Ils sont demandeurs de rien….Zelfs als ze te stom zijn om een Engelstalig contract te lezen, tekenen ze dat zonder te verstaan, (Broer Happart) dan nog zijn ze ‘demandeurs de rien’. Zouden ze daar nooit de fabel van Jean De La Fontaine ‘De Krekel en de Mier’ hebben moeten leren op de Lagere School? U weet wel…”Ayant chanté tout l’été, se trouva ford dépourvu, quand la bise fut venu. Pas un seil morceau de pain ou de vermisseau. Il alla crier famine, chez la fourmie, sa voisine, lui prayant de lui prêter quelques grains pour subsister jusqu’à la saison nouvelle”….Waarop het mierke vroeg ‘wat hebt gij dan heel de zomer gedaan? ‘ Ah, vous avez chanté! Va danser maintenant….
Ik stel voor Jean de La Fontaine ereburger te benomen van de Wallo-Brux-affaire.
Bijna vier miljoen verlies voor GP F1 Francorchamps
Het financieel resultaat van de jongste Grote Prijs van België Formule 1 in Spa-Francorchamps zal een tekort van meer dan 3,8 miljoen euro vertonen. Dat meldt La Libre Belgique.
Met 52.000 betalende toeschouwers bleef de GP 2008 onder de verwachtingen (in eerste instantie was gerekend op 65.000 toeschouwers) en de opkomst in 2007 (62.000). Waals minister van Economie Jean-Claude Marcourt (PS) maakte de daling dinsdag in het Waals Parlement bekend en weet dit aan de datumwijziging en de koopkrachtdaling. Het financieel resultaat van de Grote Prijs zou daarmee uitkomen op een deficit van meer dan 3,8 miljoen euro.
Voor de toekomst moet rekening gehouden worden met de gevolgen van de financiële crisis en het afhaken van constructeurs en sponsors. Zo heeft ING al aangekondigd eind dit seizoen uit de F1 te stappen. Dat kan al van bij de volgende Grote Prijs een effect hebben op de ticketverkoop. (belga/lpb)
04/03/09 10u37
Bron De Morgen
(Tiens, toch al een voorteken van beterschap?)
Posts tonen met het label WAALONIE. Alle posts tonen
Posts tonen met het label WAALONIE. Alle posts tonen
woensdag 4 maart 2009
dinsdag 3 maart 2009
WALLON?IE ELDORADO DER LAGE LANDEN
Nieuw (Waals) rapport ontnuchterend voor Waals Gewest
Jan Van de Casteele 02-03-2009
Een vergelijkend rapport van het Waals Gewest met gelijkaardige EU-regio's levert abominabele cijfers op: Wallonië blijft achter in Europa.
De socio-economische raad van het Waals Gewest toont in een lijvig rapport dat het voornemen van Rudy Demotte (PS) om van Wallonië het ‘Eldorado van de lage landen’ te maken nog even een luchtspiegeling zal blijven. Opmerkelijk is dat de studie in De Morgen veel aandacht kreeg (Tine Peeters, 27 feb.), terwijl andere Vlaamse kranten er minder (of geen) aandacht voor hadden.
In een vergelijking met vijftien Europese regio's met een gelijkaardig industrieel verleden scoort Wallonië abominabel. Het Waals Gewest blijft in de schaduw van regio's zoals Baskenland of Nordrhein-Westfalen, die evenzeer worstelen met de overgang van een traditionele industrie naar een ultramoderne kenniseconomie.
Vooral de jeugdwerkloosheid is ronduit dramatisch: gemiddeld ligt de werkloosheidsgraad in de vijftien gebieden bij jongeren op 14 procent, Wallonië klokt af op 28 procent.
Lidstaten binnen de Europese Unie kwamen overeen dat 85 procent van de twintigers op zijn minst een diploma van het secundair onderwijs op zak moet hebben. Vlaanderen haalde dat cijfer al in 2004 en bereikte in 2007 zelfs 87 procent, Wallonië geraakte in datzelfde jaar niet verder dan 79 procent.
De meeste cijfers van de benchmarkstudie dateren van 2005, waardoor de effecten van het Marshallplan - waar Waalse politici graag mee zwaaien - nog niet meegerekend zijn. Jean-Pierre Dawance, de hoofdauteur van de studie, waarschuwt wel dat de huidige recessie van de doelstellingen van het Marshallplan een utopie zal maken. ‘Die doelstellingen moeten vanaf nu beschouwd worden als idealen’, meent Dawance. Vlaanderen wordt trouwens doorheen de hele studie gepresenteerd als de strever van de klas, waar Wallonië van moet afkijken, kopiëren en vooral veel leren.
Inkomen
Het gemiddeld inkomen ligt in Wallonië bijna 12 procent lager dan in Vlaanderen. Als België honderd punten scoort op de welvaartsschaal, situeert Vlaanderen zich op 106, Wallonië op 94 en Brussel op 85.
Armoede
In het Waals Gewest riskeert één kind op de vijf in aanraking te komen met armoede, een op de zes Walen leeft onder de armoedegrens (17 procent) of moet rondkomen met een maandelijks inkomen van maximaal 860 euro. In Vlaanderen zit 11,4 procent van de inwoners onder de armoedegrens.
Leefloon
De cijfers over de leefloners zijn even onthutsend: een derde van de Waalse leefloners is jonger dan vijfentwintig, terwijl dat in Brussel en Vlaanderen respectievelijk 25,7 en 26,4 procent bedraagt. Vooral alleenstaanden - in Wallonië bestaat één huishouden op drie uit één persoon - dreigen onder de armoedegrens te belanden.
Brond Doorbraak
Vlaamse werkloosheid stijgt met 15 procent
BRUSSEL - Vlaanderen telde eind februari 189.226 niet-werkende werkzoekenden. Dat zijn er 15,3 pct meer dan februari vorig jaar. Dat heeft Vlaams minister van Werk Frank Vandenbroucke maandag bekendgemaakt.
In januari was er een stijging van het aantal werkzoekenden met 9,8 pct. Er is dus een sterke verdere toename.
Er waren uitschieters bij de jongeren van +31,2 procent en bij de mannen van +24,9 procent, zo blijkt uit de werkzoekendencijfers.
In januari was er een stijging van het aantal werkzoekenden met 9,8 pct. Er is dus een sterke verdere toename. De werkloosheidsgraad kwam uit op 6,59 pct (6,18 pct bij de mannen, 7,08 pct bij de vrouwen).
Er was een stijging met 14,9 pct van het aantal werkzoekenden met een aanvraag tot uitkering. Door de crisis werven de bedrijven zuiniger aan, waardoor jonge schoolverlaters minder vlot doorstromen naar de arbeidsmarkt. Het aantal jongeren in wachttijd steeg bijgevolg 31,6 pct.
Het aantal mannelijke werkzoekenden steeg 24,9 pct, bij de vrouwen is dat 6,5 pct. Mannen werken meer dan vrouwen in conjunctuurgevoelige sectoren. Ook het succes van de dienstencheques verklaart het verschil tussen de mannelijke en vrouwelijke werkloosheid.
Bij de jongeren (-25) is er een stijging van het aantal werkzoekenden met 31,2 pct. Bedrijven die mensen ontslaan, kiezen het vaakst voor tijdelijke en recent aangeworven werknemers, waar jongeren oververtegenwoordigd zijn. Bij de middenleeftijdsgroep (25-50) bedraagt de stijging 15 pct, bij de plus 50-jarigen is dat 5,1 pct.
Als gekeken wordt naar studieniveau, was er een stijging van 13,1 pct bij de laaggeschoolden, van 18,1 pct bij de middengeschoolden en van 17 pct bij de hooggeschoolden.
De conjuncturele ommezwaai vertaalt zich ook in de oplopende kortdurige werkloosheid (+26,1 pct). De middellange werkloosheid steeg 24,8 pct. Voorlopig daalt de zeer langdurige werkloosheid nog wel (-8,2 pct).
De toename van het aantal werkzoekenden is het grootst in Limburg (+20,8 pct) en West-Vlaanderen (+17,2 pct), provincies met een belangrijke industriële tewerkstelling.
Voor minister Vandenbroucke onderstrepen de cijfers dat actie hard nodig is, in het arbeidsmarktbeleid en door het versnellen van investeringsprogramma's. Hij is tevreden dat de Vlaamse regering op zijn vraag een task force heeft opgericht die investeringen op de voet zal opvolgen.
wle (BELGA)
Bron NB (Biz)
Jan Van de Casteele 02-03-2009
Een vergelijkend rapport van het Waals Gewest met gelijkaardige EU-regio's levert abominabele cijfers op: Wallonië blijft achter in Europa.
De socio-economische raad van het Waals Gewest toont in een lijvig rapport dat het voornemen van Rudy Demotte (PS) om van Wallonië het ‘Eldorado van de lage landen’ te maken nog even een luchtspiegeling zal blijven. Opmerkelijk is dat de studie in De Morgen veel aandacht kreeg (Tine Peeters, 27 feb.), terwijl andere Vlaamse kranten er minder (of geen) aandacht voor hadden.
In een vergelijking met vijftien Europese regio's met een gelijkaardig industrieel verleden scoort Wallonië abominabel. Het Waals Gewest blijft in de schaduw van regio's zoals Baskenland of Nordrhein-Westfalen, die evenzeer worstelen met de overgang van een traditionele industrie naar een ultramoderne kenniseconomie.
Vooral de jeugdwerkloosheid is ronduit dramatisch: gemiddeld ligt de werkloosheidsgraad in de vijftien gebieden bij jongeren op 14 procent, Wallonië klokt af op 28 procent.
Lidstaten binnen de Europese Unie kwamen overeen dat 85 procent van de twintigers op zijn minst een diploma van het secundair onderwijs op zak moet hebben. Vlaanderen haalde dat cijfer al in 2004 en bereikte in 2007 zelfs 87 procent, Wallonië geraakte in datzelfde jaar niet verder dan 79 procent.
De meeste cijfers van de benchmarkstudie dateren van 2005, waardoor de effecten van het Marshallplan - waar Waalse politici graag mee zwaaien - nog niet meegerekend zijn. Jean-Pierre Dawance, de hoofdauteur van de studie, waarschuwt wel dat de huidige recessie van de doelstellingen van het Marshallplan een utopie zal maken. ‘Die doelstellingen moeten vanaf nu beschouwd worden als idealen’, meent Dawance. Vlaanderen wordt trouwens doorheen de hele studie gepresenteerd als de strever van de klas, waar Wallonië van moet afkijken, kopiëren en vooral veel leren.
Inkomen
Het gemiddeld inkomen ligt in Wallonië bijna 12 procent lager dan in Vlaanderen. Als België honderd punten scoort op de welvaartsschaal, situeert Vlaanderen zich op 106, Wallonië op 94 en Brussel op 85.
Armoede
In het Waals Gewest riskeert één kind op de vijf in aanraking te komen met armoede, een op de zes Walen leeft onder de armoedegrens (17 procent) of moet rondkomen met een maandelijks inkomen van maximaal 860 euro. In Vlaanderen zit 11,4 procent van de inwoners onder de armoedegrens.
Leefloon
De cijfers over de leefloners zijn even onthutsend: een derde van de Waalse leefloners is jonger dan vijfentwintig, terwijl dat in Brussel en Vlaanderen respectievelijk 25,7 en 26,4 procent bedraagt. Vooral alleenstaanden - in Wallonië bestaat één huishouden op drie uit één persoon - dreigen onder de armoedegrens te belanden.
Brond Doorbraak
Vlaamse werkloosheid stijgt met 15 procent
BRUSSEL - Vlaanderen telde eind februari 189.226 niet-werkende werkzoekenden. Dat zijn er 15,3 pct meer dan februari vorig jaar. Dat heeft Vlaams minister van Werk Frank Vandenbroucke maandag bekendgemaakt.
In januari was er een stijging van het aantal werkzoekenden met 9,8 pct. Er is dus een sterke verdere toename.
Er waren uitschieters bij de jongeren van +31,2 procent en bij de mannen van +24,9 procent, zo blijkt uit de werkzoekendencijfers.
In januari was er een stijging van het aantal werkzoekenden met 9,8 pct. Er is dus een sterke verdere toename. De werkloosheidsgraad kwam uit op 6,59 pct (6,18 pct bij de mannen, 7,08 pct bij de vrouwen).
Er was een stijging met 14,9 pct van het aantal werkzoekenden met een aanvraag tot uitkering. Door de crisis werven de bedrijven zuiniger aan, waardoor jonge schoolverlaters minder vlot doorstromen naar de arbeidsmarkt. Het aantal jongeren in wachttijd steeg bijgevolg 31,6 pct.
Het aantal mannelijke werkzoekenden steeg 24,9 pct, bij de vrouwen is dat 6,5 pct. Mannen werken meer dan vrouwen in conjunctuurgevoelige sectoren. Ook het succes van de dienstencheques verklaart het verschil tussen de mannelijke en vrouwelijke werkloosheid.
Bij de jongeren (-25) is er een stijging van het aantal werkzoekenden met 31,2 pct. Bedrijven die mensen ontslaan, kiezen het vaakst voor tijdelijke en recent aangeworven werknemers, waar jongeren oververtegenwoordigd zijn. Bij de middenleeftijdsgroep (25-50) bedraagt de stijging 15 pct, bij de plus 50-jarigen is dat 5,1 pct.
Als gekeken wordt naar studieniveau, was er een stijging van 13,1 pct bij de laaggeschoolden, van 18,1 pct bij de middengeschoolden en van 17 pct bij de hooggeschoolden.
De conjuncturele ommezwaai vertaalt zich ook in de oplopende kortdurige werkloosheid (+26,1 pct). De middellange werkloosheid steeg 24,8 pct. Voorlopig daalt de zeer langdurige werkloosheid nog wel (-8,2 pct).
De toename van het aantal werkzoekenden is het grootst in Limburg (+20,8 pct) en West-Vlaanderen (+17,2 pct), provincies met een belangrijke industriële tewerkstelling.
Voor minister Vandenbroucke onderstrepen de cijfers dat actie hard nodig is, in het arbeidsmarktbeleid en door het versnellen van investeringsprogramma's. Hij is tevreden dat de Vlaamse regering op zijn vraag een task force heeft opgericht die investeringen op de voet zal opvolgen.
wle (BELGA)
Bron NB (Biz)
vrijdag 12 december 2008
SI LA WALLONIE DEVENAIT FRANCAISE
SI LA WALLONIE DEVENAIT FRANCAISE
Meisjes en Jongens! Eens te meer een beetje Iskander, maar dan van de hand van ene Rik Torfs, die om een of andere reden bij mij niet (meer) in de bovenste schuif ligt. Maar de man schijnt dus toch uit het goede hout te zijn gesneden. Hij kan zelfs guitig zijn. Lees en geniet mee. Zelfs al komt het uit Le Standaer…________________________________________
La DOUCE FRANCE 11-12-2008 - Rik Torfs - de standaard
Op de cover van het Parijse weekblad Le Point staat in grote gele letters de volgende tekst: 'Si la Wallonie devenait française...' Het gaat om een mijmering. Let op de drie puntjes. Geen vraagteken. Omdat er van een echte vraag geen sprake is.
In het artikel komt onder meer de eeuwige rattachist Paul-Henry Gendebien aan het woord. Afkomstig uit een aloud Belgisch geslacht. Geboren in Hastière-par-delà op een paar kilometer van de Franse grens. In 1939. Bijna zeventig jaar is hij dus. Maar springlevend. Enthousiast. Want nu gaat het gebeuren. Gendebien voelt dat hij een afspraak heeft met de geschiedenis. Helaas is dat al jaren zo. Telkens weer wacht de oude gentleman met lichtjes mismoedige blik in de regen op zijn Franse geliefde. Een prachtige ruiker houdt hij krampachtig in zijn handen. O regen. O somberheid. Weinig dingen zijn even treurig als bloemen die vergeefs van hun wortels afgesneden zijn, en die langzaam verwelken zonder ooit aan iemand hun vluchtige schoonheid te kunnen tonen.
Want Wallonië wordt nog niet meteen een deel van Frankrijk. Dat blijkt alleen al uit de plaats die het artikel over onze Waalse vrienden in Le Point krijgt toegewezen. Het prijkt er in de rubriek 'monde', naast spannende verhalen over andere exotische landen zoals Pakistan en Thailand. Zoveel is duidelijk: Frankrijk houdt afstand. Het wil wel naar Wallonië kijken, op voorwaarde dat dit gebied rustig aan de andere kant van de wereld blijft liggen.
Zelfs de Walen die zich binnenkort Fransman willen noemen, vallen op door aarzeling en wankelmoedigheid. Zo ook Daniel Ducarme. Gewezen minister-president van het Brusselse gewest. Zijn belangrijkste verwezenlijking was zijn ontslag. Dat kwam er in 2004, nadat hij, een enkele uitzondering niet te na gesproken, vijf opeenvolgende jaren vergat zijn belastingsaangifte in te dienen. Ducarme ziet de toekomst van Wallonië rooskleurig in, en wel dankzij artikel 77 van de Franse grondwet. Daarin biedt la République overzeese gebieden onderdak aan voor zover ze de Franse idealen gestoeld op vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid genegen zijn. Frans-Polynesië maakte van deze optie gebruik. Waarom dan Wallonië niet? Oké, overzeese gebieden, dat klopt niet helemaal. Maar toch: pour les Wallons la même chose.
Hoe dan ook, de grote afstand tussen Wallonië en Frankrijk blijkt alleen al uit de landen die ertussen liggen, in alfabetische volgorde Pakistan, Polynesië en Thailand.
De verzuchtingen van Gendebien en Ducarme laten nog twee andere dingen zien. Vooreerst is er de ongelooflijke toevalligheid van het land waartoe iemand behoort. Identiteit is vaak meer toeval dan eigenheid. Wereldkaarten worden getekend met eenzelfde lichtzinnigheid waarmee huwelijken worden gesloten. Niet zo erg. Goed dat er nog lichtzinnigheid bestaat. Anders zouden wij misschien helemaal geen beslissingen meer nemen.
Vervolgens willen zowel Gendebien als Ducarme absoluut tot een groot land behoren. Enfin, groot. Frankrijk is groot voor een Franstalig land, maar het is kleiner dan China of de Verenigde Staten alwaar, toegegeven, de kennis van het Frans dan weer minder is ontwikkeld. Schandelijk, niet, dat laatste?
Zo herinner ik mij een kort nieuwsbericht uit 1981, toen ikzelf in Straatsburg woonde, een stad gelegen in Frankrijk, maar toch vooral in de Elzas. François Mitterrand was juist tot president van Frankrijk verkozen. Algemene euforie. Een beetje zoals vandaag met Barack Obama, hoewel die geen Fransman is, en geen socialist, ondanks alle verleidingspogingen van Caroline Gennez. Socialist was Mitterrand trouwens ook veel minder dan zijn kiezers. En dan zijn kiezers dachten dat hij was. Soit. Op een gegeven moment had Mitterrand zijn eerste ontmoeting met Ronald Reagan. Op de radio, die ik op mijn wat sombere kamer in de rue Louvois des middags beluisterde terwijl ik aan een ficelle met Bleu de Bresse-kaas knabbelde, werd gewag gemaakt van de wat moeizame gesprekken tussen de beide presidenten, car Monsieur Reagan ignore le français. Die Reagan toch. Nooit een boek gelezen, wisten we al. En nu ook nog eens het Frans niet machtig. Dat laatste kon van Mitterrand niet worden gezegd. Zijn Frans was vlekkeloos. Hij schreef er zelfs een paar boeken in, die op een heerlijke manier nergens over gingen. La paille et le grain bijvoorbeeld, uit 1975.
Ach, de arrogantie van de zogenaamde grote culturen. Kleine landen worden niet groot. En grote landen blijven klein. Toch een goede raad. Als de Walen tegelijk Belgen blijven, vinden buitenlanders hen lief. Want zij spreken Frans en worden verdrukt. Maar als ze plotseling het grote Frankrijk vervoegen, houdt niemand meer van hen. Want dan blijkt dat ze geen Engels spreken, en anderen verdrukken.
Als ik Waal was, zou ik non zeggen tegen la douce France.
Rik Torfs is hoogleraar kerkelijk
Meisjes en Jongens! Eens te meer een beetje Iskander, maar dan van de hand van ene Rik Torfs, die om een of andere reden bij mij niet (meer) in de bovenste schuif ligt. Maar de man schijnt dus toch uit het goede hout te zijn gesneden. Hij kan zelfs guitig zijn. Lees en geniet mee. Zelfs al komt het uit Le Standaer…________________________________________
La DOUCE FRANCE 11-12-2008 - Rik Torfs - de standaard
Op de cover van het Parijse weekblad Le Point staat in grote gele letters de volgende tekst: 'Si la Wallonie devenait française...' Het gaat om een mijmering. Let op de drie puntjes. Geen vraagteken. Omdat er van een echte vraag geen sprake is.
In het artikel komt onder meer de eeuwige rattachist Paul-Henry Gendebien aan het woord. Afkomstig uit een aloud Belgisch geslacht. Geboren in Hastière-par-delà op een paar kilometer van de Franse grens. In 1939. Bijna zeventig jaar is hij dus. Maar springlevend. Enthousiast. Want nu gaat het gebeuren. Gendebien voelt dat hij een afspraak heeft met de geschiedenis. Helaas is dat al jaren zo. Telkens weer wacht de oude gentleman met lichtjes mismoedige blik in de regen op zijn Franse geliefde. Een prachtige ruiker houdt hij krampachtig in zijn handen. O regen. O somberheid. Weinig dingen zijn even treurig als bloemen die vergeefs van hun wortels afgesneden zijn, en die langzaam verwelken zonder ooit aan iemand hun vluchtige schoonheid te kunnen tonen.
Want Wallonië wordt nog niet meteen een deel van Frankrijk. Dat blijkt alleen al uit de plaats die het artikel over onze Waalse vrienden in Le Point krijgt toegewezen. Het prijkt er in de rubriek 'monde', naast spannende verhalen over andere exotische landen zoals Pakistan en Thailand. Zoveel is duidelijk: Frankrijk houdt afstand. Het wil wel naar Wallonië kijken, op voorwaarde dat dit gebied rustig aan de andere kant van de wereld blijft liggen.
Zelfs de Walen die zich binnenkort Fransman willen noemen, vallen op door aarzeling en wankelmoedigheid. Zo ook Daniel Ducarme. Gewezen minister-president van het Brusselse gewest. Zijn belangrijkste verwezenlijking was zijn ontslag. Dat kwam er in 2004, nadat hij, een enkele uitzondering niet te na gesproken, vijf opeenvolgende jaren vergat zijn belastingsaangifte in te dienen. Ducarme ziet de toekomst van Wallonië rooskleurig in, en wel dankzij artikel 77 van de Franse grondwet. Daarin biedt la République overzeese gebieden onderdak aan voor zover ze de Franse idealen gestoeld op vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid genegen zijn. Frans-Polynesië maakte van deze optie gebruik. Waarom dan Wallonië niet? Oké, overzeese gebieden, dat klopt niet helemaal. Maar toch: pour les Wallons la même chose.
Hoe dan ook, de grote afstand tussen Wallonië en Frankrijk blijkt alleen al uit de landen die ertussen liggen, in alfabetische volgorde Pakistan, Polynesië en Thailand.
De verzuchtingen van Gendebien en Ducarme laten nog twee andere dingen zien. Vooreerst is er de ongelooflijke toevalligheid van het land waartoe iemand behoort. Identiteit is vaak meer toeval dan eigenheid. Wereldkaarten worden getekend met eenzelfde lichtzinnigheid waarmee huwelijken worden gesloten. Niet zo erg. Goed dat er nog lichtzinnigheid bestaat. Anders zouden wij misschien helemaal geen beslissingen meer nemen.
Vervolgens willen zowel Gendebien als Ducarme absoluut tot een groot land behoren. Enfin, groot. Frankrijk is groot voor een Franstalig land, maar het is kleiner dan China of de Verenigde Staten alwaar, toegegeven, de kennis van het Frans dan weer minder is ontwikkeld. Schandelijk, niet, dat laatste?
Zo herinner ik mij een kort nieuwsbericht uit 1981, toen ikzelf in Straatsburg woonde, een stad gelegen in Frankrijk, maar toch vooral in de Elzas. François Mitterrand was juist tot president van Frankrijk verkozen. Algemene euforie. Een beetje zoals vandaag met Barack Obama, hoewel die geen Fransman is, en geen socialist, ondanks alle verleidingspogingen van Caroline Gennez. Socialist was Mitterrand trouwens ook veel minder dan zijn kiezers. En dan zijn kiezers dachten dat hij was. Soit. Op een gegeven moment had Mitterrand zijn eerste ontmoeting met Ronald Reagan. Op de radio, die ik op mijn wat sombere kamer in de rue Louvois des middags beluisterde terwijl ik aan een ficelle met Bleu de Bresse-kaas knabbelde, werd gewag gemaakt van de wat moeizame gesprekken tussen de beide presidenten, car Monsieur Reagan ignore le français. Die Reagan toch. Nooit een boek gelezen, wisten we al. En nu ook nog eens het Frans niet machtig. Dat laatste kon van Mitterrand niet worden gezegd. Zijn Frans was vlekkeloos. Hij schreef er zelfs een paar boeken in, die op een heerlijke manier nergens over gingen. La paille et le grain bijvoorbeeld, uit 1975.
Ach, de arrogantie van de zogenaamde grote culturen. Kleine landen worden niet groot. En grote landen blijven klein. Toch een goede raad. Als de Walen tegelijk Belgen blijven, vinden buitenlanders hen lief. Want zij spreken Frans en worden verdrukt. Maar als ze plotseling het grote Frankrijk vervoegen, houdt niemand meer van hen. Want dan blijkt dat ze geen Engels spreken, en anderen verdrukken.
Als ik Waal was, zou ik non zeggen tegen la douce France.
Rik Torfs is hoogleraar kerkelijk
Abonneren op:
Posts (Atom)