HET ENE SLACHTOFFER IS HET ANDERE NIET

HET ENE SLACHTOFFER IS HET ANDERE NIET

Media zonder ethische grenzen

Waar haalt het janhagel van de "gespecialiseerde bladen" het recht om de eer en de goede naam van de partner van Yasmine te bezwadderen? Werd voor de publicatie van foto's van het minderjarige kind toestemming bekomen van degene die de ouderlijke macht uitoefent?
Leo Neels stelt vast dat heel wat bladen over de schreef gaan bij de berichtgeving over Yasmines zelfdoding. Leo Neels is professor doctor mediarecht aan de KU Leuven en UAntwerpen. Professor mediarecht Leo Neels trekt van leer tegen de "gespecialiseerde pers" die de zelfdoding van Yasmine uitmelkt. "Macabere marketing van drukwerk", noemt hij het. "Dat is geen journalistiek, maar een vorm van aanmatigende vulgariteit die ver staat van de beschermde expressievrijheid."

Sedert de schokkende zelfdoding van Yasmine gaat een bepaalde pers totaal uit de bocht; het gaat om een nationale krant en de zogenaamde "gespecialiseerde bladen" die schaamteloos in andermans private leven spitten. "Exclusief. Drie dagen lang. Het echte verhaal achter de zelfmoord" en ga zo maar door. Met journalistiek heeft dat niets te maken, het is macabere marketing van drukwerk. Immers, journalistiek is het métier om maatschappelijk relevante informatie naar voor te brengen, de kunst van de verificatie van feiten rond grote publieke debatten, en ook de zorgvuldigheid om andermans rechten en reputatie te ontzien.

Het recht om met rust te worden gelaten, zo werd bijna honderd jaar geleden het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer omschreven. Elk individu heeft dit persoonlijkheidsrecht: ieder oordeelt voor zichzelf wat tot haar of zijn privacy behoort. Journalisten mogen en kunnen zulke beslissing niet nemen, tenzij voor zichzelf. Wie haar of zijn leven op een anonieme wijze wenst te organiseren, heeft daar recht op.

Zo zijn de basisregels inzake dit fundamentele recht, en die gelden uiteraard ook ten aanzien van de media. Hún publicatievrijheid ziet immers op maatschappelijke aangelegenheden van algemeen belang, zoals de grote politieke, sociale, economische, financiële, ethische, wetenschappelijke debatten met een werkelijke maatschappelijke relevantie. Voor de persoonlijke levenssfeer van ieder individu dienen zij halt te houden en dringen zich forse grenzen op aan de journalistieke ijver.

De grenslijn kan daar liggen waar het gaat om publiek bekende personen, zoals vedetten; zo was de zelfdoding van Yasmine - onvermijdelijk - een belangwekkend nieuwsfeit: dat vloeit voort uit haar statuut van presentatrice en mediafiguur.

Maar. Er is een maar. In Yasmines relatie was er een partner en een kleine dochter. Haar partner heeft een eigen zakelijke loopbaan buiten de media; het kindje werd grootgebracht zonder mediabelangstelling. Ook dat kind had en heeft daar recht op. Daar liggen ethische en deontologische grenzen waarvoor professionele journalistiek respect opbrengt; enkel waardeloze schrijvelarij miskent die grenzen.

Waar haalt het janhagel van die zogenaamde gespecialiseerde bladen het recht om de eer en de goede naam van de partner van Yasmine te bezwadderen? Werd voor de publicatie van foto"s van het minderjarige kind toestemming bekomen van degene die de ouderlijke macht uitoefent? Is er geldige toestemming - dit is van de afgebeelde personen - voor publicatie van de foto's uit het privéleven van Yasmine en haar partner? Zou het antwoord kunnen schuilen in de omstandigheid dat sommigen dat materiaal met allerlei eenzijdige wetenswaardigheden aan de media vertellen? Neen toch! Een beetje behoorlijke journalist weet toch dat de immuniteit die interviews onder omstandigheden zouden kunnen verschaffen niet geldt in zaken die voor de volle 100 procent tot het beschermde privéleven van een niet-mediafiguur en van een minderjarig kind behoren?

In de recente Aanbeveling voor verantwoorde berichtgeving over zelfdoding van de Raad voor de Journalistiek wordt respect voor de privacy terecht vooropgesteld. "Schaamte, onbegrip of schuld. Veel nabestaanden hebben met dergelijke gevoelens te maken. Meestal hebben ze niet veel nood aan contact met journalisten. Ze willen graag dat hun privacy evenals die van de betrokkene gerespecteerd wordt. Vraag je ook af of het vrijgeven van onnodige details de pijn en het lijden van de directe omgeving niet kan vergroten." Zo staat het er.

Zouden de auteurs van Het Laatste Nieuws, Dag Allemaal, Story e tutti quanti daarover hebben nagedacht voor ze hun "exclusieve" verhalen in onderlinge wedijver om ter grootst en ter wildst brachten? "De pers houdt steeds rekening met het recht op privacy en met de menselijke waardigheid. (...) De pers is terughoudend (...) bij het verspreiden van beelden (...). Bij het zoeken naar informatie oefent de pers geen ongepaste druk uit op de slachtoffers of hun omgeving.

Zo onthoudt de pers zich van intimidatie en valt ze betrokkenen niet aanhoudend lastig. Zowel mediadirecties, hoofdredacteurs en eindredacteurs als journalisten hebben de bijzondere plicht te waken over de correcte naleving van de beginselen van de privacy in het algemeen en deze beginselen in het bijzonder." Zo formuleerde de Raad voor de Journalistiek het al in 2003, in een richtlijn over de omgang van de pers met de slachtoffers. Is iemand die haar partner verliest door zelfdoding dan niet in zo'n positie? Gaat het op haar te belagen en te bestoken en tot een stomme polemiek uit te dagen, buren en familie te onderscheppen, en de private omgeving van haar woning te bezetten?

Neen dus, dat is geen journalistiek, dat is een vorm van aanmatigende vulgariteit die ver staat van de beschermde expressievrijheid. De redacties die er zich mee inlaten, zijn niet dom, zij doen zulks uit weloverwogen verkoopsdrang, en profiteren daarbij van de sensatiezucht van hun publiek. Op korte termijn misbruiken zij andermans leed voor hun theatrale verkoopsdrang, en op langere termijn maken zij het journalistieke vak kapot. Pennenprostitutie die slachtoffers creëert op respectloze wijze. Zou daar in álle redacties over worden nagedacht en zouden de directies van mediabedrijven, behalve met hun jaarrekening, ook met díé vragen bezig zijn?
08/08/09 10u34 in ’t Gazetje van Smetje

Boeketje Digitalis

Enig onbehagen gevoeld bij het lezen van dit artikel? Ik ook. Niet omdat de rol van ‘De Pers’ daarin degelijk en goed op zijn plaats belicht wordt, maar omdat de hoofdrolspelers van dit menselijk drama bijna de hemel in geprezen worden.
Vraag mij af wat de geleerde Perfesser ‘mediarecht’ dan wel mag geschreven hebben na de zaak Hans Van Themssche, waar de pers ook daar niet alleen ontspoord was, maar inzake het sensatie-zoeken nog met vele lengten geklopt werd door de politiek.. Door met voorbedachten rade het publiek te misleiden van neurose-handelingen, opgefokt door de wreedaardige videaospelletjes naar ‘racistische moorden’.
Zelfmoord is de lafste daad die men zijn geliefden of de samenleving kan aandoen. Omdat het schuldgevoel bij zij die achterblijven levenslang als een Kaïns-teken op het voorhoofd gebrand blijft. De Antwerpse schutter integendeel kan, na het uitboeten van zijn straf, terug in de maatschappij komen om misschien te proberen het onrecht dat hij heeft aangericht, ZOVEEL MOGELIJK te herstellen.

PENNERIDDERS ALS LINKSE FALSARISSEN

Lucida 22 februari 2009
Mogen wij hier, boven de Moerdijk, een kaarske branden opdat Van Thillo (De Persgroep) daar boven die Moerdijk orde op zaken zou scheppen….Hij is wel niet onze vriend, maar is toch niet van de slechtste. Om bij ons, rechtse nationalisten in ’t gevlei te komen, zal hij nog veel boterhammekens moeten eten. En wie weet, doet hij dat al niet een beetje….want zijn oplage klimt toch gestaag omhoog!
In plaats van een doorwrocht journalistiek diepteonderzoek naar de achterliggende boodschap die Geert Wilders met zijn islamkritische beschouwingen voor ons in petto heeft, steken de meeste dagbladen kennelijk liever alle energie in het ridiculiseren van de boodschapper en zijn gestaag groeiende achterban.

"Wie zijn die potentiële PVV-kiezers die zich in deze ongewisse tijd van massaontslagen en dalende welvaart opwinden over de vrije meningsuiting? Die hun vertrouwen geven aan een politicus die door velen voor racist wordt uitgemaakt?", aldus zetten de auteurs Janny Groen en Annieke Kranenberg meteen de toon.

NRC, Trouw, maar met name ook de Volkskrant en een groot deel van de vaste columnisten aldaar, 'kweken' in steeds zorgelijkere mate een epidemische obsessie bij zichzelf aan, t.a.v. het schier ongrijpbare fenomeen Geert Wilders. Vanwaar stamt die islamofiele behoefte tot intellectuele zelfbesmetting? Welke is toch die haatzuchtige, hetzerige en hypocriete lokroep waar zich het submissieve gilde der linkse falsarissen maar niet van weet te bevrijden?

Wat Geert Wilders en zijn medestanders vaak ten onrechte wordt verweten, namelijk dat ze in het gebruik van verbale krachttermen de extreme excessen binnen islam en koran telkens weer trachten te overtreffen, geldt omgekeerd, maar dan wel aantoonbaar, in toenemende mate voor een groot deel van de pennenridders bij voornoemde media. Zowel voor het gros van de lieden die er reageren, als ook voor de (vaste) columnisten die kennelijk niets anders meer kunnen bedenken, dan het steeds maar verder aanwakkeren van anti-Wilders ressentimenten.

Terwijl ze veinzen het integratie-, immigratie-, en islamdebat op zuivere gronden te willen voeren, zijn ze in feite bezig, het debat als zodanig met hun extreem explosieve agitprop systematisch in hun eigen gezicht op te blazen.

Ik heb al vaker gezegd, dagblad Trouw als zesde zuil van de Islam te beschouwen, terwijl het NRC zich steeds nadrukkelijker profileert als anti-paaps. Maar de Volkskrant zo blijkt, heeft zich aan de tepels van de politiek correcte subsidieverstrekker vastgezogen (niet geheel toevallig gelijk een giftige adder aan de borst geklemd van een sociaaldemocraat met een sterk en sociaal zeikstraaltje) en fungeert derhalve hoofdzakelijk als dociele epigoon en unverfroren propagandamachine van de PvdA. En dan weten we inmiddels dat alle slagen geoorloofd zijn om de zelfverklaarde tegenstanders te bestoken. Zo wordt de collectieve vijand, hoe kan het ook anders, gepersonifieerd in de persoon van Geert Wilders.

De meeste columnisten aldaar blijken inmiddels al zover met hun rol van (openbare) aanklager te zijn vergroeid, dat ze op termijn niet meer in staat zullen blijken, om zonder het nodige gezichtsverlies - wat vroeg of laat onvermijdelijk hun deel zal zijn - het ten laste gelegde in een objectiever perspectief te plaatsen en het daaruit voortvloeiende vonnis 'schuldig zonder dat schuld is aangetoond', te herzien.

Het vermeende fascistische monster dat ze aldus van Geert Wilders trachten te maken, zal voor hunzelf steeds noodlottiger worden. Immers de self-fulfilling prophecy die ze als cultureel-correcte infectiehaard voor de onbezonnen anti-Wilders razzia aanwenden, gaat zich onherroepelijk vervullen, maar zal, in tegenstelling tot datgene wat ze er eigenlijk mee beogen (d.i. het demoniseren van in hun optiek afwijkende opinies), averechts uitpakken en vooral op hunzelf terugslaan.

Ze worden de demonen die zichzelf elk uitzicht op een zuiverder perspectief op voorhand ontnemen, en 'evolueren' tot het (denkbeeldige) fascistenmonster dat ze hoegenaamd pretenderen te bestrijden. Voorlopig graven ze nog met een collectief en buitengewoon infectueus welbehagen de kuil, waarvan ze maar niet willen beseffen, dat dit uiteindelijk hun eigen graf zal worden.

Verblind door hun steevaste onwil tot waarheid, pogen ze coûte que coûte het morele gelijk aan hun zijde te krijgen. Omwille van de pertinente onwaarheden die ze hiervoor aanwenden, moeten ze zich steeds veelvuldiger van amorele machinaties bedienen; zoals er zijn het zaaien van drakentanden, het plegen van karaktermoord, het zich bedienen van riooljournalistiek, het opdissen van halve waarheden en hele leugens. En dit alles opgevoerd met een niet voor verdere reden vatbare aanmatiging, de feiten werkelijk onder ogen te willen zien.

Alles wordt in de grond gelogen en verbogen en vervolgens als fait accompli gepubliceerd. Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar ik vind het de meest minderwaardige soort journalistiek, die ik mij kan voorstellen. Het dient geen enkel ander doel, dan het scheiden der geesten. Met een spotzieke obsessie dezelfde geesten, die argeloos in deze opzichtige val trappen, te perverteren, als het ware rijp te maken voor de eindafrekening, zeg maar de nieuwe variant op de 'Nacht van de Lange Messen'.

Nog is men bezig met eerder genoemde agitprop de messen te slijpen, maar de volksche dolk waarmee men het hart van de vrijheid van meningsuiting, maar meer nog het hart van Geert Wilders tracht te doorklieven, zal eerst en vooral in de eigen boezem belanden.

Want de meeste van deze linkse falsarissen, of preciezer dhimmitude claqueurs van Allah, zijn eigenlijk bezig de weg voor het meest bloeddorstige monster aller monsters te plaveien te weten, het Islamofascisme. En men moet dan vooral niet raar opkijken als het juist deze linkse falsarissen zijn die, onder dankzegging voor de bewezen diensten, de eerste zullen zijn die door de moordlustige beulen van Allah de strop omgehangen krijgen, om vervolgens genadeloos aan de galgen van het onvrijwillige martelaarschap te worden opgeknoopt
Bron Het Vrije Volk

DE MEDIA GRAB BELTON

DE MEDIA GRABBELTON
Te bewaren en honderdvoudig te herlezen citaat van
http://anarcho-kapittels.blogspot.com/ van Xavier Meulders via
http://www.visionair-belgie.be/
“ Zoals menig lezer ondertussen wel zal weten, heeft de eenmansredactie dezer weblog een viscerale afkeer van de hedendaagse media en haar toegevoegde informatieve waarde die al even onschatbaar is als een diamanten ring die je kunt winnen aan een grabbelton op een Vlaamse pensenkermis. En rabiaat is de haat die ondergetekende redactie koestert ten aanzien van nationale staatsbelangen. “

Ik vind het een prachtig voorbeeld: de Oude Media die diamantjes vist uit de grabbelton op een Vlaamse pensenkermis….Is voorwaar een lovenswaardig ‘Leitmotiv’ die zou kunnen staan als ondertitel bij elk geschreven en gedrukt verkocht en weggegooid dagblad of tijdschrift.

Wie zei weer, 2.000 jaar geleden: ‘Ze hebben oren om te horen, en ogen om te zien’….terwijl de ene blinde de andere leidt….
Daarom is maar één ding mogelijk: de blogwereld uitbreiden, verfijnen, meer gewicht geven, en waar mogelijk bijeenbrengen. Zodat er niet vele kleine stemmen klinken, maar één machtiig koor, verscheriden in de eenheid van een Nieuw Vlaanderen.
Een soort ww.metStijl.vl …….
Wie nog?

KRANTENREDACTIES SLANKEN AF

KRANTENREDACTIES SLANKEN AF
Onze goede vriend Luc Van Braekel werd geroepen ‘tot de eer der altaren’ in Doorbraak 2009/1, en mocht er volgende bedenkingen kwijt. Wonder boven wonder, ze passen van naaldje tot draadje in mijn eigen gedachtegang. In te kaderen en boven ons bed te hangen, in afwachting dat ‘nieuwe publicatievormen’ in het maaiveld van de radar komen…..
Het onderlijnen hier en daar gebeurde door mijn hand…..

PROBLEEM OF OPPORTUNITEIT
Nauwelijks was het nieuws bekend over 60 afvloeiingen bij Corelio en 28 bij De Morgen, of de alarmkreten stegen op. Van parochieblad Kerk en Leven tot journalistenvakbond VVJ, van Bart De Wever tot Luc Van Balberghe, allen waren ze het erover eens: die inkrimping zou de pers- vrijheid ondermijnen, het kwaliteitsniveau bedreigen. Bovendien was de financiële crisis slechts een voorwendsel voor overdreven kostenbesparingen en - horresco referens – winstnaximalisatie. Dat de geschreven pers het niet alleen in Vlaanderen moeilijk heeft, bewijst ook het nakende faillissement van de Los Angeles Times, de vierde grootste krant in de VS.
De evolutie is duidelijk: nieuws en duiding worden steeds vaker verspreid via de bits en de bytes van het internet in plaats van via de pulp van dode bomen.
Papier zal altijd een rol blijven spelen voor boeken en kwaliteitsmagazines. Maar waar snelheid en massadistributie cruciaal zijn, -heeft het internet een technische voorsprong. Die verschuiving van papier naar internet vormt voor de kranten de belangrijkste uitdaging voor hun overleven op lange termijn.
Moeten we ons dan zorgen maken over die afslankingen op de Vlaamse krantenredacties? Komen de persvrijheid, het kwaliteitsniveau, of de opiniediversiteit in het gedrang? Moet de staat de subsidiebuidel nog verder openzetten? Sta me toe deze alarmkreten wat overdreven te vinden. De allereerste verantwoordelijkheid van uitgevers is natuurlijk om de continuïteit van hun publicaties te verzekeren. Wat ben je met een redactie van 90 in plaats van 6o man, indien dat impliceert dat de krant over een jaar failliet gaat? En moeten slecht draaiende kranten in leven worden gehouden met de opbrengst van goed draaiende kranten? Nee, dit is een verhaal van de krekel-en-de-mier waarbij Coreho en De Persgroep blijk geven van vooruitziendheid en goed bestuur, en waarbij de achterblijvers die pas volgend jaar de tering naar de nering zullen zetten, het zwaarst zullen bloeden.
Overigens, welke “opiniediversiteit”? Inzake opiniëring is de hele Vlaamse krantenwereld eenstemmig centrum-links. Tegenover elke Bart De Wever of Marc De Vos die eens een keer een centrumrechtse mening mag vertolken, staan er tien Revnebeaus, pdw’s, Pinxtens en Van den Boogaards klaar om het linkse verhaal met de grootste vanzelfsprekendheid als de norm te presenteren en elke afwijkende rechtse stem als idioot, extreem of getuigend van de slechtste bedoelingen neer te sabelen. Zelfs een zakenkrant als De Tijd geeft antiglobalistische wereldverbeteraars kritiekloos een platform, terwijl verdedigers van de vrije markt of van conservatieve waarden er steevast in het defensief worden gedreven.
Het is precies die kloof tussen de centrumlinkse opiniemakers en de gematigd rechts-conservatieve onderstroom van de Vlaamse publieke opinie die websites, discussieforums en weblogs de wind in de zeilen heeft gegeven. Geïnteresseerden in actualiteit, politiek of economie laten steeds vaker de voorgekauwde brij van de kranten links liggen en zoeken hun weg door wat - toegegeven - op het eerste gezicht als een onoverzichtelijke jungle kan overkomen. Het is inderdaad voor de leek niet eenvoudig om op het internet het kaf van het koren te scheiden. Maar het zogenaamde amateurisme van veel bloggers en opiniemakers op het internet is tegelijk een positieve kracht. De beroepsjournalist zit ingekapseld in werknernersstructuren, redactiestatuten, vakbondsstructuren, sectorafspraken en het ons-kent-ons-wereldje van mediamakers en politici. Bovendien is een beroepskeuze voor journalist vaak het resultaat van een bepaald maatschappelijk engagement en een bepaalde kijk op de samenleving die vaker links dan rechts is georiënteerd. Dat volgens een recent onderzoek een meerderheid van Vlaamse journalisten in 2007 rood of groen stemde, is dus niet het resultaat van een complot of van een selectieve aanwervingspolitiek, maar een automatisch gevolg van de zelfselectie in de keuze voor een carrière als beroepsjournalist.
Meer ‘pro-ams’, professionele amateurs of amateurs die de zaken ernstig aanpakken vanuit een ander perspectief dan dat van de beroepsjournalist, zijn dus broodnodig om meer zuurstof te brengen in het troebele en links-verzuurde water van het Vlaamse opinieaquarium. Het nadeel van de versnippering, de chaos en de sterk wisselende kwaliteit van veel internetpublicaties kan voor een stuk worden opgevangen door initiatieven te bundelen in zogenaamde groepsblogs. In Flanders Fields (inflandersfields.eu) en The Brussels Journal (brusseisjournal.com) zijn op die manier uitgegroeid van experimentele beginners tot toonaangevende Vlaamse opinieblogs met tientallen schrijvers en duizenden lezers in binnen- en buitenland.
De economist Joseph Schumpeter populariseerde de notie van de “creatieve vernietiging” in de economie. Bedrijven die in een crisis verkeren, moeten volgens Schumperer nier worden ondersteund met subsidies of uitzonderingsmaatregelen. Net zoals het vallen van de verdorde bladeren in de herfst ruimte en een voedingsbodem schept voor nieuwe, jonge blaadjes in de lente, zo is het verdwijnen van niet-competitieve bedrijven ook noodzakelijk om nieuwe initiatieven een kans te geven en om de broodnodige innovatie te laten spelen. Zo is het ook met de kranten. De economische crisis, waarvan we nu nog maar de eerste schokken hebben gezien. vormt een opportuniteit voor nieuwe mediavormen die de opiniediversiteit alleen maar ten goede kunnen komen. Of her breekijzer dat het Vlaamse medialandschap zal openbreken zal worden gevormd door weblogs, digitale televisie. internetradio, of nieuwe pubhicatievormen die tot nu toe nog onder de radar bleven. zal de toekomst moeten uitwijzen.
Luc Van Baekel is Burgerlijk Ingenieur , ICT-Consultant, ondernemer en websitebouwer en blogger op www.lvb.net

MARC GRAMMENS EN DE PAPIERSLAG

MARC GRAMMENS EN DE PAPIERSLAG
In dit eerste januarinummer van JOURNAAL trekt Marc Grammens ten strijde tegen de smeekbede van de hournalisten om staatssteun, en hij wijst er op zijn eigen onnavolgbare manier op welke besparingen er zoal mogelijk zijn. Natuurlijk komt hij terecht bij niet-gekapte oerwoudbomen en werkloze papierophalers…
Echter, voor de paar zinnen op het einde van dit artikel alleen is een abonnement op JOURNAAL al genoeg! Maar Marc is conservatief ‘konservatief’, zegt hij) en voorlopig verschijnt hij nog altijd alleen maar op papier. Hij zou nochtans heel wat papier, en kosten kunnen besparen! Maar dan valt Drukkerij Groeninge (Kortrijk) zonder werk, en dat is een Uitgeverij (met hoofdletter) die elke recht-geaarde Vlaming moet kennen! Beter dan Uitgeverij Egmont? Het verschil ligt hem daar niet, maar alleen in het feit dat tegen Groeninge nog altijd geen ‘Berufsverbot’ geldt…

Cash wordt opgeslorpt door Trends , waar het tot hiertoe aan toegevoegd werd. Mooi, moge dit voorbeeld de anderen inspireren. En al zullen ze het daar niet lezen: ook het zaterdagmagazine van Le Monde mag liever deze week dan volgend jaar worden weggesaneerd, want ik - modale lezer van Le Monde, denk ik - heb er nog nooit iets méér dan de titels in doorgenomen.
Van de gelegenheid kan ook nuttig gebruik worden gemaakt om het joumalistengild een toontje lager te doen zingen, want de arrogantie ervan begint onaangenaam te worden. Velen wanen zich beleidsvoerders, die niet het nieuws brengen dat in de wereld gebeurt, en dat nieuws zorgvuldig en gedreven door een ruime kennis van zaken, selecteren, rapporteren en becommentariëren, - maar die het nieuws brengen waarvan zij denken dat de lezer het moet weten, met weglating van wat zij in hun paternalistische verwaandheid ongeschikt vinden voor hun publiek. Ze gedragen zich - verandert er dan nooit iets in Vlaanderen - precies zoals wijlen de zedenprekers die ljstjes met “aanbevolen” en “te mijden” boeken en films opstelden.
Het is de hoogste tijd dat journalisten minder conformistisch opereren, en dat er een frisse wind waait door redactielokalen die allemaal op elkaar beginnen te lijken. Maar hoe kan het ook anders als men uit een opiniepeiling door medewerkers van de Gentse universiteit in september 2008 verricht onder 682 Vlaamse beroepsjournalisten, verneemt dat 34 procent ervan zich tot de SP bekennen, 20 procent tot Groen. samen een forse “linkse” meerderheid, helemaal het tegendeel van de verkiezingsuitslag in Vlaanderen. Lijst-Dedecker haalt 2 procent en Vlaams Belang nog niet één procent. Ik wil niet beweren dat de beroepsjournalistiek een afspiegeling moet zijn van de politieke tendensen in de samenleving, maar enige diversiteit is wel aangewezen. Het verschil tussen pers en “volk” is, hoe men het ook mag bekijken, ongezond. Ik vrees dat hierdoor de kloof tussen journalisten en burgerij een groter maatschappelijk probleem is geworden dan die tussen politici en burgers, want die laatste kloof kan altijd bij de volgende verkiezingen overbrugd worden door te stemmen voor hen die op dat moment het dichtste bij de burger staan. Aan de manier waarop de politieke voorkeur van het journalistengild de nieuwsvoorziening beïnvloedt, kan de burger/lezer nauwelijks iets veranderen.
Hierdoor ook krijgt men een journalistiek die bedreigd wordt door parochialisme. Het is een vrij gesloten circuit, met een grote neiging tot convergentie, gedomineerd door de ideologie van de politieke correctheid, die de betrokkenen ertoe aanzet scherp te letten niet uit de toon te vallen. Paradoksaal genoeg wordt de politieke linkerzijde hier niet beter van, integendeel. Doordat ‘links” de macht in de media in handen heeft, is deze media-linksheid het establishinent geworden, met het gevolg dat een sterk in de minderheid blijvende politieke linkerzijde niet in staat is om stelling te nemen tegen het establishment en het establishment-denken, wat nochtans zou moeten want de feitelijke macht, die bij de sociaal-economische bestuurders berust, is vanzelfsprekend volkomen in handen van “rechts”.
De krant moet dunner worden, minder afhankelijk van reclame, maar vooral ook objectiever, professioneler. minder patenalistisch, betweterig en eenzijdig.
Een dominerend “linkse” pers in een “rechts” land als Vlaanderen wekt meer wrevel dan instemming op. en is daardoor een hinderpaal voor de electorale doorbraak van 1inks.

TABULA RASA

TABULA RASA
Dàt is, wat volgens mij moet gebeuren met het rovershol, ‘de Reyerslaan’ en heel de sliert van slonzen (m/v/tussensoort) die als een staartster, in haar zog de meelopers vermenigvuldigend, aan de hemel uitwaaiert, en de hele samenleving niet humaniseert, maar ‘Humo-niseert’. Humo lezen is déstructief, dat heb ik aan den lijve ondervonden bij enkele vrienden, die nu verslaafd aan hitsigheid, zowel man als vrouw, iedere week verhit de bladzijden omslaan, op zoek naar de vetste brokjes. Voorheen waren dat deftige huisgezinnen. Nu vinden ze roesmiddelen en zelfs partnerruil pas spannend! O Tempo! O Mores!
In onze (veel te brave) goede opvoeding, op christelijk-humane stellingen gebaseerd, leerden wij, dat de grootste truc van de duivel er in bestond, om de mensen te doen geloven dat hij niet bestond. Wat dus een even onzichtbare grap is, als de ‘staat van genade’ waarin dezelfde brave jongeman continu diende te verkeren. Roomse hocus-pocus dus. Maar, toegegeven, hoogst waarschijnlijk met een grond van waarheid. Voorbeeld: Humo, het werk van de gevallen Godheid. Van Hem die wilde gelijk zijn aan zijn Schepper. Het a-morele verheven tot hedendaagse moraal….Het Gouden Kalf, dat Mozes en De Tien Geboden vandoen had om van zijn voetstuk te worden gehaald…
En zo kom ik tot de televisie, zowel de officiële als de commerciële, de een al meer dan de andere, kampioen in banaliteit. En in herhaling van een herhaling van de herhaling. Of in nonssens-nieuws. Dure Woestijnvissen. Mat. Kleurloos. Afgezaagd. Indoctrinair. Dikke-nekken-gekte. Eigen zichzelf Aanbidders. Mouwvegers. Hoergenoten.
Waarom niet een beetje maar, de frisheid en het niveau halen van de Italiaanse televisie, om maar iets te zeggen? Met items die de kijkers iets bijbrengen. Door hun onderwerpen onder de microscoop te leggen. Maar eerst een paar jaar op leerschool gaan bij buitenlandse zenders. Om bij de BBC een beetje Britse flegma op te doen. Bij de Rai een beetje speelsheid. Bij de Duitse, de Franse, de Hollandse een beetje directheid. Dat alles gebracht op een intellectueel eerlijke manier. Zonder duiding. Zonder discriminatie. En zonder Overheidssteun…..In leven gehouden (of juist niet) door de kijker….Want, dat zal iedere ondernemer, groot of klein gaarne bevestigen: de liefde van de klant moet iedere dag verdiend worden. Niet door met hopen tegelijk zich te verschuilen achter syndicale vriendjespolitiek en zekerheid van betrekking. Zonder resultaatverbintenis.
De presentators of –tricen zijn houten Klaasen, type slotkloosterzuster of type straatkat, nichten of toleranten: van alles wat, als men maar behoort tot het leger der uitverkoren abnormalen. Waar in het Land der Blinden, éenoog konig is. Waar in het duister alles katjes zwart zijn. Waar carrières gemaakt of gebroken worden tussen lakens, of in achterkamertjes. Alle debielen zijn welkom, als ze voldoen aan één gezamenlijk hoofdkenmerk: incompetentie en vooringenomenheid. Om als idioten in sommige programma’s hun eigen te zitten uitlachen met wat spitsvondig of zwaar intellectueel geacht wordt. Alles kan, alles mag, als het maag vulgair is.
De kijkers zijn als kinderen: nieuwsgierig. Niet meest naar verre streken en vreemde landen. Het eigen land is rijk en schoon genoeg om doorkruist te worden: de mensen, de folklore, de geschiedenis, de musea, de cultuur, de Uilenspiegels onder ons, de vertellers, de heemkundigen, de schilders, de bouwmeesters, ons erfgoed. En ook ontspanning, en familiereeksen. Maar dan familiereeksen met niveau. Waar geen plaats is voor verheerlijking (of bijna toch) van incest, van bandeloos gedrag, waar ‘alfa-mannetjes en dito vrouwtjes’ het al zowat met iedereen ‘gedaan’ hebben…Waar geëvolueerde, trutterige lesbiennes verheerlijkt worden omdat ze ‘ongewenste zwangerschappen’ als ultiem ersatz-middel zien voor het moederschap…Waar, tijdens de ‘gezinsuren’ meer ‘Kinderen Verboden’ dan ‘Kinderen toegelaten’ snert en smart wordt vertoond….En waar bovenal goedkope Amerikaanse rotzooi wordt gedubd…
Bestaan er dan geen goede films meer? Buitenlandse zenders bieden ze te kust en te keur. Het zijn dikwijls meesterwerken van wereldformaat…Waarvoor de kijker graag zou betalen. Waar juist door het aantal gegadigden, de prijs zou dalen! Waar door nieuwsgierigheid de gewone mens minstens begrip zou krijgen voor vreemde talen!
En ja, Arabisch mag er zijn. Ongedwongen en leerzaam. Zonder zaken die de mensen in doorsnee niet zinnen, te willen door de keel rammen….
Door niet eeuwig en altijd afgezaagde ooit succesvolle (!) series heruit te zenden….Door geen decadent straatlawaai, drugs- en sex-misbruik in talloze festivals te verheerlijken, om de jongeren, die de weg naar bezinning en diepgang zijn verloren, op drassige weiden in tentjes te slapen te leggen. Om dit geldverslindend spektakel dan te omschrijven als het toppunt van vermaak.
Door gewoon gezond verstand te gebruiken. En niet uit te gaan van het eeuwig eigen gelijk willen hebben. Door niet te nivelleren, naar beneden toe. Geen ‘brood en spelen’ om de mensen arm en dom te houden, maar ‘brood en spelen’ om de wereld schoon en warm te maken…..
Als slot nog iets over de reclame. Laat in ’s Hemels naam de rotzooi achterwege. Beperk de duur, maar verhoog de kwaliteit (kijk eens over ’t muurtje). Hou bijvoorbeeld, om modern te doen, een ‘poll’ om te peilen naar het wat de kijker doet als die reclameblokken er zitten aan te komen.
Of kap er mee! En stoort de stilte niet, zoals G. Gezelle het zei….

DE VRIENDEN VAN DE DODE BOOM

DE VRIENDEN VAN DE DODE BOOM

Hieronder de zoveelste verwijzing naar www.geenstijl.nl , met de bedoeling dat hun woorden ook zouden doordringen bij ons, in de Zuidelijke Nederland dus…
Veel kan ik er niet aan toevoegen, net zoals de beste slijper ook maar één karaatje zou kunnen toevoegen aan een edelsteen….


Plasterk zegt: "Krantjes, val lekker dood"

Grote consternatie bij onze gewaardeerde vrienden van de dode boom. In een brandbrief (PDF) deden maar liefst veertig uitgevers, hoofdredacteuren en CEO's van noodlijdende dagbladen en tijdschriften hele dikke boehoe over subsidieplannen van Minister Plasterk van Cultuur. Die kondigde gisteren aan 4 % (circa 8 miljoen euro) van de reclame inkomsten die de publieke omroep genereert cadeau te zullen geven aan de gedrukte media.
Als extra deken tijdens de recessie. Bedoeld voor digitale innovatie dinges. U moet weten, de papieren advertentie markt ligt volledig op haar gat en met hun online activiteiten verdienen de kranten geen reet. De publieke omroep daarentegen toucheert jaarlijks 200 miljoen euro aan reclame en zit de kranten bovendien in de weg met concurrerende nieuws-websites. Maar he! Het is 2008. Banken worden genationaliseerd, dus waarom zouden de jongens en meisjes van de onafhankelijke pers dan geen recht hebben op een smak geld?

Update: DEN HAAG (ANP) - Minister Ronald Plasterk (Media) is niet van plan de positie van de dagbladpers te verstevigen door de publieke omroep af te knijpen. Voor een stevige, serieuze en onafhankelijke journalistiek is zowel een goede dagbladpers als een sterke publieke omroep essentieel, liet hij zondag weten.
Toedeledokie, dode bomen!

PERTURBATIONE en TEMPO CATIVO

PERTURBATIONE en TEMPO CATIVO
Ziedaar een paar woordjes Italiaans, die iedereen zonder woordenboek ook wel zal begrijpen. Vooral als er op de Italiaanse TV, in het morgennieuws, dan nog beelden komen van de Tiber, die in Rome buiten zijn oevers is getreden, over ½ meter sneeuw op de daken der huizen in Turijn, en over metershoge sneeuw in de Abruzzen, waarvan we de hoogste toppen weten uitsteken aan de rand van onze horizon, dan weten we het wel. De Noorderse Koning Winter heeft het land in zijn greep.
En al wringen de linksen nog zoveel tegen om de besparingsplannen van Berlusconi te bekampen, de winter gaat door. Noch een (De) Winter noch een Berlusconi laten zich zo maar doen!
Die tempi cativi en die perturationi nemen we er dan maar gratis bij. Après tout, dat zijn hier zeldzame dingen in vergelijking met ‘thuis’…Maar dat wil wel zeggen, dat ik deze morgen wakker werd door een warme hondenpoot pardaf! boven op mijn deken: onze César, de liefste van de drie ‘puppies’ Duitse Herdershonden (13 maanden oud en volwassen!), zat stilletjes mijn gezicht te bestuderen, zijn natte snuit onbewegelijk op nog geen 10 cm van mijn neus….’t Beest was stilletjes de slaapkamer binnen geslopen, en zat daar nu al geruime tijd, met in zijn trouwe hondenogen de grote verwondering waarom baasje nog altijd niet verroerde…Per slot van rekening was iedereen al lang te been, terwijl – het slechte weer, hé – ik zelfs niet wakker was geworden van de geur van de verse koffie….
En dan lees ik in de regime dagbladen….gewoon niets van enige waarde. Tenzij dat de muntjes van €cent 1,- na een geslaagd experiment (?) uit omloop zullen genomen worden. Werkelijk, een daadkrachtige regeringsbeslissing! Dàt, samen met de palingstreken van Leterme om de Rechter van het Brussels Hof van Beroep op straat te zwieren, is het enige vermeldingswaardige. Buiten een carjacking door een gemaskerde, midden de dag, in Desselgem, gevolgd door een waar gangsterverhaal, waarbij de bandiet op het einde is kunnen ontsnappen…
Dan maar liever eens gaan koekeloeren bij GeenStijl.nl….en bij de immer uit deinende groep van blogvrienden. Bij hen, aan de koffietafel, wordt het gezellig, en de gierende wind, die buiten voor mijn raam de golven van het meer bijna tot manshoogte opzwiept, is beeld voor de weerman van Rai Uno…
Zeer tussen haakjes: ik zou die van ons (BTY & VTM, weermannen M/V/Onz) eens op stage willen halen naar hier. Onderwerp: Hoe breng ik een kort en goed weerbericht, en wat schort er aan ons houterig stuntelig voorkomen?
Maar daarvoor heb ik geen woorden. Ga daarom zelf eens zien op Rai Uno: deze zender zit nog altijd op de kabel. Kijk ’s morgens, om het uur….Het beneemt U nog geen 2 minuten van Uw kostbare tijd…..

Het Nieuwsblad - Streeeknieuws
WAREGEM - Betalen we binnenkort alleen nog afgeronde bedragen en verdwijnt het kleinste kopergeld uit onze portemonnee? Het voorbije half jaar hebben zowat tweehonderd winkels in Waregem dat alvast geprobeerd. Het proefproject eindigt vandaag en lijkt een groot succes.
Gedaan met het gerammel van een kilo waardeloze centjes? Als het van de proefpersonen in Waregem en Wezet (Visé, in de provincie Luik) afhangt, is het einde van de 1- en 2-eurocentjes nabij. Onder impuls van de Unie van Zelfstandige Ondernemers (Unizo) en de Franstalige tegenhanger UCM begon zes maanden geleden een proefproject, waarbij handelaars het totale bedrag van uw aankopen steevast afronden tot vijf cent. Daardoor worden de muntjes van één en twee cent overbodig.




Verder kan ik auteurs van het genre ‘Witse’, ‘Aspe’ en Dan Brown misschien wijzen op een nieuw gat in de markt, die zij nog niet ontdekt hebben? De politieke schien-fictio- thriller ‘Only in Belgium’…..
Onderstaand résumeetje uit Le Standaer zou reeds kunnen dienen voor de achterflap van hun eerste boek!


De procureur-generaal bij Cassatie zou op zeer korte termijn (in theorie vandaag al) moeten nagaan of er in de aanloop naar het arrest van vrijdagavond en tijdens de totstandkoming ervan onregelmatigheden zijn gebeurd. Zijn verslag zou kunnen dienen om een voorziening in Cassatie in te leiden, maar ook om raadsheer Paul Blondeel, de voorzitter van de 18de kamer bij het hof van beroep die het arrest uitsprak, te laten wraken. Eén element daarbij is dat in het arrest staat dat het in openbare zitting is voorgelezen, wat niet het geval was. Dat laatste is het gevolg van een conflict dat vrijdag losbarstte tussen het hof van beroep en de overheid. De overheid 'voelde' toen al dat een ongunstig arrest in de maak was en stond klaar met een verzoek om raadsheer Blondeel te laten wraken. Die had intussen zijn arrest echter al gewezen.

VLAAMSE GEEN STIJL

VLAAMSE GEEN STIJL
Als er ooit, maar liefst zo vlug mogelijk, een bijhuis in Vlaanderen komt van GeenStijl.nl, dan zou ik hun logo voorstellen, met daarin verwerkt hun huisstijl, met bovenaan de nieuwe titel ‘Vlaamse GeenStijl’. Bestemd voor lezers uit het Nederlandstalig gebied van het land.
Om onze franscoullonse landgenoten te plezieren, en om hun verstandelijke vermogens niet al te zeer te belasten, zou ik bij ieder artikel een vertaling brengen. Ingekort en samengevat. Onderaan, en in kleine letter. Met waar nodig, voor de omschrijving van moeilijke woorden of lastige begrippen, verwijzing naar en uittreksels van de Petit Larousse Illustrré.
In deze shocklog zouden vooral berichten komen die in de Pers, geschreven en gesproken, verzwegen, verdraaid of naast de kwestie gebracht worden. Er zou een vast secretariaat moeten komen, met vaste medewerkers, die de binnenkomende tips ontvangen, en liefst driedubbel checken. Ze kunnen op de leer gaan bij ELVEEBEE. Er zouden verschillende ploegen in ’t veld moeten kunnen worden gestuurd, voorzien van het meest gesofistikeerde materiaal oor beeld en klank. Dat moet, door de voorziene besparingen, tweedehands voor een prikje te krijgen zijn bij de BRT. Captatiewagens mèt personeel inclusief.
Als redacteuren zullen de huidige bloggers kunnen aangesproken worden. Niets ùoet. Alles kan. Loon naar werken….
Liefst zou de vereniging opteren voor een VZW, zodat, mits een intelligent formuleren van het maatschappelijk doel, met vrucht kan gelobbyd worden voor subsidies en werkingstoelagen, terwijl er meteen geen persoonlijke verantwoordelijkheid voor de initiatiefnemers meer bestaat. Hiervoor gaat men best te rade bij de spcialisten-raadgevers van de vele allochtone VZW’s, die, mits de nodige voorzieningen, hun talent deze keer ook ter beschikking zullen willen stellen van reguliere zaken.
In de statuten zou de werking kunnen omschreven worden in de bewoordingen van GeenStijl.nl. Vanzelfsprekend met de nodige aanpassingen qua werkingsgebied, en mits bekrachtiging van de samenwerking door deze vereerde confraters. Alhoewel wij vinden dat de beschrijving van hun huisstijl de perfectie benadert. In alle bescheidenheid van onzentwege….

Wat is GeenStijl?
Veel mensen noemen GeenStijl voor het gemak een weblog. Dat dekt de lading niet, maar goed. Op GeenStijl wisselen nieuwsfeiten, schandelijke onthullingen en journalistiek onderzoek elkaar af met luchtige onderwerpen en prettig gestoorde onzin. De redactie informeert dagelijks ruim 120.000 bezoekers over de andere kant van het nieuws. De site behoort tot de top 10 van best bezochte actualiteitensites van Nederland.
We zijn altijd op zoek naar journalistiek talent. Ervaring in de tijdschrift- internet of dagbladjournalistiek is een must. Een scherpe pen is verplicht.

Als ‘target’ functioneren alle toestanden en/of personen M/V die behoren tot het publieke domein. Inzonderheid wordt gedacht aan het (verborgen) openbaar leven van onze politici (alle niveau’s), gezagdragers, magistraten, clerici, functionarissen, hovelingen, ambtenaren, artiesten, enz, dat alles als inzonderheid de feiten of de gebeurtenissen in verband staan met openbare fondsen.
Onze bronnen zullen onder de meest strikte geheimhouding vallen. Daarom, en omdat wij onze Pappenheimers kennen, zal de Administratie gevoerd worden van uit het Buitenland. Wij willen ons namelijk niet verlagen tot het niveau van het zoveelste boulevardblaadje, genre ‘Knack’ of ‘Story’, geplaagd door ‘Rechten van Antwoord’ en procedures wegens laster en eerroof.
Wij stoppen onmiddellijk onze aandacht voor elk ‘target’ dat zich voortaan gedraagt, en de veroorzaakte morele of materiële schade voor de Gemeenschap heeft vergoed.
In het blikveld staan heden: 1 CVP-minister, 2 VLD-ministers, diverse politie-kopstukken, een resem franscouillonse (en andere) dieven en oplichters die de Schatkist ten eigen bate plunderen, diverse topsport-bestuurders, syndicale afgevaardigden, ziekenbond -bazen, leden van het establishment bedrijvig in de financiële sector, enz. Er kan, onder geen enkel beding, gediscrimineerd worden. Wat de facto wil zeggen, dat zowel Oude, als Nieuwe Belgen geviseerd worden. Daar er geen Arabisch sprekende medewerkers voorzien zijn, zal ieder gebeurtenis uit deze richting, zonder verder verhaal, door verwezen worden naar de Dienst Vreemdelingenzaken, terzake bevoegd voor de uitwijzing. Zaak waarop wij nauwlettend zullen toezien; zodat de Wet in zijn strengste vorm zal dienen te worden toegepast.
Zelfs na de totstandkoming van de Vrije Herenigde Nederlanden zal de werking worden verder gezet, met dien verstande dat vooral diegenen die voordien het ‘cordon sanitaire’ tegen bepaalde landgenoten gepromoot hebben, zullen genieten van driedubbele aandacht.

KWALITEITSMEDIA of KWAKKELMEDIA

KWALITEITSMEDIA of KWAKKELMEDIA

Collega-blogger Hubert Sponssteen heeft vandaag eens te meer de gave van het juiste woord gevonden. Zijn artikeltje ( zie hieronder) bevat de twee bijzonderste onderwerpen die mij (en velen) thans bezighoudt: de presidentsverkiezingen in de USA, en de kredietcrisis die daar vandaan is komen overgewaaid. Dat intussen de binnenlandse situatie quasi totaal op de achtergrond is geraakt, is daarvan slechts de ‘collateral dammage’. Een beetje zoals bij de geallieerde bombardementen op Kortrijk, rond het einde van 1943: de Yankees trachtten het spooremplacement, waar de treinen met V1 en V2 materieel gerangeerd werden, onderweg van Duitsland naar de lanceerplaatsen in Normandië, te treffen, maar ze legden, als ‘verwaarloosbaar nevenverschijnsel’, wel de halve stad plat. Daarvan getuigen, 64 jaar later, nog altijd de vele ruïnes in de stationsbuurt…
Dit intermezzo over USA-bombardementen en Kortrijk, wegens de gelijkenis met de hedendaagse toestand….Want zoals de Tjeef LTRM de ‘collateral dammage’ van de USA-kredietcrisis moet oplossen, is in Kortrijk de Tjeef-Burgemeester Stefaan Declerck na 64 jaar nog altijd niet klaar met het opruimen van de oorlogssituatie. Gedurende al die tijd was de CVP in de absolute meerderheid nochtans….LTRM is dus nog voor een tijdje zoet…
Inderdaad, uit deze lijnen blijkt eens te meer de haat-liefde verhouding van Digitalia ten opzichte van de United States of America, schurkenstaat-leider bij uitstek, maar tezelfdertijd vriend en redder in nood.
Dat boven ons hoofd, en met de centen van de brave burger, een duivelse oorlog wordt uitgevochten, mogen we niet weten. Tenzij in grote lijnen. De details, dat is Hogere Wiskunde voor Hoge Heren. Ondertussen zitten wij, arm Vlaanderen weer eens als ‘niemandsland’ tussen Parijs en Den Haag.

En waarom Hubert Sponssteen nooit ofte nimmer een lintje zal krijgen van het establishment? Wel, onder andere voor het venijnig slot van zijn artikel, over O.J. Simpson. Onderwerp los van het voorgaande? Helemaal niet! Precies de ultieme illustratie van de gevoerde manipulatie.

http://users.skynet.be/sponssteen/

Verdienen de nationale en internationale kwaliteitskranten hun kwaliteitsmerk? Zeker en vast niet. Alleen al omdat ze doorlopend en zwaar zondigen tegen de belangrijkste vereisten die men aan een goede krant stelt: hij moet in de eerste plaats correcte informatie bezorgen en in zijn commentaren niet optreden als propagandist van de heersende ideologieën. Er is geen bezwaar tegen dat hij een meer dan evenredige welwillende aandacht besteedt aan de opvattingen van politieke minderheden. Hoe zullen die anders bij een breed publiek bekend worden? Bovendien zal een gentleman nooit een tegenstander de mond snoeren.
Maar ook in de pers zijn de liefde voor de waarheid en de feiten (informatie), de intellectuele nieuwsgierigheid (stoute meningen mogen niet verstikt worden) en de geestelijke vrijheid (wij zijn geen reclamebureaus) bijna uitgeroeid door het linkse conformisme. (Dat ik schrijf ‘links conformisme’ en niet ‘conformisme’ in het algemeen, is geen verstoken vorm van de propagandistische neigingen die ik aanval. Het is niet mijn schuld dat de intellectuele kranten waarover het hier gaat, bijna systematisch linkse of progressieve ideeën propageren (socialisme, feminisme, selectief pacifisme, haat tegen het westen, antiracisme wanneer het kleurlingen betreft, antiblank racisme).
De actualiteit levert daarvan twee obsessionele uitingen. De democratische kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap is door de ‘gezaghebbende’ Amerikaanse en Europese pers heilig verklaard, zonder dat het minste onderzoek werd gedaan naar de wonderen die door zijn tussenkomst werden verricht. Over zijn levensloop en zijn carrière worden in de kranten alleen hagiografieën gepubliceerd, die zijn gezuiverd van alle storende details betreffende zijn achtergrond, zijn ideeën en zijn soms aangebrande geestesgenoten. Het tweede voorbeeld. De berichtgeving over de ontelbare hypothecaire leningen die in de VS werden verstrekt aan niet solvabele bouwlustigen, en die het financiële systeem hebben ontredderd, wordt toegespitst op de vuile rol van de banken en van de kapitalisten in het algemeen. Daarbij wordt de zware medeschuld van de kringen van antidiscriminatie militanten verzwegen. Die hebben jaren geleden al beginnen ijveren voor faciliteiten aan minder kapitaalkrachtige leden van ‘minderheden’ bij het toekennen van bouwleningen. De regering heeft daar haar zegen aan gegeven. Nadien hebben de humanisten ervoor gezorgd dat die gunstvoorwaarden werden uitgebreid tot burgers die niet deel uitmaakten van ‘minderheden’. Toen was het spel op de wagen. De vaak genoemde firma’s Fannie Mae en Freddie Mac o.a. zijn door dat systeem gekraakt.
Het verhaal over deze vorm van hypotheekfraude hier: http://www.realclearmarkets.com/articles/2008/10/the_long_road_to_slack_lending.html. Ook op andere websites zijn gegevens over deze zaak te vinde

P.S. zonder verband met het vorige, behalve dat het gaat over een nieuw geval van witwasserij dat we van de Vlaamse kranten mogen verwachten. Een aantal jaren geleden stond in de VS de zwarte sportheld en acteur O. J. Simpson terecht op de beschuldiging zijn ex-vrouw en haar vriend (twee blanken) met een mes te hebben doodgestoken. ‘Men’ heeft ervoor gezorgd dat de jury samengesteld was uit een meerderheid zwarten en enkele progressieve blanken. Hij werd natuurlijk vrijgesproken. Op dit ogenblik loopt een tweede proces tegen hem (roofoverval). Hoe gaat de Vlaamse pers de lijdensweg van deze volksheld schilderen?