Housing Administration de vele slechte "subprime" leningen te laten dekken. Dit zal aanleiding geven tot het ontstaan van wat economisten een "moral hazard" noemen, waardoor nog meer slechte leningen worden aangemoedigd. Elke bankier in Amerika zal graag leningen verstrekken (met hoge interesten) aan de minst kredietwaardige ontleners als hij denkt dat er niets kan misgaan, met de Federal Housing Administration die effectief garant staat voor de lening.
Thomas DiLorenzo
3 oktober 2008
Vertaling: Johan Branders
Origineel artikel: The Government-Created Subprime Mortgage Meltdown
Bron: http://www.meervrijheid.nl/index.php?pagina=2013
Nog altijd blijven de ‘grote jongens’ van de ‘grote pers’ Oost Indisch doof over de wortels van de hypotheekcrisis die in de USA volledig, en voor jaren, is ontspoord, dank zij de verlichte linkse geesten van 30 jaar terug. Die blijven maar kappen op het kapitalisme, dat mislukt zou zijn. Typisch voor zulke lieden. Altijd naast de kwestie redeneren, om nooit hun eigen ongelijk te moeten toegeven….
Hieronder weer een doordringend stukje, dat zeker zand in de raderen zou strooien, moest het besproken worden in een van hun linkse en/of liberale denktanks…
HTTP://INFLANDERSFIELDS.EU/2008/10/DE-OVERHEID- VEROORZAAKTE-DE.HTML
6 OKTOBER 2008
De overheid veroorzaakte de kredietcrisis (Thomas J. DiLorenzo)
Door 'goed bedoelde' wetten en door een ruim geldbeleid van de Fed.
De duizenden hypothecaire wanbetalingen en inbeslagnames in de "subprime" huizenmarkt (dwz. de markt van niet-kredietwaardige hypotheeknemers) zijn het directe gevolg van dertig jaar overheidsbeleid dat banken verplichtte om slechte leningen te verstrekken. Het gaat hier over de Community Reinvestment Act (CRA) van 1977 die banken dwingt om leningen te verstrekken aan mensen met een laag inkomen en aan wat de voorstanders van die wet omschrijven als "gekleurde gemeenschappen", aan wie die banken nooit kredieten zouden verstrekken op basis van zuiver economische criteria.
De oorspronkelijke lobbyisten voor de CRA waren de radicale linksen die de regering Carter steunden en hiervoor dikwijls beloond werden met overheidstoelagen en wetten, zoals de CRA, die hen bevoordeelden. Tot die lobbyisten behoorden ook diverse zogenaamde "buurtorganisaties," zoals "ACORN" (Association of Community Organizations for Reform Now). Deze organisaties beweren dat voor meer dan 1 biljoen dollar aan CRA-leningen werd verstrekt, alhoewel niemand de omvang precies blijkt te kennen. Een stafmedewerker van het Amerikaanse Senate Banking Committee vertelde me zo'n tien jaar geleden dat voor minstens 100 miljard dollar aan zulke leningen werd verstrekt tijdens de eerste twintig jaar na het in werking treden van de wet.
De zogenaamde "gemeenschapsgroepen" zoals ACORN halen voordeel uit de CRA door een proces dat lijkt op gelegaliseerde afpersing. Op de naleving van de CRA wordt toegezien door vier federale overheidsbureaucratieën: de Centrale Bank, de Comptroller of the Currency, de Office of Thrift Supervision en de Federal Deposit Insurance Corporation. De wet is zo opgesteld dat gelijk welke fusie van banken, uitbreiding van een afdeling of oprichting van een nieuwe afdeling uitgesteld of verboden kan worden door elk van deze vier bureaucratieën als een CRA-"protest" wordt aangetekend door een "gemeenschapsgroep." Dit kan banken grote sommen geld kosten en de "gemeenschapsgroepen" beseffen dit heel goed. Het is hun hefboom. Ze gebruiken deze hefboom om van de banken miljoenen dollars los te krijgen en hen te doen beloven een bepaalde hoeveelheid slechte leningen te verstrekken in hun gemeenschappen.
Een zekere Bruce Marks werd het afgelopen decennium erg berucht voor het onder druk zetten van banken om letterlijk miljarden dollars opzij te leggen voor zijn organisatie, de "Neighborhood Assistance Corporation of America." Ooit pochte hij tegen de New York Times dat hij toezeggingen "verworven" had voor een totaalbedrag van 3,8 miljard dollar aan leningen van Bank of America, First Union Corporation en Fleet Financial Group. En dan gaat het hier slechts over één enkele "gemeenschapsgroep," werkzaam in één stad - Boston.
Voor de banken is het kiezen tussen de pest en de cholera. Als ze zich schikken naar de CRA, dan weten ze dat ze meer wanbetalingen te incasseren zullen krijgen. Doen ze dat niet, dan kijken ze tegen financiële boetes aan en, erger nog, hun plannen voor fusies, uitbreidingen van afdelingen, enz. kunnen geblokkeerd worden door CRA-protestanten, hetgeen grote ondernemingen zoals Bank of America miljarden dollars kan kosten. Zoals de meeste bedrijven zijn ze grotendeels bezweken en hebben ze zich overgegeven aan hun bureaucratische meesters.
Bijgevolg werden banken overal in Amerika gedwongen om slechte leningen in portefeuille te nemen, eufemistisch "subprime" [net-niet-eerste-klas] leningen genoemd. Om zichzelf te compenseren voor het hogere risico bij dit soort leningen hebben vele kredietverstrekkers de bijkomende kosten voor hypothecaire leningen verhoogd. Dit is gewoonweg een indirecte manier om te doen wat banken altijd doen - en wat ze moeten doen om solvabel te blijven: effectief hogere interesten aanrekenen voor riskantere leningen.
"Maar dat is discriminatie!," klaagden de "gemeenschapsorganisaties." Dus op de ACORN website kan men de opschepperij lezen over hoe ze in talrijke staten wetten tegen "woekerleningen" hebben laten stemmen die dergelijke kosten onwettig maken, waardoor het de banken verboden wordt zichzelf te beschermen tegen het verhoogde risico bij het verplicht verstrekken van hypotheekleningen aan "subprime" ontleners.
Normaal zouden banken op dit soort wetten reageren door een kleiner aantal riskante leningen te verstrekken. Maar in dit geval worden banken door hun bureaucratische meesters verplicht tot het blijven verstrekken van marginale leningen. De wetten tegen de zogenaamde woekerleningen dwingen banken dus om de verliezen te slikken. Dit is ongetwijfeld één van de factoren die bijgedragen hebben tot de faillissementen van tientallen hypotheekbanken tijdens de laatste jaren.
Daarnaast is er ook nog de monetaire politiek van de Centrale Bank die de vastgoedzeepbel deed ontstaan, gekenmerkt door een spectaculaire escalatie van de vastgoedprijzen in elke Amerikaanse stad tijdens het afgelopen decennium. Dit veroorzaakte een bijkomend probleem voor de financiële instellingen die reeds te lijden hadden onder de CRA. Ze werden gedwongen een bepaalde hoeveelheid slechte leningen te verstrekken, maar wegens de door de Centrale Bank veroorzaakte explosie van de huizenprijzen waren duizenden subprime ontleners bijlange niet meer gekwalificeerd voor conventionele hypotheken, gebaseerd op hun inkomens.
De enige manier waarop deze ontleners zich konden kwalificeren voor hypotheekleningen (zelfs met het negeren van hun slechte krediethistorie) was door het afsluiten van leningen met variabele rente, waarvan sommige verbazingwekkend lage eerstejaarsrentes hadden in de buurt van 3 procent, en soms nog lager. Dit is wat grotendeels de subprime kredietcrisis heeft doen ontstaan - het onvermogen van duizenden subprime leners om hun afbetalingen te doen nu hun rentevoeten naar omhoog zijn bijgesteld. Dus de combinatie van het opleggen van de CRA door de Centrale Bank (met de hulp van politieke drukkingsgroepen zoals ACORN) en haar monetaire politiek na 9/11 in het algemeen zijn de oorzaken van het uiteenspatten van de vastgoedzeepbel en de "subprime" kredietcrisis.
Verwacht nu echter niet hier iets over te lezen in de "mainstream media," die groepen zoals ACORN doorgaans zien als heldhaftige voorvechters van de armen, wetten zoals de CRA als antidiscriminatiewetten, en die alle schuld voor de kredietcrisis bij de hebzuchtige kapitalisten leggen, vooral bij de hypotheekmakelaars. Aangemoedigd door zulke verslaggeving heeft de hatelijke New Yorkse senator Charles Schumer federale wetgeving beloofd die deze makelaars nog harder gaat aanpakken, terwijl de regering Bush een indirecte reddingsoperatie voorstelt door de Federal Housing Administration de vele slechte "subprime" leningen te laten dekken. Dit zal aanleiding geven tot het ontstaan van wat economisten een "moral hazard" noemen, waardoor nog meer slechte leningen worden aangemoedigd. Elke bankier in Amerika zal graag leningen verstrekken (met hoge interesten) aan de minst kredietwaardige ontleners als hij denkt dat er niets kan misgaan, met de Federal Housing Administration die effectief garant staat voor de lening.
Thomas DiLorenzo
3 oktober 2008
Vertaling: Johan Branders
Origineel artikel: The Government-Created Subprime Mortgage Meltdown
Bron: http://www.meervrijheid.nl/index.php?pagina=2013
zondag 5 oktober 2008
TOCH EVEN OVER OBAMA & WALL STREET
TOCH EVEN OVER OBAMA & WALL STREET [naar index]
Een paar seconden geleden kwam ‘Iskander’ mij verrassen met onder andere dit verhelderend artikel over de oorzaak van de desolate situatie van de Amerikaanse en meteen ook onze beurs- en financiewereld. Wel wetend, dat zonder sterke financiële basis, de economie al gauw zonder zuurstof zou kunnen vallen. Hallucinant! Er is geen ander woord….
04-10-2008 - - townhall
Abraham Lincoln said, "You can fool all the people some of the time and some of the people all the time, but you can't fool all the people all the time."
Unfortunately, the future of this country, as well as the fate of the Western world, depends on how many people can be fooled on election day, just a few weeks from now.
Right now, the polls indicate that a whole lot of the people are being fooled a whole lot of the time.
The current financial bailout crisis has propelled Barack Obama back into a substantial lead over John McCain-- which is astonishing in view of which man and which party has had the most to do with bringing on this crisis.
It raises the question: Do facts matter? Or is Obama's rhetoric and the media's spin enough to make facts irrelevant?
Fact Number One: It was liberal Democrats, led by Senator Christopher Dodd and Congressman Barney Frank, who for years-- including the present year-- denied that Fannie Mae and Freddie Mac were taking big risks that could lead to a financial crisis.
It was Senator Dodd, Congressman Frank and other liberal Democrats who for years refused requests from the Bush administration to set up an agency to regulate Fannie Mae and Freddie Mac.
It was liberal Democrats, again led by Dodd and Frank, who for years pushed for Fannie Mae and Freddie Mac to go even further in promoting subprime mortgage loans, which are at the heart of today's financial crisis.
Alan Greenspan warned them four years ago. So did the Chairman of the Council of Economic Advisers to the President. So did Bush's Secretary of the Treasury, five years ago.
Yet, today, what are we hearing? That it was the Bush administration "right-wing ideology" of "de-regulation" that set the stage for the financial crisis. Do facts matter?
We also hear that it is the free market that is to blame. But the facts show that it was the government that pressured financial institutions in general to lend to subprime borrowers, with such things as the Community Reinvestment Act and, later, threats of legal action by then Attorney General Janet Reno if the feds did not like the statistics on who was getting loans and who wasn't.
Is that the free market? Or do facts not matter?
Then there is the question of being against the "greed" of CEOs and for "the people." Franklin Raines made $90 million while he was head of Fannie Mae and mismanaging that institution into crisis.
Who in Congress defended Franklin Raines? Liberal Democrats, including Maxine Waters and the Congressional Black Caucus, at least one of whom referred to the "lynching" of Raines, as if it was racist to hold him to the same standard as white CEOs.
Even after he was deposed as head of Fannie Mae, Franklin Raines was consulted this year by the Obama campaign for his advice on housing!
The Washington Post criticized the McCain campaign for calling Raines an adviser to Obama, even though that fact was reported in the Washington Post itself on July 16th. The technicality and the spin here is that Raines is not officially listed as an adviser. But someone who advises is an adviser, whether or not his name appears on a letterhead.
The tie between Barack Obama and Franklin Raines is not all one-way. Obama has been the second-largest recipient of Fannie Mae's financial contributions, right after Senator Christopher Dodd.
But ties between Obama and Raines? Not if you read the mainstream media.
Facts don't matter much politically if they are not reported.
The media alone are not alone in keeping the facts from the public. Republicans, for reasons unknown, don't seem to know what it is to counter-attack. They deserve to lose.
But the country does not deserve to be put in the hands of a glib and cocky know-it-all, who has accomplished absolutely nothing beyond the advancement of his own career with rhetoric, and who has for years allied himself with a succession of people who have openly expressed their hatred of America.
Een paar seconden geleden kwam ‘Iskander’ mij verrassen met onder andere dit verhelderend artikel over de oorzaak van de desolate situatie van de Amerikaanse en meteen ook onze beurs- en financiewereld. Wel wetend, dat zonder sterke financiële basis, de economie al gauw zonder zuurstof zou kunnen vallen. Hallucinant! Er is geen ander woord….
04-10-2008 - - townhall
Abraham Lincoln said, "You can fool all the people some of the time and some of the people all the time, but you can't fool all the people all the time."
Unfortunately, the future of this country, as well as the fate of the Western world, depends on how many people can be fooled on election day, just a few weeks from now.
Right now, the polls indicate that a whole lot of the people are being fooled a whole lot of the time.
The current financial bailout crisis has propelled Barack Obama back into a substantial lead over John McCain-- which is astonishing in view of which man and which party has had the most to do with bringing on this crisis.
It raises the question: Do facts matter? Or is Obama's rhetoric and the media's spin enough to make facts irrelevant?
Fact Number One: It was liberal Democrats, led by Senator Christopher Dodd and Congressman Barney Frank, who for years-- including the present year-- denied that Fannie Mae and Freddie Mac were taking big risks that could lead to a financial crisis.
It was Senator Dodd, Congressman Frank and other liberal Democrats who for years refused requests from the Bush administration to set up an agency to regulate Fannie Mae and Freddie Mac.
It was liberal Democrats, again led by Dodd and Frank, who for years pushed for Fannie Mae and Freddie Mac to go even further in promoting subprime mortgage loans, which are at the heart of today's financial crisis.
Alan Greenspan warned them four years ago. So did the Chairman of the Council of Economic Advisers to the President. So did Bush's Secretary of the Treasury, five years ago.
Yet, today, what are we hearing? That it was the Bush administration "right-wing ideology" of "de-regulation" that set the stage for the financial crisis. Do facts matter?
We also hear that it is the free market that is to blame. But the facts show that it was the government that pressured financial institutions in general to lend to subprime borrowers, with such things as the Community Reinvestment Act and, later, threats of legal action by then Attorney General Janet Reno if the feds did not like the statistics on who was getting loans and who wasn't.
Is that the free market? Or do facts not matter?
Then there is the question of being against the "greed" of CEOs and for "the people." Franklin Raines made $90 million while he was head of Fannie Mae and mismanaging that institution into crisis.
Who in Congress defended Franklin Raines? Liberal Democrats, including Maxine Waters and the Congressional Black Caucus, at least one of whom referred to the "lynching" of Raines, as if it was racist to hold him to the same standard as white CEOs.
Even after he was deposed as head of Fannie Mae, Franklin Raines was consulted this year by the Obama campaign for his advice on housing!
The Washington Post criticized the McCain campaign for calling Raines an adviser to Obama, even though that fact was reported in the Washington Post itself on July 16th. The technicality and the spin here is that Raines is not officially listed as an adviser. But someone who advises is an adviser, whether or not his name appears on a letterhead.
The tie between Barack Obama and Franklin Raines is not all one-way. Obama has been the second-largest recipient of Fannie Mae's financial contributions, right after Senator Christopher Dodd.
But ties between Obama and Raines? Not if you read the mainstream media.
Facts don't matter much politically if they are not reported.
The media alone are not alone in keeping the facts from the public. Republicans, for reasons unknown, don't seem to know what it is to counter-attack. They deserve to lose.
But the country does not deserve to be put in the hands of a glib and cocky know-it-all, who has accomplished absolutely nothing beyond the advancement of his own career with rhetoric, and who has for years allied himself with a succession of people who have openly expressed their hatred of America.
AMERIKAANS GOEDE VOORBEELD?
AMERIKAANS GOEDE VOORBEELD?
Waarschijnlijk is men door de media niet goed, en zeker niet ten gronde ingelicht over de kredietcrisis, de oorzaken en de gevolgen. Niet over deze bij ‘Grote Broer’ overzee, en zeker niet over deze in eigen land. Daar nog het minst, omdat geen Heilige Huisjes mogen beschadigd worden. Het land staat immers nu al op barsten…Gelukkig hebben wij het alternatieve kanaal van de blogwereld, om ons bij te lichten in de duisternis.
Waarom vernemen we niets over het Chinees avontuur bij Fortis, in April van dit jaar? Waarom wordt er vergoelijkend gesproken over de aankoop van de prestigieuze AmRobank waarvoor er trouwens geen geld was (24 miljard Euro)? Na de crash diende men te verkopen voor nog geen 10 miljard Euro. Dat wordt dan voorgesteld als een win-win situatie, na de toegift van nog allerlei rommel, om 18 miljard cash binnen te halen. Helemaal in de marge ontsnapt het aan Premier LTRM dat de Nationale Bank ondertussen 45 miljard zou bijgepast hebben, en nu, zondag 5 Oktober, blijkt het geval romp-Fortis zo goed als bij het grof huisvuil te worden gezet, zelfs na het incasseren van de 18 miljard van de Nederlanders. Dat alles is Hogere Wiskunde, alleen bestemd voor politici. Zij zullen achteraf de rekening wel presenteren aan de gewone man en vouw in de straat. Ondertussen gaan de vakbonden maandag fris en monter in staking…
Bij iemand die een koe een koe durft te noemen, vond ik onderstaand artikel:
http://hoeiboei.blogspot.com/2008_10_01_archive.html
Waarom ook rechtse regeringen linkse maatregelen nemen
Mijn stelling dat de krediet crisis in de VS een direct gevolg is van sociale wetgeving, oftewel van teveel overheidsregulering ipv een vermeend gebrek daaraan, wil er bij de meeste lezers met de beste wil van de wereld niet in. Die rechtse kapitalisten van Bush met hun laissez faire cultuur hebben het toch zeker voor het zeggen gehad al die jaren? En dan toch de schuld op het socialisme gooien? Ga toch op het dak zitten Hemelrijk, met je paranoïde kruistocht tegen links! Dat is ongeveer de teneur.
Die lezers maken een denkfout: ze denken dat linkse maatregelen alleen genomen worden door linkse regeringen. Maar dat is niet zo: 30 jaar lang hebben opeenvolgende Amerikaanse regeringen, of ze nou links of rechts waren, hypotheekbanken onder druk gezet om boterzachte leningen te verstrekken aan mensen met lage inkomens. Sommige banken, zoals Freddie Mac en Fannie Mae, werden tot deze suïcidale vorm van filantropie overgehaald met de stroopkwast: zij mochten hun winst zelf houden, en de staat bood aan om voor hun verliezen op te draaien. Op voorwaarde dat zij ook voor arme mensen de beurs zouden trekken.
Op een vrije markt zouden Fannie en Freddy zo’n riante concurrentiepositie nooit hebben kunnen veroveren, maar nu kregen ze hem van de overheid in de schoot geworpen! Ze konden een fabelachtig nieuw marktsegment aanboren, namelijk de gehele Amerikaanse onderklasse. Op de risico’s hoefden ze geen acht te slaan, want de staat stond immers garant. In no time hadden die twee dan ook 50 procent van de Amerikaanse hypotheekmarkt veroverd.
Het valt natuurlijk niet goed te praten dat Fannie en Freddie aan dit heilloze plan hebben meegewerkt, maar wie is de hoofdschuldige als de kat op het spek wordt gebonden? De kat of het baasje? Ik zou u wel eens willen zien als u carte blanche kreeg om er in het casino op los te gokken, met de garantie dat al uw verliezen van overheidswege worden vergoed. Voor mezelf zou ik in elk geval niet instaan.
De rest van het bankwezen werd, zoals u inmiddels weet, door de overheid met de knoet gedwongen om “ook kansarmen toegang te verschaffen tot kredietfaciliteiten”. De Community Reinvestment Act uit 1977 verbood hen hypotheken te weigeren aan achterstandsgroepen, op straffe van zware boetes. Het uitsluiten van deze groepen werd door de overheid namelijk als rassendiscriminatie aangemerkt, omdat vooral “afro-Americans, latino’s en Hispanics” in deze categorie vallen. Betaalbare woonruimte voor iedereen moest er komen! De kloof tussen blank en bruin, arm en rijk moest gedicht! Iedereen heeft recht op een fatsoenlijk bestaan!
Deze boodschap werd er niet alleen ingehamerd door linkse presidenten als Carter en Clinton, maar net zo hard door rechtse kapitalisten als George W. Bush. Hij heeft het in een speech uit 2002 zelfs letterlijk gezegd. (Zie filmpje)
Je zou zweren dat je Wouter Bos hoort, als je dat filmpje aanschouwt. Maar het is toch heus de reactionaire rechtse kapitalist Bush die hier aan het woord is. Rara, hoe kan dat?
Dat komt zo, volgens mij. Er bestaan helemaal geen echte liberale regeringen. Een liberale regering is een contradictio in terminis. De grondslag van het liberalisme is meer vrijheid voor het individu en minder staatsmacht. Een rechtgeaarde liberale regering zou dus in de eerste plaats zichzelf moeten inkrimpen.
En dat doen regeringen nooit. Hoe ze zich ook noemen: socialistisch, sociaaldemocratisch, conservatief, progressief of liberaal, ze willen allemaal hun macht en invloed verder uitbreiden. Ze willen controle over het onderwijs. Ze willen controle over lonen en prijzen. Ze willen controle over de gezondheidszorg. Ze willen controle over de woningbouw. Ze willen allemaal goede sier maken met plannen “om iedereen aan een fatsoenlijk bestaan te helpen”. In dat opzicht lijken ze allemaal als twee druppels water op Wouter Bos.
Want hoewel Stalin, Mao, Kim il Sung en Castro inmiddels proefondervindelijk hebben aangetoond dat de misleidende dooddoener “iedereen heeft recht op een fatsoenlijk bestaan” er in de praktijk onvermijdelijk toe leidt dat iedereen aan de bedelstaf raakt, vallen er nog steeds stemmen met deze slogan te winnen. Hoe armer en nooddruftiger het volk, des te ontvankelijker is het voor totalitarisme, en des te harder smeekt het om overheidsingrijpen. Niet alleen linkse politici doen daar hun voordeel mee; rechtse politici ook.
Een bevolking die leeft in vrede, vrijheid en voorspoed: dat is niet alleen de nachtmerrie van elke kerk, maar ook van elke regering. Als er geen problemen zijn die dringend om een oplossing vragen zou het volk wel eens op het idee kunnen komen dat het helemaal geen regering nodig heeft! Maar zolang de mensen nog in de rij staan bij de gaarkeukens vestigt het volk zijn hoop op een Hogere Macht. Vroeger was dat God, tegenwoordig is het de overheid die de verlossing moet brengen.
Daar speculeren alle regeringen op. Zowel linkse als rechtse.
In één ding hebben de socialisten helemaal gelijk: de mens is van nature geneigd zijn eigenbelang na te streven. Dat zult u mij niet horen tegenspreken. Op een vrije markt kan dat echter geen kwaad; integendeel. De bakker doet zijn uiterste best om brood van hoge kwaliteit te leveren tegen een zo laag mogelijke prijs. Dat doet hij niet omdat hij een filantroop is, maar omdat hij geld wil verdienen. En zijn klanten varen er wel bij.
Maar een overheid die zijn eigenbelang nastreeft is natuurlijk een regelrechte ramp. Een overheid die zijn eigenbelang nastreeft, die is net zo gevaarlijk als de maffia. Wat zeg ik? Veel gevaarlijker dan de maffia, want de staat heeft het monopolie op geweld, het recht om belasting te heffen en het recht om dienstplicht in te voeren. Aan een maffia die zijn eigenbelang nastreeft kun je misschien nog ontsnappen, maar tegen een overheid die zijn eigenbelang nastreeft ben je volstrekt machteloos.
Gek genoeg wil niemand geloven dat regeringen gedreven worden door eigenbelang. De Mensch, jazeker, die is geneigd tot alle kwaad en wordt gedreven door hebzucht en egoïsme. Dat beaamt iedereen volmondig. Alleen regeringen vormen een uitzondering op die regel, kennelijk: die zijn onbaatzuchtig, en zetten zich met hart en ziel in voor het algemeen belang. Daaraan twijfelt niemand.
Alsof regeringen niet net zo goed uit mensen bestaan.
Pamela Hemelrijk
The American Dream….is over!
The Pax Americana loopt op haar einde, dat is de waarheid die in de sterren staat geschreven. Een maatschappij die danst op de vulkaan van een ongebreidelde kredietwereld heeft eindelijk haar eigen limieten bereikt. Het zelfde geldt voor de grenzenloze ‘melting pot’, waarmee men Gode gelijk wilde zijn.
Beide systemen, onder de hoede van de politieman van de hele wereld werden ons voorgesteld als alleen zaligmakend einddoel van de universele mens…
De ‘Nieuwe Wereld’ van glamour and glitter heeft ook het oude Avondland aangestoken – en o verderfelijk wantrouwen, heeft, uit eigenbelang, er op gestaan ook hier de multicul te introduceren. Zelfs de door Europa’s verfoeide toetreding van Turkije is Amerika’s wens, en wat Uncle Sam wenst, is wet.
Hier past geen leedvermaak, want als Amerika valt, schuiven wij mee…en mogen wij onze Vrijheid, die zó nabij is geweest, weer vergeten voor een paar generaties. Een mens zou eer triest bij worden! De schuld van het slechte weer, de falende internetverbinding en de archi-slechte schotel-ontvangst van TV-beelden vandaag.
Servus.
Waarschijnlijk is men door de media niet goed, en zeker niet ten gronde ingelicht over de kredietcrisis, de oorzaken en de gevolgen. Niet over deze bij ‘Grote Broer’ overzee, en zeker niet over deze in eigen land. Daar nog het minst, omdat geen Heilige Huisjes mogen beschadigd worden. Het land staat immers nu al op barsten…Gelukkig hebben wij het alternatieve kanaal van de blogwereld, om ons bij te lichten in de duisternis.
Waarom vernemen we niets over het Chinees avontuur bij Fortis, in April van dit jaar? Waarom wordt er vergoelijkend gesproken over de aankoop van de prestigieuze AmRobank waarvoor er trouwens geen geld was (24 miljard Euro)? Na de crash diende men te verkopen voor nog geen 10 miljard Euro. Dat wordt dan voorgesteld als een win-win situatie, na de toegift van nog allerlei rommel, om 18 miljard cash binnen te halen. Helemaal in de marge ontsnapt het aan Premier LTRM dat de Nationale Bank ondertussen 45 miljard zou bijgepast hebben, en nu, zondag 5 Oktober, blijkt het geval romp-Fortis zo goed als bij het grof huisvuil te worden gezet, zelfs na het incasseren van de 18 miljard van de Nederlanders. Dat alles is Hogere Wiskunde, alleen bestemd voor politici. Zij zullen achteraf de rekening wel presenteren aan de gewone man en vouw in de straat. Ondertussen gaan de vakbonden maandag fris en monter in staking…
Bij iemand die een koe een koe durft te noemen, vond ik onderstaand artikel:
http://hoeiboei.blogspot.com/2008_10_01_archive.html
Waarom ook rechtse regeringen linkse maatregelen nemen
Mijn stelling dat de krediet crisis in de VS een direct gevolg is van sociale wetgeving, oftewel van teveel overheidsregulering ipv een vermeend gebrek daaraan, wil er bij de meeste lezers met de beste wil van de wereld niet in. Die rechtse kapitalisten van Bush met hun laissez faire cultuur hebben het toch zeker voor het zeggen gehad al die jaren? En dan toch de schuld op het socialisme gooien? Ga toch op het dak zitten Hemelrijk, met je paranoïde kruistocht tegen links! Dat is ongeveer de teneur.
Die lezers maken een denkfout: ze denken dat linkse maatregelen alleen genomen worden door linkse regeringen. Maar dat is niet zo: 30 jaar lang hebben opeenvolgende Amerikaanse regeringen, of ze nou links of rechts waren, hypotheekbanken onder druk gezet om boterzachte leningen te verstrekken aan mensen met lage inkomens. Sommige banken, zoals Freddie Mac en Fannie Mae, werden tot deze suïcidale vorm van filantropie overgehaald met de stroopkwast: zij mochten hun winst zelf houden, en de staat bood aan om voor hun verliezen op te draaien. Op voorwaarde dat zij ook voor arme mensen de beurs zouden trekken.
Op een vrije markt zouden Fannie en Freddy zo’n riante concurrentiepositie nooit hebben kunnen veroveren, maar nu kregen ze hem van de overheid in de schoot geworpen! Ze konden een fabelachtig nieuw marktsegment aanboren, namelijk de gehele Amerikaanse onderklasse. Op de risico’s hoefden ze geen acht te slaan, want de staat stond immers garant. In no time hadden die twee dan ook 50 procent van de Amerikaanse hypotheekmarkt veroverd.
Het valt natuurlijk niet goed te praten dat Fannie en Freddie aan dit heilloze plan hebben meegewerkt, maar wie is de hoofdschuldige als de kat op het spek wordt gebonden? De kat of het baasje? Ik zou u wel eens willen zien als u carte blanche kreeg om er in het casino op los te gokken, met de garantie dat al uw verliezen van overheidswege worden vergoed. Voor mezelf zou ik in elk geval niet instaan.
De rest van het bankwezen werd, zoals u inmiddels weet, door de overheid met de knoet gedwongen om “ook kansarmen toegang te verschaffen tot kredietfaciliteiten”. De Community Reinvestment Act uit 1977 verbood hen hypotheken te weigeren aan achterstandsgroepen, op straffe van zware boetes. Het uitsluiten van deze groepen werd door de overheid namelijk als rassendiscriminatie aangemerkt, omdat vooral “afro-Americans, latino’s en Hispanics” in deze categorie vallen. Betaalbare woonruimte voor iedereen moest er komen! De kloof tussen blank en bruin, arm en rijk moest gedicht! Iedereen heeft recht op een fatsoenlijk bestaan!
Deze boodschap werd er niet alleen ingehamerd door linkse presidenten als Carter en Clinton, maar net zo hard door rechtse kapitalisten als George W. Bush. Hij heeft het in een speech uit 2002 zelfs letterlijk gezegd. (Zie filmpje)
Je zou zweren dat je Wouter Bos hoort, als je dat filmpje aanschouwt. Maar het is toch heus de reactionaire rechtse kapitalist Bush die hier aan het woord is. Rara, hoe kan dat?
Dat komt zo, volgens mij. Er bestaan helemaal geen echte liberale regeringen. Een liberale regering is een contradictio in terminis. De grondslag van het liberalisme is meer vrijheid voor het individu en minder staatsmacht. Een rechtgeaarde liberale regering zou dus in de eerste plaats zichzelf moeten inkrimpen.
En dat doen regeringen nooit. Hoe ze zich ook noemen: socialistisch, sociaaldemocratisch, conservatief, progressief of liberaal, ze willen allemaal hun macht en invloed verder uitbreiden. Ze willen controle over het onderwijs. Ze willen controle over lonen en prijzen. Ze willen controle over de gezondheidszorg. Ze willen controle over de woningbouw. Ze willen allemaal goede sier maken met plannen “om iedereen aan een fatsoenlijk bestaan te helpen”. In dat opzicht lijken ze allemaal als twee druppels water op Wouter Bos.
Want hoewel Stalin, Mao, Kim il Sung en Castro inmiddels proefondervindelijk hebben aangetoond dat de misleidende dooddoener “iedereen heeft recht op een fatsoenlijk bestaan” er in de praktijk onvermijdelijk toe leidt dat iedereen aan de bedelstaf raakt, vallen er nog steeds stemmen met deze slogan te winnen. Hoe armer en nooddruftiger het volk, des te ontvankelijker is het voor totalitarisme, en des te harder smeekt het om overheidsingrijpen. Niet alleen linkse politici doen daar hun voordeel mee; rechtse politici ook.
Een bevolking die leeft in vrede, vrijheid en voorspoed: dat is niet alleen de nachtmerrie van elke kerk, maar ook van elke regering. Als er geen problemen zijn die dringend om een oplossing vragen zou het volk wel eens op het idee kunnen komen dat het helemaal geen regering nodig heeft! Maar zolang de mensen nog in de rij staan bij de gaarkeukens vestigt het volk zijn hoop op een Hogere Macht. Vroeger was dat God, tegenwoordig is het de overheid die de verlossing moet brengen.
Daar speculeren alle regeringen op. Zowel linkse als rechtse.
In één ding hebben de socialisten helemaal gelijk: de mens is van nature geneigd zijn eigenbelang na te streven. Dat zult u mij niet horen tegenspreken. Op een vrije markt kan dat echter geen kwaad; integendeel. De bakker doet zijn uiterste best om brood van hoge kwaliteit te leveren tegen een zo laag mogelijke prijs. Dat doet hij niet omdat hij een filantroop is, maar omdat hij geld wil verdienen. En zijn klanten varen er wel bij.
Maar een overheid die zijn eigenbelang nastreeft is natuurlijk een regelrechte ramp. Een overheid die zijn eigenbelang nastreeft, die is net zo gevaarlijk als de maffia. Wat zeg ik? Veel gevaarlijker dan de maffia, want de staat heeft het monopolie op geweld, het recht om belasting te heffen en het recht om dienstplicht in te voeren. Aan een maffia die zijn eigenbelang nastreeft kun je misschien nog ontsnappen, maar tegen een overheid die zijn eigenbelang nastreeft ben je volstrekt machteloos.
Gek genoeg wil niemand geloven dat regeringen gedreven worden door eigenbelang. De Mensch, jazeker, die is geneigd tot alle kwaad en wordt gedreven door hebzucht en egoïsme. Dat beaamt iedereen volmondig. Alleen regeringen vormen een uitzondering op die regel, kennelijk: die zijn onbaatzuchtig, en zetten zich met hart en ziel in voor het algemeen belang. Daaraan twijfelt niemand.
Alsof regeringen niet net zo goed uit mensen bestaan.
Pamela Hemelrijk
The American Dream….is over!
The Pax Americana loopt op haar einde, dat is de waarheid die in de sterren staat geschreven. Een maatschappij die danst op de vulkaan van een ongebreidelde kredietwereld heeft eindelijk haar eigen limieten bereikt. Het zelfde geldt voor de grenzenloze ‘melting pot’, waarmee men Gode gelijk wilde zijn.
Beide systemen, onder de hoede van de politieman van de hele wereld werden ons voorgesteld als alleen zaligmakend einddoel van de universele mens…
De ‘Nieuwe Wereld’ van glamour and glitter heeft ook het oude Avondland aangestoken – en o verderfelijk wantrouwen, heeft, uit eigenbelang, er op gestaan ook hier de multicul te introduceren. Zelfs de door Europa’s verfoeide toetreding van Turkije is Amerika’s wens, en wat Uncle Sam wenst, is wet.
Hier past geen leedvermaak, want als Amerika valt, schuiven wij mee…en mogen wij onze Vrijheid, die zó nabij is geweest, weer vergeten voor een paar generaties. Een mens zou eer triest bij worden! De schuld van het slechte weer, de falende internetverbinding en de archi-slechte schotel-ontvangst van TV-beelden vandaag.
Servus.
Abonneren op:
Reacties (Atom)